ภรรยาเลิกหนีได้แล้ว/18+

บทที่ 1 ความรู้สึกประหลาด 1

งานสมาคมการกุศล

ท่ามกลางคนจอแจมากมายที่ต่างก็ทยอยเดินทางกลับเพราะงานทั้งหมดจบลงแล้ว มีเสียงประกาศจากเจ้าหน้าที่เป็นระยะเพื่อส่งคำขอบคุณถึงผู้ประมูลทุกคนที่ได้ร่วมกันบริจาคครั้งนี้

ร่างบอบบางพยายามเดินหลบหลีกผู้คนที่เดินสวนกันไปมา นั่นเพราะมีผู้ร่วมงานไม่น้อย เมื่องานจบลงจึงได้ดูแออัดแบบนี้

มินทิราพยายามมองตามร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำ แต่เพราะต้องคอยหลบคนอื่นอยู่ตลอด จึงทำให้เธอคลาดสายตากับเขา ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจส่งเสียงเรียกหรือเดินไปยังพิธีกรที่ประกาศถ้อยคำซ้ำๆ อยู่ในขณะนี้

ใครใช้ให้เธอเดินตามเขาไม่ทัน " คลาดกันจนได้ "

" คลาดกับใครเหรอครับ? "

มินทิราถึงกับสะดุ้งโหยง หันมาด้านหลังช้าๆ ด้วยท่าทางเก้อเขิน ไม่กล้าตอบออกไปตรงๆ เธอละล้าละลังอยู่ แต่เมื่อสบกับนัยน์ตาราบเรียบของคุณเลขาเมฆาจึงได้ยอมตอบออกไปแต่โดยดี

" ฉันมองไม่เห็นคุณค่ะ เลยคิดว่าอาจคลาดกันซะแล้ว "

ชายหนุ่มในชุดสูททางการสีดำมองไปรอบๆ อย่างเห็นด้วย จากนั้นจึงได้ออกความคิดเห็น

" คงเป็นผมที่เดินเร็วเกินไปจนคุณตามไม่ทัน งั้นตามมาทางนี้เถอะครับ เพราะผมจอดรถเอาไว้ทางด้านฝั่งเดียวกันกับนายน้อยเทียน ไม่ได้บอกคุณก่อนเลยตามมาไม่ถูก "

หญิงสาวพยักหน้าพร้อมกับตอบรับ " ค่ะ "

มองกายใหญ่หมุนร่างหันหลังแล้วเดินนำไปแล้ว ตนเองถึงกับต้องพรูลมหายใจอย่างโล่งอก

เห็นพูดสุภาพแบบนั้นแต่สายตาดุมากนะ แล้วยังจับจ้องราวกับสามารถล่วงรู้ทั้งหมดเพียงแค่มองนิ่งๆ แบบนั้น คนที่ไม่เคยคุยกับคนระดับนี้จึงต้องเร่งเดินตาม

ถึงอย่างนั้นก็ยังทิ้งห่างหลายช่วงตัว จนคุณเลขาต้องยืนรอเธอที่พยายามเดินหลบผู้คนที่เดินสวนกันไปมา

" ... "

เจ้าตัวยืนรอนิ่งๆ โดยไม่แสดงออกว่าพอใจหรือไม่พอใจ ยังไงนี่ก็เป็นคำส่งของนายน้อยเทียนที่บอกให้เขาไปส่งเธอกลับบ้าน เพราะเจ้าตัวต้องการไปส่งคนรักด้วยตนเองคุณเมฆาจึงต้องมาส่งเธอแทน " คุณเมฆา คือ.. "

ชายหนุ่มยื่นมือออกมาตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบกับเธอ " จับมือผมไว้ดีกว่านะครับ จะได้ตามไปที่รถได้ง่าย "

ยังไงเขาก็เป็นชายหนุ่มกายสูงใหญ่ คนเกือบทั้งงานก็รู้จักว่านี่คือคนสนิทของเทียนสวีข่าย ต่อให้รีบแค่ไหนก็ต้องใช้สายตามองดูว่าสมควรหลบหรือเดินชนแบบไม่เกรงกลัว

มิ้นท์มองมือใหญ่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาด

" ค่ะ " สุดท้ายก็ยอมวางมือของตนเองเพื่อให้เขาจูงตามหลังโดยไม่ต้องรั้งรอเป็นระยะอีก

ในที่สุดมินทิราก็มาถึงรถสปอร์ตสีดำคันงาม เมื่อคุณเลขากดรีโมทพลันมีเสียงดังสองจังหวะเพื่อปลดล็อค จากนั้นจึงได้เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วพาตัวเองเข้าไปก่อน

