Sinfully, Yours

KABANATA 002

Althea Mendez POV

Hindi ko agad naisara ang pinto.

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng silid, nakatitig sa siwang na unti-unting lumiliit habang naglalakad palayo si Lander. Mabibigat ang mga hakbang niya, kontrolado, pero kahit nakatalikod siya, ramdam ko ang nagngangalit na galit sa bawat galaw niya.

Parang isang lalaking ilang segundo na lang ay tuluyan nang bibitaw sa manipis na hibla ng pagpipigil sa sarili.

At ako?

Ako ang tangang hindi pa rin makagalaw.

“Lock the door after me.”

Parang saka lang nagsink in sa akin ang sinabi niya.

Mabilis kong isinara ang pinto at ikinandado iyon, pagkatapos ay sumandal ako roon, kapwa palad nakadikit sa kahoy na para bang iyon lang ang pumipigil sa akin para hindi gumuho. Nanginginig pa rin ang mga tuhod ko. Ramdam ko pa rin ang mabilis na t***k ng puso ko sa lalamunan.

Sa labas ng kwarto, may mga paos na boses. Hindi ko maaninag nang malinaw ang mga salita, pero sapat ang tunog para maintindihan kong may komosyon pa rin sa sala.

At nasa gitna noon si Lander.

Napalunok ako.

Dapat hindi ako lumabas.

Dapat hintayin ko na lang siyang bumalik, gaya ng sinabi niya.

Pero hindi ko magawa.

Dahil kilala ko si Brent.

At kahit hindi ko pa gaanong kilala si Lander, sapat na ang nakita ko ngayong gabi para malaman kong hindi siya ang tipong aatras kapag galit.

Mapapahamak sila.

Pareho sila.

Mabilis akong humakbang palapit sa pinto at pinatong ang tainga ko roon.

“Sir, kumalma po kayo!” boses ng isang guwardiya.

“Bitawan mo ‘ko!” sigaw ni Brent, garalgal, lasing, at punong-puno ng yabang. “Asawa ko ‘to! Karapatan kong nandito!”

“Your right ends the second you scare her.”

Nanigas ako.

Boses ni Lander.

Mababa.

Malamig.

At mas nakakatakot kaysa sigaw.

“Who the hell are you?” paangil na tanong ni Brent.

Saglit na katahimikan.

Pagkatapos ay ang sagot na nagpatayo ng maliliit na balahibo sa mga braso ko.

“Someone who knows exactly what kind of man you are.”

Napasara ako ng mga mata.

Diyos ko.

Hindi ko man sila nakikita, malinaw kong naiimagine ang eksena sa labas. Si Brent, magulo ang tindig, umaalingasaw sa alak at galit. Si Lander, nakatayo lang siguro nang tuwid, nakaayos, malamig ang tingin, pero ilang pulgada na lang mula sa pagsabog.

“Ah.” Narinig ko ang mapanlibak na tawa ni Brent. “Ikaw pala ‘yung lalaki, ha?”

Hindi ako huminga.

“Anong lalaki?” isa sa mga guwardiya, litong tanong.

“‘Wag na kayong makialam!” sigaw ni Brent. “Siya ‘yung kumakantot sa asawa ko!”

Parang may sumampal sa akin.

Napaatras ako mula sa pinto, namutla, nanginginig ang mga daliri.

Kahit alam kong lasing siya. Kahit alam kong sinasadya niya. Kahit alam kong wala siyang karapatang magsalita ng ganoon tungkol sa akin—

Masakit pa rin.

Nakakadiri.

Nakakapanghina.

Ngunit higit sa lahat, nakakapuno ng galit.

At sa gitna ng galit kong iyon, ang mas ikinabigla ko ay ang sumunod na katahimikan mula sa labas.

Ilang segundo.

Mahaba.

Mapanganib.

Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Lander, mas mahina na ngayon. Mas malamig. Mas kontrolado.

“Say that again.”

Hindi iyon hamon.

Hindi rin banta.

Mas masama iyon.

