Chapter XXXXXXVII
Tyler Graham's POV
Pikit pa ang mga mata ko nang kapain ko ang tabi ko, usually ay puwesto ni Jessica. Dito siya natulog sa condo ko dahil ayaw niyang mag-stay sa bahay nila dahil nandoon ang mommy nila. Naiintindihan ko naman siya kung bakit ganoon na lang ang sama ng loob niya sa ina. She didn't came when their father died, when her child needed her the most. Normal na lang kung ang hinanakit ni Jessica ay naging galit. She's still coping up with the lost of her father, seeing her mom after abandoning them isn't a good idea, for now. But I believe na kung maaga itong bumalik, sa burol pa lang ni Tito, hindi magtatanim ng sama ng loob si Jessica, hindi magiging galit ang hinanakit niya. Dahil ang hinanakit ay nagtagal, nagiging galit.
Tuluyan na akong dumilat, hinanap
