Sinfully, Yours

KABANATA 001

Ang gabi ay tila walang katapusan habang nakaupo ako sa likod ng isang marangyang itim na sasakyan. Nakatingin ako sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng siyudad na mabilis na naglalaho habang tinatahak namin ang isang pamilyar ngunit kinatatakutang daan. Pabalik sa apartment ni Brent. Iyon ang unang utos ni Lander pagkatapos naming pirmahan ang isang kasunduang hindi nakasulat sa papel kundi nakatatak na sa aming mga isip.

Ang drayber ni Lander ay tahimik lang na nagmamaneho, walang imik, tila isang robot na sanay sa mga madidilim na transaksyon ng kanyang amo. Sa aking tabi, walang iba kundi ang malamig na hangin at ang mabigat na presensya ng aking desisyon. Hawak ko ang aking maliit na pitaka, mariing pinipiga ang tela niyon habang pilit kong pinapakalma ang nanginginig kong mga tuhod. Pinalaya na si Brent. Isang tawag lang mula kay Lander sa presinto ay sapat na para buksan ang rehas na dapat sana ay magiging libingan ng lalaking iyon. Ngunit alam kong hindi doon nagtatapos ang lahat. Ngayong gabi, uuwi si Brent na may galit sa kanyang dibdib, at kailangan kong harapin ang bagyong iyon bitbit ang kalasag na ibinigay sa akin ng isang bilyonaryo.

Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng madilim at lumang gusali kung nasaan ang aming apartment, lumingon sa akin ang drayber.

"Hihintayin ko po ba kayo rito, Ma'am Althea?" tanong niya sa isang pormal na tono.

"Huwag na," mahinang sagot ko habang inaayos ang malaking cardigan sa aking mga balikat. "Sabi ng amo mo, may susunod na utos siya. Mauna ka na."

Tumango ang lalaki. Lumabas ako ng sasakyan at sinalubong ang malamig na hangin ng madaling-araw. Bawat hakbang ko paakyat sa makipot at madilim na hagdanan ay parang may nakatali na mabigat na bato sa aking mga paa. Alam kong nasa loob na si Brent. Pagdating ko sa tapat ng pinto, nakita kong bahagya itong nakabukas. Huminga ako nang malalim, pinihit ang hawakan, at pumasok sa loob.

Ang amoy ng alak at usok ay mas matindi kumpara kanina. Nakita ko agad si Brent na nakaupo sa lumang sopa, may hawak na bote ng beer, at may benda ang kanyang kanang kamay. Ang kanyang mukha ay puno rin ng galit at mga galos mula sa gulo sa casino. Nang marinig niya ang pagsara ng pinto, dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang ulo. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit.

"Saan ka nanggaling, Althea?" bulyaw niya, sabay tayong tumayo at ibinalibag ang bote ng beer sa sahig. Nabasag iyon at nagkalat ang bubog sa pagitan naming dalawa. "Hinanap kita sa presinto pagkalabas ko! Sabi ng mga pulis, may nag-ayos ng piyansa ko at nagbayad sa mga nasira ko sa casino. Isang makapangyarihang tao raw. Sino? Sinong lalaki ang nilapitan mo?!"

Nanatili akong nakatayo malapit sa pinto, hindi ipinapakita ang takot na unti-unting lumalamon sa akin. "Ginawa ko lang ang paraan para makalabas ka, Brent. Iyon lang ang mahalaga."

"Huwag mo akong gagawing gago!" sumigaw siya at mabilis na humakbang patungo sa akin, hindi iniintindi ang mga bubog na natatapakan ng kanyang tsinelas. Hinawakan niya ako nang marahas sa magkabilang balikat, niyayanig ang buong katawan ko. "Alam kong wala kang pera! Isang hamak na cashier ka lang! Sinong bilyonaryo ang kinausap mo? Si Lander Montero ba? 'Yung demonyong may-ari ng casino? Anong ibinigay mo sa kanya, Althea? Anong ipinalit mo sa kalayaan ko?!"

Masakit ang hawak niya sa aking mga pasa, pero tiniis ko ang kirot. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata, isang bagay na hindi ko nagagawa rito noong mga nakaraang buwan. "Ibinigay ko ang gusto niya para lang makuha mo ang kalayaan mo, Brent. Hindi ba 'yan naman ang gusto mo? Ang makalabas?"

Isang malakas na sampal ang dumapo sa aking kaliwang pisngi. Napasandal ako sa pinto, nalasahan ko muli ang dugo sa aking labi.

