Sinfully, Yours

KABANATA 001

ALTHEA MENDEZ'S POV

Isang araw bago makulong si Brent

"Tangina, Althea! Asawa mo ako, 'di ba?!"

Dumagundong ang boses ni Brent sa loob ng maliit naming bahay. Ang tagaktak ng alak sa kanyang hininga ay sadyang nakakasuka dahil amoy na amoy ko kahit ilang metro ang layo ko sa kanya.

"H-Hindi ngayon, Brent... Pagod ako sa trabaho," pilit kong mahinahong sabi, kahit alam kong walang mangyayari sa pakiusap ko.

Lasing na naman siya. Tatlong araw na siyang hindi umuuwi, at ngayong gabi lang siya nagpakita, siguro ubos na ang pera niya sa sugal kaya napilitang umuwi.

Ilang hakbang palapit siya sa akin. Ang mga matang namumula ay diretso sa aking katawan, tila ba't isa akong bagay na gusto niyang gamitin.

"Eh 'di ngayon tayo mag-s*x. Ilang araw na 'kong hindi nakakaramdam ng babae," aniya sabay abot sa akin.

Napaiwas ako.

"Ayoko, Brent. Ang baho mo. Lasing na lasing ka."

"Ano?!" Kumunot ang noo niya. "Sino bang lalaki ang may kasama mong maghapon habang wala ako, ha? Bakit ayaw mo sa akin?"

"Wala! Wala ngang ibang lalaki! Pagod lang talaga ako—"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang bigla niya akong hilahin papunta sa kwarto. Ang kapit niya sa braso ko ay napakalakas, para akong hinihila ng isang makinang walang pakiramdam.

"Brent! Bitawan mo ako!"

Inihagis niya ako sa kama. Mabilis siyang pumaitaas sa akin, pinipilit tanggalin ang aking bestida. Ang bigat ng katawan niya ay nakadagan sa akin, hindi ako makagalaw.

"Pabayaan mo nga ako!" sigaw ko, sabay sikad para makawala.

"Ano ba, Althea! Asawa kita! Wala kang karapatang tumanggi sa akin!"

Pinilit niyang halikan ako. Ang amoy ng alak sa bibig niya ay nagpapanik sa akin. Iniwas ko ang mukha ko sa kaliwa, sa kanan, kahit saan para lang makaiwas sa mga labi niyang gusto akong dumihan.

"Ayoko! Ayoko, Brent! Tigil mo 'yan!"

At doon... naramdaman ko ang matinding kirot sa aking labi.

Tumama ang palad niya sa mukha ko nang napakalakas. Napangiwi ako. Naramdaman ko ang alat ng dugo na tumulo mula sa gilid ng labi ko papunta sa baba ko.

"Putangina mo!" sigaw niya. "Anong akala mo sa sarili mo? Maganda ka? Wala kang kwentang asawa! Ni hindi mo ko mapasaya sa kama! Kaya nga ako napupunta sa ibang babae eh, dahil ang tigas ng ulo mo!"

Napahinto siya nang makita ang dugo sa labi ko. Para bang doon lang siya natauhan.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa ibabaw ko. Tila ba biglang nawala ang gana.

"Tangina," mura niya sa sarili. "Wala ka talagang kwenta."

At umalis siya ng kwarto.

Ilang minuto akong hindi gumalaw. Nakatitig lang ako sa kisame, nararamdaman ang pintig ng sakit sa labi ko, ang hapdi sa braso ko kung saan niya ako hinawakan nang napakalakas.

Bakit ko 'to tinitiis?

Tanong ko sa sarili, tulad ng paulit-ulit kong tanong sa sarili ko sa nakalipas na tatlong taong kasal namin.

Dahan-dahan akong tumayo. Pumunta ako sa maliit naming banyo at tiningnan ang sarili sa salamin.

Dugo ang labi. May namamagang bahagi sa pisngi. At sa braso ko, nakita ko ang mga pasa ang marka ng mga daliri niya, ang marka kung saan niya ako hinawakan nang mahigpit.

