"อั่ก…"
ฉันคุกเข่าลงหลังจากสู้แรงตาร์ลไม่ไหว เขาไม่ลดละความพยายามที่จะฆ่าฉันถึงแม้จะบาดเจ็บอยู่ ฉันที่ยังขยับแขนได้ไม่มากพยายามคว้าคอเสื้อและเตรียมทุ่มคาร์ลลงพื้น แต่หมอนั่นรู้ทันและหักข้อมือฉันเต็มแรง ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายหันไปกัดข้อมือขวาของคาร์ลให้แรงที่สุด รสชาติเหล็กของเลือดทำให้ฉันรู้ว่าฉันคงกัดคาร์ลแรงมากพอ เขาร้องลั่นก่อนจะต่อยฉันเต็มแรงจนหัวกระแทกพื้น
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้เริ่มช้าลง ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพยายามจะทำอะไรอยู่ตอนที่จะถูกฆ่า มันเป็นไปตามสัญชาตญาณ แต่คงไม่มากพอ...คาร์ลลุกขึ้นและเดินมาหาฉันพร้อมมีดพกเล่มหนึ่ง ฉันที่พยายามจะผลักเขาออกไปถูกถีบอัดกำแพงจนแทบจุก และเขาก็บีบคอฉันไว้
"ไม่ต้องกลัวสตีล เธอจะได้เห็นลูกตาตัวเองแบบสดๆ"
คาร์ลจ่อมีดที่ตาข้างขวาของฉันและง้างมีดเตรียมจะคว้านลูกตา ดูก็รู้ล่ะว่าใครยัดความทรงจำแบบนั้นให้เขา ฉันรับคมมีดนั้นด้วยมือขวาก่อนที่ประสาท