"Putangina mo! Akala mo ba hindi ko alam ang takbo ng utak ng mga mayayamang tulad ni Montero?" galit na galit na sabi ni Brent, akmang sasabunutan ako nang biglang tumunog ang aking lumang cellphone sa loob ng bulsa ng aking cardigan.

Hindi ko pinansin ang tawag, pero patuloy ang pag-ring niyon. Hinila ni Brent ang kamay ko at sapilitang kinuha ang cellphone mula sa bulsa ko. Tiningnan niya ang screen. Walang pangalan ang tumatawag, isang hindi kilalang numero lang. Pinihit niya ang sagot at inilagay sa loudspeaker.

"Sino 'to?!" sigaw ni Brent sa telepono.

Isang malalim, malamig, at pamilyar na boses ang narinig mula sa kabilang linya. Isang boses na nagpatahimik sa buong silid at nagpabago sa ihip ng hangin.

"Touch her again, Brent, and I will make sure you will spend the rest of your miserable life inside a cage where no one can hear you scream," saad ni Lander Montero. Ang boses niya sa telepono ay walang emosyon ngunit puno ng banta na kayang pumatay ng tapang ng sinuman.

Namilog ang mga mata ni Brent. Ang galit sa kanyang mukha ay unt-unting napalitan ng gulat at takot. Kilala niya ang boses na iyon. Iyon ang boses ng lalaking nagmamay-ari ng pinakamalaking casino sa bansa, ang lalaking kayang magpabagsak ng mga negosyo sa isang kurap lang.

"M-Mr. Montero..." nauutal na sabi ni Brent, lumayo siya sa akin nang bahagya, tila ba natatakot na baka nakikita sila ng bilyonaryo. "Asawa ko po si Althea. Ano pong kinalaman niyo sa amin?"

"She was your wife, Brent. But tonight, she made a deal with me," sagot ni Lander, may kasamang malamig na tawa na nagdala ng kilabot sa aking sistema. "I paid for your freedom, which means I own everything she offered to me. From this day on, you will not touch her. You will not look at her. You will let her leave that house without any drama. Do you understand me?"

"Pero Mr. Montero, hindi pwede ang ganyan!" subok na paggigiit ni Brent, kahit halata ang panginginig ng kanyang boses. "Kasal kami! May karapatan ako sa kanya!"

"I don't care about your cheap marriage, Brent," mabilis at mariing sagot ni Lander sa kabilang linya. "I have enough power to erase you from this world. Kung gusto mo pang huminga bukas, let her go. My men are outside your building right now. They are just waiting for my signal to clean up the trash. And believe me, I consider you as trash."

Ipinasok ni Lander ang ilang salitang banyaga sa kanyang pananalita na mas lalong nagpadama ng kanyang mataas na estado at kawalan ng pakialam sa batas ng mga karaniwang tao. Nabitawan ni Brent ang cellphone ko. Bumagsak ito sa sopa habang patuloy na nakabukas ang linya. Lumingon si Brent sa akin, ang kanyang mukha ay maputla, tila hindi makapaniwala na ang babaeng binubugbog niya lang araw-araw ay protektado na ngayon ng isang higante.

"You bitch..." bulong niya, pero walang lakas ang kanyang boses ngayon. Takot ang namamayani sa kanya. "Nilandi mo talaga ang lalaking 'yan para lang makaganti sa akin?"

"Umalis ka sa tapat ng pinto, Brent," malamig na sabi ko, pinulot ko ang aking cellphone mula sa sopa. "Iimpake ko lang ang ilang gamit ko. At huwag mo akong susubukan ngayon, dahil narinig mo naman ang sinabi niya. Isang galaw mo lang, alam mo kung saan ka babagsak."

Hindi na nakakilos si Brent. Nanatili siyang nakatayo habang pinapanood akong pumasok sa maliit naming silid. Wala akong maraming gamit. Ilang pirasong lumang damit lang ang isinilid ko sa isang luma at kupas na backpack. Habang nag-iimpake ako, nararamdaman ko ang pagbuhos ng luha sa aking mga pisngi. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa halo-halong emosyon. Kalayaan mula kay Brent, ngunit simula ng isang bagong pagkaalipin sa ilalim ni Lander.