Pang-ilan na kaya 'to?

Hindi ko na mabilang.

Hinugasan ko ang labi ko. Malamig ang tubig, pero hindi nito napawi ang init ng kahihiyan na nararamdaman ko.

Lalabas sana ako ng banyo nang marinig ko ang pinto ng bahay namin na bumukas at sumara.

Umalis na siya.

Napabuntong-hininga ako. Buti naman. Pero hindi pa natatapos ang gabi.

****

Mga bandang alas-diyes ng gabi, naghahanda na sana akong matulog nang marinig ko ang mga yabag sa labas. Galing ito sa katabing bahay, 'yung maliit na kubo na manipis ang kahoy ang dingding na naghihiwalay sa amin.

Si Melanie.

Ang kapitbahay naming nasa 25 anyos, maganda, at kilala sa buong baryo bilang babae na nagbebenta ng aliw sa kahit sinong lalaking may pambayad.

At hindi lang siya.

"Shhh... huwag kang maingay," bulong ng isang boses na sobrang pamilyar sa akin.

Boses ni Brent.

Nanigas ako. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. Pumunta siya kay Melanie. Ang asawa ko... pumunta sa pokpok.

Dahan-dahan akong umupo sa higaan. Ang manipis na dingding na kahoy ang tanging pagitan namin at naririnig ko ang lahat.

"Ang tagal mong nawala, Brent," narinig kong sabi ni Melanie na may halong pag-aakusa pero parang nang-aakit. "Akala ko nakalimutan mo na 'ko."

"Paano kita makakalimutan, Mel?" sagot ni Brent. At alam kong nakangiti siya habang sinasabi 'yon—'yung tipong ngiting ginagamit niya noong magkasintahan pa kami. "Ikaw lang ang nakakapagpasaya sa akin."

Nasusuka ako.

"Si Althea? Nandyan lang 'yon sa bahay niyo," ani Melanie, na para bang alam niya ang sitwasyon namin. "Baka marinig tayo."

"Hayaan mo 'yon," malamig na sagot ni Brent. "Wala naman siyang pakialam sa akin. Matagal na."

Walang pakialam? Ako ang sumasalo ng lahat ng problema niya mga utang, sugal, at lahat ng pagkakamali niya, tapos sasabihin niyang wala akong pakialam?

Napapikit ako nang mariin. Pinipilit na huwag umiyak. At saka nagsimula ang mga ingay.

Una'y mga halik, yung tipong basang basa, yung tipong alam mong todo ang kapit sa isa't isa. Narinig ko ang pagsisinok ni Melanie.

"Ahhh... Brent..."

"Sarap mo, Mel. Ang init-init ng katawan mo."

At saka ang mga ungol. Mga halinghing na dumadaan sa manipis na dingding, tumatagos sa tenga ko, sa utak ko, sa puso kong unti-unting nadudurog.

"Oo... oo... diyan... Ahhh! Brent!"

Ang bawat halinghing ni Melanie ay parang kutsilyo na paulit-ulit na tumutusok sa akin.

Bakit ko 'to naririnig? Bakit ko 'to pinagdadaanan?

Gusto kong takpan ang tenga ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong lumabas at isigaw sa kanila na nandito ako, na naririnig ko sila, na asawa ko ang lalaking kasama niya.

Pero hindi ako gumalaw.

Nakaupo lang ako sa kama, yakap-yakap ang sarili, habang ang mga luha ko ay tahimik na dumadaloy sa pisngi.

"T-Tama na... tama na..." bulong ko sa sarili.

Pero hindi tumigil ang mga halinghing.

"B-Brent... bilis... lalabasan na 'ko..." nanginginig na bulong ni Melanie.

"Ako rin, Mel... Sabay tayo... ngayon din..."

At saka ang malakas na ungol ng dalawa, ni Brent at ni Melanie na kasabay ng pagtama ng katawan nila sa manipis naming dingding.

Naramdaman ko ang yugyog sa pinaghihigaan ko.

Napaigtad ako.

At doon... biglang tumahimik ang lahat.