แค่เพียงรถหรูก็ว่าน่าทึ่งแล้ว แต่เมื่อเจ้าของรถที่แต่งกายสุดเนี๊ยบเข้าไปนั่งในนั้น ยังกับว่าเธอกำลังนั่งมองโฆษณารถในภาพสามมิติ

..คนหล่อเนี่ย แค่อยู่นิ่งๆ ก็ยังทำให้บรรยากาศรอบตัวดูดีขึ้นโดยไม่ต้องทำอะไร ถ้าเกิดเจ้าตัวเผยรอยยิ้มสักหน่อยคงทำเอาเธอหัวใจวายตายแน่ๆ

ต่อหน้าหญิงสาวที่กำลังกล้าๆ กลัวๆ กระจกสีทึบถูกเลื่อนลงมา พลันใบหน้าหล่อนุ่มละมุนนุ่มต่อใจกลับโน้มโผล่มาจากข้างในนั้น

เอ่ยทั้งที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย " เข้ามาเถอะครับ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก "

ตึก ตึก

" ... "

นี่ขนาดยังไม่ทำอะไร

เอาละ..

มินทิราที่สบตากับเจ้าของรถที่ยิ้มมุมปากกล่าวกับเธอโดยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วย จากนั้นจึงได้พยายามควบคุมตัวเองเพื่อไม่ให้คุณเลขาของเจ้านายขบขันกับท่าทางประหลาดของเธอ

มือบางเอื้อมไปเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไร กระทั่งรีบรั้งสายมาคาดเข็มขัดอย่างดีเพื่อไม่ให้เขาต้องเตือนอะไรกับเธออีก

ได้ยินเจ้าของเสียงทุ้มนุ่มสนทนาด้วยแต่ละครั้ง ทำเอาภูมิคุ้มกันเรื่องผู้ชายของเธอแตกละเอียดไม่เหลือสิ้นดี

ทำไมเธออ่อนแบบนี้นะยัยมิ้นท์เอ๊ย !

เมฆามองร่างระหงนั่งเกร็งแล้วมองตรงไปเบื้องหน้าโดยไม่หันมามองตนเอง จึงได้คิดว่า คงเพราะไม่ชอบใจที่เขาเดินไม่รอหรือเปล่าเลยแสดงออกแบบนี้ แต่เพราะตนเองได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้ไปส่งเพื่อนของว่าที่นายหญิง จึงได้ขับออกไปจากลานจอดรถโดยไม่พูดอะไรอีก

กระทั่งมาถึงบ้านหลังหนึ่ง

..มินทิราตาโต เพราะลืมไปว่ายังไม่ได้บอกทางมาบ้านกับเขาเลย แล้วนี่เขารู้ยังไง?

แต่เจ้าตัวเพียงแค่เห็นท่าทางแบบนั้นเลยเดาออก จึงได้เฉลยขึ้นมา " เรซูเม่ของคุณมีข้อมูลทุกอย่างไม่ใช่เหรอครับ เห็นว่าขับมาตามเส้นทางแล้วคุณไม่ได้เอ่ยอะไรเลยคิดว่ามาถูกแล้ว "

นั่นสิ..

ขนาดเบอร์โทรส่วนตัวเขาก็ยังมี นับประสาอะไรกับที่อยู่

" ขอบคุณนะคะที่มาส่ง "

" ไม่เป็นไรครับ "

มินทิราเปิดกระเป๋าถือของเธอค้นหากุญแจเพื่อเปิดประตูรั้วเข้าบ้าน มีเสียงกุกกักเล็กน้อย จู่ๆ ไฟในรถก็สว่างเพราะชายหนุ่มเปิดเพื่ออำนวยความสะดวกให้

" ขอบคุณค่ะ เจอแล้ว "

" ครับ " ชายหนุ่มปิดไฟในรถแล้วตอบรับสั้นๆ

" ฉันขอบคุณอีกครั้งนะคะ "

เมฆามองเบื้องหลังของคนที่มาส่งลงจากรถตนเองพร้อมกับปิดประตูให้อย่างดีแล้ว แต่กลับไม่ขับออกไปทันที นั่นเพราะตอนนี้นับว่าดึกพอสมควร

เพียงรอให้เพื่อนสนิทของว่าที่นายหญิงเปิดประตูรั้วเข้าบ้านแล้ว จึงได้เคลื่อนตัวออกไปจากที่แห่งนั้น