Tila isa iyong paanyaya sa pagkakamali.

“Sir, sir, kalma po—” sabat ng guwardiya.

Ngunit hindi na napigilan.

Isang malakas na dagundong ang umalingawngaw sa sala, kasunod ang mabigat na pagbagsak ng katawan sa sahig.

Napasinghap ako.

May sumigaw.

May nagmura.

May nagkagulo.

At sa sumunod na segundo, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Binuksan ko ang pinto.

Paglabas ko sa kwarto, bumungad agad sa akin ang sala at ang gulong kumakain sa buong espasyo.

Nakatumba si Brent malapit sa center table, nakahawak sa panga, duguan ang gilid ng labi. Dalawang guwardiya ang nakayuko sa kanya, pilit siyang pinapakalma kahit patuloy siyang nagpupumiglas at nagmumura. Nagkalat sa sahig ang nabasag na vase na malamang ay siya ang sumira kanina.

At ilang hakbang mula roon, nakatayo si Lander.

Nanlalamig akong napahinto.

Hindi ko alam kung ang nakikita ko ba ay tao pa rin o isang anyo ng galit na nagkataong may mukha ng isang napakaguwapong lalaki.

Nakaharap siya kay Brent, bahagyang nakatabingi ang balikat, isa pa rin sa mga kamao niya ay bahagyang nakatikom. Hindi siya humihingal. Hindi rin siya nagmamadali. Ngunit kitang-kita sa matalim na linya ng panga niya at sa mga mata niyang parang yelo ang bigat ng pagpipigil niya sa sarili.

Mas nakakatakot siya dahil tahimik siya.

Mas nakakatakot siya dahil mukhang kaya pa niyang ulitin.

Napansin ng isang guwardiya ang paglabas ko.

“Ma’am! Bumalik po kayo sa kwarto, please!”

Sabay-sabay silang napalingon sa akin.

Pati si Brent.

At nang makita niya ako, biglang nag-iba ang mukha niya.

“Althea!” sigaw niya. “Tell them! Sabihin mo sa kanila na asawa mo ‘ko! Sabihin mo sa lalaking ‘yan na layuan ka niya!”

Napaatras ako nang bahagya.

Hindi dahil naniniwala ako sa kanya.

Kundi dahil kilalang-kilala ko ang anyo ng mukha niyang iyon. Iyon ang mukha niya bago siya manakit. Iyon ang hitsura niyang laging sinusundan ng paghingi niya ng tawad kinabukasan, ng mga bulaklak, ng iyak, ng pangakong hindi na mauulit.

Paulit-ulit.

Paulit-ulit.

Paulit-ulit.

“Althea.” Boses ni Lander.

Napatingin ako sa kanya.

Hindi siya lumalapit. Hindi rin siya tumitingin kay Brent ngayon. Sa akin lang.

“Go back inside.”

Mababaw ang pagkakasabi niya, pero hindi ko alam kung bakit para akong biglang nakahinga nang mas maayos nang marinig iyon.

“Hindi,” mahina kong sabi.

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. Hindi dahil sa galit kundi dahil parang nagulat siya.

“Don’t be stubborn right now.” Matigas na ang tono niya, mas madiin. “I said go back inside.”

Umiling ako kahit nanginginig ang tuhod ko. “Hindi ako babalik sa loob.”

“Althea!” singhal ni Brent. “Ano bang ginagawa mo? Sumama ka rito!”

Awtomatikong lumihis ang tingin ko kay Brent, at agad kong pinagsisihan iyon.

May kakaibang sindak pa rin sa bawat pagharap ko sa kanya. Parang sanay na sanay na ang katawan kong matakot bago pa man makahabol ang isip ko.

Ngunit bago pa muling lumubog ang loob ko sa pamilyar na takot, sumingit si Lander sa pagitan ng paningin namin.

Literal.

Humakbang siya nang bahagya pakaliwa, sapat para matakpan si Brent sa direkta kong tingin.

“You don’t get to call her like that.”