Ilang segundo... pagkatapos ay narinig ko ang mahihinang tawa nila.

"Ang sarap mo talaga," sabi ni Brent, hingal na hingal pa.

"Mas masarap ka," sagot ni Melanie. At narinig ko ang isa na namang halik. "Bakit hindi mo na lang iwan 'yung asawa mo? Sa akin ka na lang tumira."

Tumibok nang malakas ang puso ko. Sandaling tumahimik si Brent bago sumagot.

"Hindi pwede. Kailangan ko siya. Siya ang sumasalo ng mga utang ko."

Napasinghap ako.

Utang?

"Eh 'di mawawalan ka ng sasalo kapag nalaman niyang niloloko mo siya," sagot ni Melanie.

"Wala 'yon," tiwalang sagot ni Brent. "Kahit anong gawin ko kay Althea, hindi 'yon aalis. Wala naman siyang mapupuntahan. Wala siyang pera. Wala siyang ibang kakampi. At higit sa lahat... mahal na mahal ako no'n."

Napaiyak na lang ako ng todo.

Hindi dahil sa sinabi niyang mahal ko siya dahil totoo naman 'yon, kahit papaano.

Kundi dahil sa kumpiyansa niyang kahit anong gawin niyang pananakit at panloloko sa akin, hindi ako aalis.

At ang masakit... tama siya.

Wala nga akong mapuntahan.

Walang pera. Walang kakampi. Walang matatakbuhan.

Kaya nga ba ganito ako kawawa?

Kaya nga ba niya ako kayang saktan nang paulit-ulit?

Kasi alam niyang kahit anong gawin niya... andito lang ako.

Nakahandang tanggapin lahat ng sakit.

*****

Kinabukasan ng umaga, nang magising ako, wala na si Brent. Hindi na rin umuwi.

Pero hindi nagtagal, may kumatok sa pinto.

Dalawang pulis.

"Althea Mendez?"

"A-Ano po 'yon?" tanong ko, namamaga pa ang mata sa kaiiyak.

"Si Brent Mendez? Asawa mo?"

Tumango ako.

"Are we done here?" narinig kong sabi ng isa sa pulis sa kausap niya sa radyo. Sandali siyang nakinig bago ako harapin.

"Ma'am, kaninang madaling araw po nahuli ang asawa niyo sa isang raid sa sugalan sa kabilang bayan. Kasama siya sa mga dinakip. May kaso po siyang fraud at illegal gambling. Mukhang tatagal po siya sa piitan."

Nanlaki ang mata ko.

Nahuli?

At sa hindi malamang dahilan... sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan... nakaramdam ako ng... ginhawa.

Sandali lang. Pero totoo 'yon.

"Kailangan po namin kayong kumuha ng statement, Ma'am. Kung gusto niyo po siyang bigyan ng abogado, ngayon na po kayo mag-apply para sa—"

"Wala po akong pera," putol ko. "Wala po akong pambayad ng abogado."

Nagtinginan ang dalawang pulis.

"May kamag-anak po ba kayo na pwedeng tumulong? Kaibigan?"

Napaisip ako.

Walang kamag-anak. Walang kaibigan.

Pero may isang pangalan na pumasok sa isip ko.

Lander Montero.

Ang pinakamayamang negosyante sa lungsod. Ang may-ari ng halos lahat ng malalaking building sa Makati.

At higit sa lahat... ang pinsan ni Brent na ilang beses ko nang nakita noong kasal namin—yung lalaking tahimik lang, nakamasid, at parang laging may sinasabi ang mga matang nakatitig sa akin.

"A-alam niyo po kung saan ang opisina ni Lander Montero?" tanong ko.

Tumango ang pulis. "Bakit naman, Ma'am?"

Hindi ako nakasagot.

Kasi sa isip ko, paulit-ulit kong binubuo ang mga salitang sasabihin ko sa kanya.

Tulungan mo ako, Lander. Kahit anong kapalit.

Kahit anong kapalit.

Kahit ang sarili ko.

Kahit ang katawan ko.

Kahit ang natitira pang pagkatao ko.