ทันทีที่เขาปรากฏกายเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาคุ้นตากลับฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ แต่การแต่งกายของเขาแปลกมาก
..ไม่เห็นรู้เลย
คุณเมฆาเปลี่ยนเป็นชุดครอสเพลย์ตั้งแต่เมื่อไหร่
ตอนมาส่งยังใส่ชุดสูทหรูราคาแพงอยู่แท้ๆ ที่ทำให้ตกใจคงเป็นผมที่เกล้าขึ้นครึ่งหัวแล้วครอบกวานเอาไว้ ส่วนอีกครึ่งกลับยาวสลวยสีน้ำหมึกทิ้งตัวลงจนถึงกลางหลัง
" คะ..คุณเมฆา ที่แท้คุณก็ตามมาช่วยฉันโล่งอกไปทีค่ะ "
กายสูงจับจ้องร่างบอบบางตรงหน้าด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ เพียงคลาดสายตานิดเดียวกลับแอบไปเปลี่ยนอาภรณ์แล้วนัดพบผู้อื่นเช่นนี้
ชายหนุ่มเคลื่อนกายโดยการย่างสามขุมเข้าหาสตรีผู้นี้
" โอ๊ย! "
คว้าข้อมือเล็กเอาไว้แล้วบีบอย่างแรงด้วยบังเกิดโทสะ
" ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เลิกหนี ! "
" ฉัน.. "
" คราวนี้เป็นชู้คนใด รีบกล่าวออกมาข้าจะได้ไม่เสียเวลาค้นหา " น้ำเสียงเหี้ยมคาดคั้น มือที่จับเอาไว้ก็บีบแรงโดยไม่สนใจว่าเจ้าของข้อมือจะรู้สึกเจ็บหรือไม่
" คุณเมฆา ปล่อยฉันนะคะ ชู้อะไรคุณบ้าหรือเปล่า! "
หญิงสาวตวาดแหว และพยายามที่จะรั้งข้อมือที่แสนเจ็บของตนเองออกมาจากการจับกุมของเขา แต่กลายเป็นว่าถูกรั้งร่างลอยหวือเข้าหากายสูงจนใบหน้ากระแทกเข้ากับอกกว้าง
" ชู้ก็คือชู้ เหตุใดข้าต้องขยายความ กลับเรือน ! "