“Who the hell are you to tell me what I can do with my wife?” galit na galit na sigaw ni Brent habang pilit umaalpas sa mga guwardiya.

Napansin kong bahagyang kumilos ang panga ni Lander.

“I’m the man standing between you and prison tonight, so choose your next words carefully.”

Natahimik maging ang mga guwardiya.

Ako rin.

Dahil may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya noon at hindi bilang pagbabanta, kundi bilang simpleng katotohanan.

“Sir,” sabat ng isang guwardiya kay Lander, “papunta na raw po ang pulis.”

“Good,” walang emosyon niyang sagot.

Namilog ang mga mata ni Brent. “Pulis? Are you f*****g serious?!”

Tumingin si Lander sa kanya. “Very.”

“Gago ka ba? Asawa ko ‘to! Domestic issue lang ‘to!”

“No.” Isang hakbang ang nilapit ni Lander, at kahit hindi siya sumisigaw, parang mas umalingawngaw ang boses niya sa buong unit. “This stopped being a domestic issue the second she got scared enough to hide from you in her own home.”

Parang may humigpit sa lalamunan ko.

Hindi ko alam kung dahil ba sa kahihiyan, sa sakit, o sa katotohanang may isang taong kaya akong ipagtanggol gamit ang mismong katotohanang pilit kong ikinakaila sa sarili ko.

“Hindi ako takot sa kanya,” bigla kong sabi.

Lahat sila napalingon sa akin.

At agad kong naramdaman ang bigat ng sarili kong sinabi.

Kasinungalingan.

Maliwanag na kasinungalingan.

Pero siguro, isang bahagi ko ang ayaw pa ring aminin nang malakas.

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Lander habang nakatingin sa akin.

Hindi iyon awa.

Hindi rin panlalait.

Mas nakakasira iyon dahil parang sinasabi niyang, You don’t have to lie to me.

“Althea, baby,” biglang nagbago ang tono ni Brent.

Biglang-bigla, pumalit ang malambing nitong boses. Mapanlinlang. Pamilyar. Nakakasuka.

“Baby, halika na. Let’s go home. Nag-away lang tayo, okay? Nadala lang ako ng inom. You know me.”

Napapikit ako.

Yes.

I know you.

Mas alam kita kaysa sa gusto kong aminin.

Alam ko ang sunod dito.

Magsusumamo ka.

Iiyak ka.

Magso-sorry ka.

Mangangakong hihinto.

At kapag wala nang nakakakita, saka mo babawiin lahat ng kabaitan mo gamit ang kamao, mura, at mga salitang kayang pumatay nang hindi dumadampi sa balat.

“Althea.” Mas mahinang boses ni Brent ngayon. “Please.”

Naramdaman ko ang pagtitig ni Lander sa akin, ngunit hindi siya nagsalita. Hindi niya ako pinilit. Hindi niya rin ako sinagip mula sa sandaling iyon.

Hinayaan niya akong pumili.

At baka iyon mismo ang dahilan kung bakit bigla kong naramdaman ang kakaibang lakas sa loob ko.

Mabagal akong huminga bago itinuwid ang likod ko.

“Don’t call me baby.”

Tila pati ako, nagulat sa sarili kong boses.

Mahina pa rin iyon, pero matatag.

Nakita kong natigilan si Brent.

“Althea—”

“At huwag mo nang sasabihing uuwi tayo,” putol ko, mas malinaw na ngayon. “Dahil matagal na akong hindi umuuwi sa’yo, Brent. Nabubuhay lang ako sa tabi mo.”

Tuluyang natahimik ang sala.

Narinig ko ang isa sa mga guwardiya na marahang napabuntong-hininga, na para bang kahit siya ay hindi inaasahang may maririnig na ganoon mula sa akin.

Ngunit sa totoo lang, ako rin hindi.

Pakiramdam ko nanginginig ang loob ko habang nagsasalita. Pakiramdam ko puwedeng-puwede akong mabasag anumang oras. Pero sa unang pagkakataon, hindi ko hinayaang manaig iyon.

