K A B A N A T A 47
Don’t leave me
“Ano, Meredith? Titingnan mo na lang ba ‘tong anak mo?” tumatawang tanong ni Nana habang karga-karga niya ang batang siyam na buwan kong dinala.
“S-sobrang liit niya po, baka masaktan ko siya—Nana!” gulat kong saad nang ilagay niya sa bisig ko ang sanggol na pikit na pikit pa rin ang mga mata.
Kanina ay bago pa siya mailapag sa dibdib ko ng doktor ay pinanawan na ako ng ulirat kaya ngayon ko lang lubusang napagmasdan ang anak ko.
Anak…
Ganap na talaga akong ina.
“H-hello baby Ashriel,” garalgal ang boses kong bati sa anak ko.
Humikab siya at pakiramdam ko may humaplos sa puso ko nang unti-unting dumilat ang mga mata niya. Unti-unting tumulo ang mga luha sa mga mata ko.
Parang bulang naglaho ang lahat ng mga sakit na pinagdaanan ko sa nakalipas