Paglabas ko ng silid, hindi na ako tiningnan ni Brent. Nakaupo na naman siya sa sopa, nakatitig sa kawalan, tila natalo sa pinakamalaking sugal ng kanyang buhay. Lumabas ako ng apartment nang walang lingon-lingon. Pagbaba ko sa kalsada, nakita kong may dalawa pang itim na sasakyan na nakaparada malapit sa una kong sinakyan kanina. May mga lalaking nakasuot ng suit na nakatayo sa gilid. Tama si Lander. Hindi niya ako iniwan nang walang proteksyon.

"Mrs. Mendez, please get in," sabi ng isang lalaki na nagbukas ng pinto ng sasakyan para sa akin.

Sumakay ako nang walang pag-aalinlangan. Ang sasakyan ay umalis muli, ngunit ngayon, ang direksyon ay hindi na pabalik sa nakaraan, kundi patungo sa isang marangyang subdivision sa tuktok ng isang burol kung nasaan ang isang malaking mansiyon na pagmamay-ari ng pamilya Montero.

Nang makarating kami sa mansiyon, sinalubong ako ng isang matandang babae na nagpakilalang si Aling Marta, ang punong tagapamahala ng bahay. Dinala niya ako sa isang napakalawak na silid sa ikalawang palapag. Ang silid ay may malaking kama na may kulay itim at pulang mga sapin, may sariling malaking banyo, at may glass wall na nakaharap sa swimming pool sa ibaba.

"Magpahinga na po kayo, Ma'am Althea," malumanay na sabi ni Aling Marta. "May mga bagong damit na po sa loob ng walk in closet. Kung may kailangan po kayo, pindutin niyo lang ang bell sa gilid ng kama."

"Salamat po," sagot ko.

Nang umalis si Aling Marta, naiwan akong mag-isa sa karangyaan. Naligo ako upang alisin ang dumi, dugo, at amoy ng lumang apartment sa aking katawan. Habang dumadaloy ang mainit na tubig sa aking mga pasa, napaiyak ako. Ang sakit ng katawan ko ay tila paalala na buhay pa ako, na nakaligtas ako sa unang yugto. Pagkatapos kong maligo, nagsuot ako ng isang simpleng silk robe na nakita ko sa closet. Kulay itim ito at napakalambot sa balat, ngunit dahil sa nipis niyon, bakas pa rin ang hugis ng aking katawan.

Naupo ako sa gilid ng kama, nakatitig sa pinto. Alam kong darating siya. Hindi magbibigay ng ganitong karangyaan si Lander nang walang kapalit.

Past two in the morning nang marinig ko ang marahang pagpikit ng hawakan ng pinto. Bumukas ito at pumasok si Lander. Ang kanyang suit jacket ay nakasabit na sa kanyang kaliwang braso, ang kanyang mamahaling polo ay may dalawang butones na nakabukas sa itaas, at medyo maluwag na ang kanyang kurbata. He looked tired, but the sharpness in his eyes was still there. He exuded power and authority that made my heart race immediately.

Inilapag niya ang kanyang jacket sa isang upuan at dahan-dahang lumapit sa akin. I stood up from the bed, my hands trembling inside the pockets of my robe.

"You look better now, Althea," panimula niya, ang kanyang boses ay naging mas mababa kumpara noong nasa opisina niya kami. "How's your cheek? Did that piece of trash hurt you again before my call?"

"Sinampal niya ako nang malaman niyang nakalabas siya," tapat kong sagot, iniiwas ang tingin sa kanya. "Pero salamat sa pagtawag mo. Kung hindi dahil doon, baka mas malala ang inabot ko."

Lander let out a dark sound from his throat, a sign of his growing annoyance. Lumapit siya sa akin hanggang sa isang dipa na lang ang distansya naming dalawa. Iniangat niya ang kanyang kamay at marahang hinawakan ang aking kaliwang pisngi, eksakto sa kung saan ako sinampal ni Brent. his thumb caressed my skin, and despite the pain, there was a strange warmth in his touch that I had never experienced before.

"I told him not to touch you, but he still did," bulong ni Lander, ang kanyang mga mata ay naging madilim at mapanganib. "He really wants to test my limit. Don't worry, my sweet sinner, he will pay for every single bruise on your body. Double."

"Mr. Montero, ang kasunduan natin..." paalala ko sa kanya, pilit na pinapanatili ang distansya ng aming mga emosyon. "Sabi mo, pinalaya mo na siya sa utang niya. Huwag mo na siyang saktan, basta hayaan mo lang siyang lumayo sa akin."

Lander smirked, a dangerous expression crossing his handsome face. He dropped his hand from my cheek and shifted his gaze down to my body, looking at the thin silk robe that was barely hiding anything.