“Pinahiya mo ‘ko,” mariing sabi ni Brent, muling nag-iiba ang mukha. “Dahil lang sa lalaking ‘yan?”

“Hindi,” sagot ko. “Pinahiya mo ang sarili mo. Matagal na.”

“Putangina mo—”

Muling umabante si Lander.

Hindi mabilis. Hindi padalos-dalos.

Pero sapat iyon para muling mapigilan ng mga guwardiya si Brent sa pag-alpas.

“Careful.” Iyon lang ang sabi ni Lander, ngunit sapat na para tumahimik si Brent sa loob ng dalawang segundo.

Dalawang segundo lang.

Pagkatapos ay muli itong dumura ng dugo sa sahig at tumawa nang mapait.

“Ano? Kukunin mo siya? Aangkinin mo? Alam mo ba kung gaano kakalat ‘yang babaeng ‘yan kapag iniwan mo?”

Para akong tinamaan ng kidlat.

Nangingitim ang paningin ko sa insulto.

Ngunit bago pa ako tuluyang manghina, may biglang kumalabog sa pader sa tabi ni Brent. Napasinghap kaming lahat.

Si Lander.

Isinuntok niya ang kamao sa pader at hindi kay Brent, kundi ilang pulgada lang mula sa mukha nito.

Ang lakas ng tunog ay sapat para mapatigil ang lahat.

“One more word about her,” marahan niyang sabi, halos pabulong, “and I will forget there are witnesses in this room.”

Hindi ako huminga.

Hindi rin si Brent.

Sa unang pagkakataon simula nang dumating siya, nakita ko ang takot sa mukha ng asawa ko.

At sa halip na awa, ang naramdaman ko ay… ginhawa.

Sirenang malayo ang sumunod na bumasag sa katahimikan.

Pulis.

Mabilis na napatingin ang dalawang guwardiya sa isa’t isa.

“Dumating na po sila,” sabi ng isa.

Tumango si Lander pero hindi inaalis ang tingin kay Brent.

“Take him.”

“Wala kayong karapatan!” sigaw ni Brent habang pilit muling lumalaban, ngunit dalawang pulis na ang sumulpot sa bukas na pintuan at agad na lumapit.

Mabilis ang mga sumunod na eksena.

Tanong.

Paliwanag ng guard.

Protesta ni Brent.

Pagpapakilala ni Lander sa isang pulis na parang matagal na niyang kakilala.

At sa gitna noon, ako—nakatayo sa tabi ng hallway, parang nanonood sa buhay ng ibang babae.

“Ma’am, kayo po ba ang complainant?” tanong ng isang babaeng pulis sa akin.

Nanuyo ang bibig ko.

Complainant.

Ilang beses ko nang naisip ang salitang iyan. Ilang beses ko nang binalot sa isip ko ang eksenang may magsasabi sa akin nito. Ngunit ngayong nandito na, para akong binuhusan ng yelo.

Hindi ako makasagot.

“Ma’am?” ulit niya, mas mahinahon.

“Siya oo,” putol ni Brent. “Pero mag-asawa kami. Nag-away lang kami!”

“Sir, tumahimik po kayo,” saway ng isang pulis.

Napalingon ako kay Lander.

Nakatitig lang siya sa akin.

Hindi nagsasalita.

Hindi tumuturo.

Hindi nangunguna para sa akin.

Pero nandoon siya.

Parang sinasabi ng mga mata niya: Your choice.

At doon ko naunawaan.

Hindi niya ako ililigtas sa paraang agawin ang boses ko.

Ililigtas niya ako sa paraang ibabalik niya iyon.

Huminga ako nang malalim.

“Hindi lang po kami nag-away.”

Pagkasabi ko noon, parang may kung anong nabitawan sa loob ko.

Lumingon ang lahat sa akin.

Nakita kong nagbago ang mukha ni Brent—mula galit, naging sindak.

At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, siya ang mukhang nawawalan ng kontrol.

