“Exactly!” binuksan ko nang bahagya ang pinto, sapat lang para makita ko ang mukha niya.
Doon ko nakita kung gaano siya ka-haggard, maputla, at ang mga mata niya ay pulang-pula. “Exactly, Axton! Alam mo, hindi ako makapaniwalang nagpakatanga ka nang ganiyan. Of all the people, you are the last person I would think of being trapped that way!”
“Don’t say that, please, Vielle, I swear, wala akong maalala! I collapsed! Pagkagising ko, iba pala ang nasa tabi ko. Wala ka… and then you weren’t answering–”
“Because I was listening, Axton.” Nanginginig na ang boses ko. “Narinig ko ang lahat. Ang mga ungol ni’yo, Ang mga kababuyan ninyo! Narinig ko ang sinasabi mong ‘I love you.’ And I wasn’t the one you were saying it to.”
Pilit siyang lumapit, pero itinulak ko ang pinto para hindi siya makapas