"I keep my words, Althea. He is free from his debt to my casino," he said, stepping closer until our chests were almost touching. "But your safety is part of our secondary agreement. You gave me your body, remember? And I don't like my things being damaged by someone else."

Ang salitang *things* at *pagmamay-ari* ay tumama sa aking dibdib, ngunit hindi ako nagreklamo. Ito ang buhay na pinili ko.

"Handa na ako, Mr. Montero," mahinang sabi ko, dahan-dahang hinawakan ang tali ng aking silk robe upang buksan ito. "Kung gusto mo nang kunin ang kabayaran mo... gawin mo na ngayon."

Bago ko pa tuluyang mahila ang tali, hinawakan ni Lander ang aking mga kamay. His grip was tight, dominating, but not painful like Brent's. He looked down at my hands, then up to my face.

"Don't rush me, Althea," he murmured, his voice sending a wave of heat straight to my core. "I am a billionaire, and I know how to appreciate fine things. I don't just take what is offered; I consume it properly."

He guided my hands away from the tie and slowly opened the robe himself, revealing the pale skin of my shoulders and chest, which were covered in ugly purple and red marks. Seeing those marks, his jaw tightened. His eyes filled with an intense, burning anger mixed with a dark desire.

"He did this to you," he whispered, his fingers tracing the contour of a bruise near my collarbone. Napasinghap ako sa malamig na sensasyon ng kanyang daliri. "Such a beautiful canvas, ruined by a peasant. It's a crime, Althea."

"Hindi na mahalaga 'yan," sabi ko, ang aking boses ay halos bulong na lang dahil sa kakaibang kabog ng aking dibdib. "Ang mahalaga, ikaw ang unang makakakuha sa akin."

Lander looked into my eyes, searching for any fear. "Are you sure about this? Once I put my mark on you, there is no turning back. You will be tied to me in ways you can't even imagine. Your husband will be the least of your problems because I am a control freak, Althea. I will control your life, your body, and everything about you."

"Mas gusto ko nang kontrolin mo ang buhay ko kaysa patayin ako ng lalaking iyon araw-araw," sagot ko na may kasamang pait at determinasyon. "Gawin mo na, Lander. Make me yours."

Hearing me say his name without the formal titles made something snap inside him. His gaze turned completely dark, the fire of his obsession finally breaking free. In isang mabilis na galaw, hinila niya ako sa aking baywang at binuhat ako patungo sa malaking kama. I fell softly on the mattress, and before I could even breathe properly, he was already hovering over me.

His heavy body pinned me down, but he made sure not to put too much pressure on my bruised sides. He looked down at me like a king staring at his prize.

"You are so innocent, yet so brave," he whispered, his hand going up to cup my face, his thumb pressing against my lower lip. "You have no idea how much this turns me on, Althea. A married virgin offering herself to a devil just to escape her hell."

"Then show me your hell, Lander," hamon ko, kahit na ang puso ko ay parang lalabas na sa aking dibdib dahil sa kaba at sa kakaibang sensasyon na unt-unting bumabalot sa aking katawan.

Lander did not say another word. He leaned down and captured my lips in a deep, possessive kiss. It was not gentle. It was demanding, fierce, and full of hunger, as if he was claiming his territory. Napakapit ako sa kanyang malapad na balikat, ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang polo habang tinatanggap ang bawat bagsik ng kanyang halik.

His lips moved from my mouth down to my neck, biting gently on the unbruised part of my skin, making me let out a soft cry that only fueled his desire.

"From this night onward, you will only breathe for me, Althea," he growled against my skin, his hand sliding down to the opening of my robe, touching the bare skin of my waist. "Every part of you belongs to me. I will heal you, but I will also ruin you in ways you will love."

Habang ang gabi ay lumalalim at ang silid ay napupuno ng tunog ng aming marahas na paghinga, natutunan ko ang unang aralin sa ilalim ng kapangyarihan ng isang Lander Montero. Siya ay hindi isang ligtas na kanlungan. Siya ay isang bagyo, isang mapanganib na apoy na handang lamunin ang buong pagkatao ko. Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon sa aking buhay, hindi ako natakot na masunog. Dahil sa bawat hawak, bawat halik, at bawat marka na iniwan niya sa aking katawan, naramdaman ko na sa wakas, ako ay unti-unti nang nawawala sa impiyerno ni Brent at pumasok sa isang mas masarap, mas bawal, at mas madilim na paraiso. Isang paraiso na sa huli ay tatawagin kong akin, dahil ako ay opisyal nang sa kanya.