“Ma’am,” maingat na tanong ng babaeng pulis, “would you like to file a formal complaint?”

Nanginginig ang mga daliri ko. Malamig ang palad ko. Pero matatag ang boses ko nang sumagot ako.

“Opo.”

“Althea!” sigaw ni Brent. “Pagbabayaran mo ‘to!”

Napapikit ako.

Ngunit bago pa man ako muling mabasag sa pamilyar na banta, sumingit ang boses ni Lander.

“No. You will.”

Mabilis, dinala ng mga pulis si Brent palabas kahit patuloy itong sumisigaw at nagwawala. Ilang segundo pa, nawala rin ang mga yabag, sigawan, at ingay.

At biglang nanahimik ang buong unit.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Para bang hindi ilang minuto ang nakaraan ay gumuho rito ang natitira kong panlaban.

Nagsialisan na rin ang ibang pulis matapos kunin ang initial statement ko. Naiwan ang isang guwardiya sa pinto para sa report, tapos umalis din iyon kalaunan.

At nang tuluyan nang nagsara ang pinto, kaming dalawa na lang ni Lander ang natira sa sala.

Ako at ang lalaking ilang oras pa lang ang nakalipas ay muntik ko nang ialay ang sarili ko.

Ako at ang lalaking ngayon ay siya ring tumulong maglabas sa akin mula sa pinakamasahol kong bangungot.

Napakahirap huminga.

“Sit down.”

Napatingin ako sa kanya.

Puno na naman ng awtoridad ang tono niya, pero hindi matigas. Mababa lang. Maingat, tila alam kung gaano kabigat ang mga pinagdaanan ko ngayong gabi.

Hindi ko napansing nakatayo pa pala ako sa iisang pwesto, parang estatwa.

Dahan-dahan akong umupo sa sofa.

Siya naman ay nanatiling nakatayo sandali, nakatingin sa nabasag na vase sa sahig, sa gulong iniwan ni Brent. Para bang pinipigil muna niyang lumapit sa akin hangga’t hindi siya sigurado sa sarili niya.

“Are you hurt anywhere?” tanong niya.

Umiling ako.

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Let me rephrase that.” Sa wakas ay humarap siya sa akin. “Did he touch you tonight? Kahit saan.”

Muli akong umiling. “Gaya ng sagot ko kanina, hindi niya ako naabot.”

Mabagal siyang tumango.

“Good.”

“Lander…”

Bahagya siyang nagtaas ng tingin.

“Thank you.”

Ilang segundo siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos ay marahan siyang napatawa—hindi dahil natatawa siya, kundi parang hindi niya alam kung anong gagawin sa pasasalamat ko.

“You don’t thank someone for doing the bare minimum.”

“Tulong pa rin ‘yon.”

“No.” Bahagya siyang lumapit. “That was me stopping myself from doing something worse.”

Napatitig ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon, hindi ko kinatakutan ang galit niya.

Dahil alam kong hindi iyon para sa akin.

“Gusto mo ba talagang bugbugin siya?” tanong ko bago ko pa napigilan ang sarili ko.

Bahagyang umangat ang isang kilay niya. “That’s your question?”

“Answer me.”

Matagal niya akong tinitigan bago siya tuluyang naupo sa single chair kaharap ko.

“Yes.” Diretso. Walang paligoy-ligoy. “But I didn’t. Not the way I wanted to.”

“Bakit?”

Muli siyang tumahimik.

“Because if I crossed that line tonight, you’d be the one dealing with the aftermath. Statements. Scandal. Lawyers. Questions. And I’m not making your life harder just because I’m angry.”

Parang may kumirot sa gitna ng dibdib ko.

“Hindi mo naman responsibilidad ‘yon.”

“It became my responsibility the second you texted me that he was there.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Lander—”

“No. Listen.” Sumandal siya nang bahagya, ngunit nanatiling matalim ang tingin sa akin. “You asked me before why I was interfering. Eto ang sagot: because I can. Because I was there to see it. And because now that I know, I’m not going to pretend I didn’t.”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil sa totoo lang, wala akong alam na isasagot sa ganoong klase ng katapatan.

