“Axton…” I hissed under my breath, “tinitingnan na tayo ng mga tao.”
“Let them,” he shrugged, unapologetic. “Mas maganda kung makita nila kung gaano ka kaganda.”
Sinamaan ko siya ng tingin, iyong tipong kung nakasusunog lang iyong titig ko ay kanina pa siya natunaw sa harapan ko.
“You’re impossible! Ayoko nga ng dinner!” asik ko sa kaniya. Parang may pagka-bipolar yata ang lalaking ito. Pabago-bago ng mood, nakakairita.
Pero napasinghap ako nang biglang may mga sunod-sunod na flash ng camera, tapos dumarami na rin iyong mga nakikiusyoso. Pero iyong mga babae ay mas nakatutok kay Axton habang kinikilig.
Nilingon ko ang isang babae na kumuha ng picture kanina, pero agad itong nagpanggap na kunwari ay may katawagan. Iyong isa naman ay parang nagla-live yata. Damn this situation!
“Oh, m