Masyado itong diretso.

Masyado itong delikado.

Masyado itong… gusto kong paniwalaan.

“Hindi mo ako kilala,” mahina kong sabi.

“Then let me.”

Napatitig ako sa kanya.

Hindi ko alam kung alin ang mas mapanganib—ang mga lalaking marunong manakit, o ang mga lalaking marunong maghintay hanggang ikaw mismo ang lumapit.

At si Lander?

Pakiramdam ko kaya niya pareho.

Pero pinipili niyang huwag.

“Bakit ako?” Hindi ko namalayang nasabi ko iyon nang malakas.

Bahagyang gumalaw ang panga niya.

“That’s a dangerous question to ask me tonight.”

“Bakit?”

Tumitig lang siya sa akin nang matagal.

Pagkatapos ay tumayo siya.

Agad kong naramdaman ang kakaibang disappointment sa dibdib ko, na para bang may bahagi kong ayaw matapos ang gabing ito kahit alam kong dapat na.

“Because if I answer that honestly,” mababa niyang sabi, “you won’t sleep. And neither will I.”

Napalunok ako.

Dahan-dahan siyang humakbang palapit sa akin, pero huminto rin agad—sapat para maramdaman ko ang presensya niya, hindi sapat para ako’y maipit sa pagitan ng takot at init.

“You need rest. Tomorrow will be ugly. Police reports. Questions. Maybe your family. Maybe his.” Saglit siyang tumingin sa mga kamay kong magkahawak sa kandungan. “But you won’t go through it alone.”

“Hindi kita pwedeng iasa sa lahat ng ‘to.”

“Too late. You already did.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sa halip na mainis, muntik akong mapaiyak.

“Bakit ang yabang mo?”

Sa unang pagkakataon mula nang dumating siya, may bahagyang totoong ngiti na sumilay sa labi niya.

Napakabilis lang.

Pero sapat para tuluyan akong masira.

“Because confidence looks good on me.”

Napailing ako kahit namumuo ang luha sa mga mata ko.

“Unbelievable.”

“And yet, you called me.”

Hindi ko na napigilan ang mahinang tawa na may kasamang hikbi.

Dahil totoo siya.

Nakakainis na totoo siya.

Tumahimik kami pagkatapos noon. Hindi iyong nakakailang na katahimikan. Kundi iyong uri ng katahimikan na may sinasabi sa pagitan ng bawat hindi binibigkas.

Sa huli, siya rin ang unang kumilos.

“Pack a bag.”

Napakunot-noo ako. “Ha?”

“You’re not staying here tonight.”

“Ano?”

“Too exposed. He knows the unit. He knows the floor. I’ll have someone secure this place tomorrow. Tonight, you’re coming with me.”

Tuluyan akong napatayo. “Hindi puwede.”

“It wasn’t a suggestion.”

“Lander!”

“Althea.” Mas mababa ang boses niya ngayon. Mas mariin. “You just filed a complaint against an abusive man who thinks he owns you. If you think I’m letting you sleep alone in this unit tonight, then you still don’t understand how angry I am.”

Natigilan ako.

At muli, naramdaman ko iyon.

Hindi takot.

Kundi ang nakakabinging certainty na kapag sinabi niyang poprotektahan niya ako, gagawin niya talaga.

Kahit kapalit pa noon ang sarili niyang katahimikan.

“Hindi ako sasama sa’yo kung ang dahilan mo lang ay dahil naaawa ka sa’kin,” mahina kong sabi.

Biglang tumalim ang tingin niya.

“Awa?” Halos mapatawa siya, pero walang humor doon. “Don’t insult me, Althea. What I feel right now is nowhere near pity.”

Nanuyo ang bibig ko.

Hindi ko na naitanong kung ano talaga iyon.

Dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin, natakot akong baka sagutin niya.

At baka gustohin ko rin itong marinig.