Sinfully, Yours

KABANATA 003

Althea Mendez POV

Hindi ako agad sumagot sa sinabi ni Lander.

Nanatili lang akong nakatayo sa gitna ng magulong sala, hawak ang laylayan ng robe ko na para bang iyon lang ang natitira kong pananggalang. Sa paligid ko, naroon pa rin ang mga bakas ng gabing pilit kong gustong kalimutan, ang nabasag na vase sa sahig, ang bahagyang natabig na center table, ang isang throw pillow na napadpad sa paanan ng sofa. Lahat iyon simpleng kalat lamang sa mata ng iba.

Pero para sa akin, para iyong mga pira-pirasong ebidensya ng takot.

At ngayon, sa gitna ng gulong iniwan ni Brent, nakatayo si Lander na tila hindi bagay sa eksenang ito. Masyado siyang maayos, masyadong kontrolado, masyadong… delikado sa isang paraang hindi kagaya ni Brent. Hindi magulo. Hindi padalos-dalos. Mas masahol, marahil, dahil malinaw na malinaw sa kanya ang kaya niyang gawin.

At pinipili niyang huwag.

Sa akin.

“Pack a bag,” ulit niya, mas mababa ang boses ngayon, pero mas hindi mapagkakaila ang bigat ng utos sa bawat salita.

Napalunok ako.

“Lander…”

“I’m not leaving you here.”

Mabilis ang sagot niya. Halos wala pang isang segundo matapos kong bigkasin ang pangalan niya.

Parang matagal na niyang alam na tututol ako.

“Hindi ako bata,” mariin kong sabi, pilit pinatatag ang sarili kong boses kahit parang may humihila pa ring takot sa loob ko.

Bahagya siyang nagtaas ng kilay. “I know. If you were, this would be easier.”

Napakunot-noo ako. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

Tumitig siya sa akin nang ilang segundo. Parang iniisip kung gaano siya ka-prangka ngayong gabi.

“Adults make dangerous choices and call it pride.”

Natahimik ako.

Masyadong totoo.

Masyadong tumama.

At dahil alam kong hindi ko kayang kontrahin iyon, napabuntong-hininga na lang ako at umiwas ng tingin.

Hindi ko dapat ginagawang mas mabigat ang gabing ito. Hindi ko dapat siya pinapahirapang tulungan ako na kahit pa isang bahagi ng sarili ko ang nagrerebelde sa mismong ideya ng pagsama sa kanya. Sa penthouse niya. Sa lugar kung saan ilang oras lang ang nakalipas ay muntik ko nang kalimutan ang lahat ng dahilan kung bakit dapat ko siyang iwasan.

Siguro iyon ang tunay na kinatatakutan ko.

Hindi ang pagsama sa kanya.

Kundi ang gusto kong maramdaman kapag kasama ko siya.

“Five minutes,” sabi niya.

Napatingin ako sa kanya.

“Pack what you need for tonight. Clothes. Toiletries. Anything important. Five minutes, Althea. Then we leave.”

“Hindi mo ako pwedeng utusan.”

Bahagyang tumigas ang mukha niya. Ngunit sa halip na mainis, parang may kung anong madilim na amusement na sumilay sa mga mata niya.

“You’re right. I can’t.” Bahagya siyang lumapit, saka huminto ring muli. “But I can stand here all night and argue with you until you’re too exhausted to keep pretending you’re safe in this place.”

Napairap ako, halos dahil sa inis, pero may kakaibang init na kumirot sa dibdib ko sa sobrang hindi niya pag-atras.

Bwisit na lalaki.

“Lander, it’s one night.”

“Exactly. One night is enough.”

“Hindi siya basta-basta makakabalik dito,” katwiran ko.

“You’re assuming he acts rationally. Men like him don’t.”

“Hindi mo siya kilala.”

“I know enough.” Umigting ang panga niya. “And if I know enough to want him buried after ten minutes, what more after ten years?”

Parang may tumama nang diretso sa sikmura ko.

Hindi ko agad nasagot.

Dahil sa totoo lang, wala akong alam kung paano sasagutin ang isang lalaking kayang ilagay sa iisang pangungusap ang galit at pag-intindi. Isang lalaking hindi ko alam kung nilalayo ba ako sa apoy o siya mismo ang bagong apoy na dapat kong katakutan.

Sa huli, ako rin ang unang bumitiw.

“Fine.”

Bahagyang gumalaw ang mga mata niya, parang hindi inaasahang ganoon kabilis akong susuko.

“Fine?” ulit niya.

“Five minutes lang.” Masama ko siyang tiningnan. “Huwag kang masanay.”

At doon ko nakita iyon.

Ang maliit na pag-angat ng isang sulok ng labi niya.

Hindi buong ngiti. Hindi sapat para matawag na lambing.

Pero sapat para maalala kong napakaguwapo niya at isa sa delikadong bagay iyon sa isang gabing marupok ako.

“Go. I’ll wait here.”

Mabilis akong tumalikod bago pa niya makita ang epekto ng simpleng ekspresyon niyang iyon sa akin.

Pagpasok ko sa kwarto, agad kong isinara ang pinto. Sumandal ako roon at mariing ipinikit ang mga mata.

Huminga, Althea.

Huminga ka lang.

Kailangan ko lang mag-impake. Isang gabi lang. Wala nang iba.

At bakit parang hindi ako makumbinsi ng sarili kong mga salita?

Mabilis kong binuksan ang aparador at kumuha ng isang maliit na overnight bag. Isang simpleng blouse. Isang pares ng maong. Isang maluwag na dress. Mga gamit sa banyo. Charger. Wallet. Ilang mahahalagang dokumento na hindi ko kayang iwan kapag may posibilidad na balik-balikan ni Brent ang unit ko.

Habang naglalagay ako ng gamit, pilit kong iniiwasan ang salamin sa gilid ng aparador.

Ayokong makita ang sarili ko ngayong gabi.

Ayokong makitang namamaga pa rin ang mga mata ko sa kakaiyak.

Ayokong makitang kita pa rin ang mga pasa sa braso ko.

Ayokong mapansin ang pinakaayaw kong aminin, na sa kabila ng lahat ng nangyari, may maliit at masamang bahagi sa akin na nakakaramdam ng ginhawa sa ideyang sasama ako kay Lander.

Hindi dahil gusto ko ng lalaki.

Hindi dahil kailangan ko ng karamay.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, may isang taong hindi lang tumingin sa sugat ko. Nakita niya ito, nagalit siya dahil dito, at kumilos siya nang hindi ko kailangang magmakaawa.

Nakakapanghina palang maranasan ang bagay na matagal mong inisip na hindi para sa’yo.

Pagbalik ko sa sala, naroon pa rin siya sa parehong pwesto, hawak ang phone niya habang may kausap yata sa text o tawag. Nang marinig niya ang mga yabag ko, agad siyang nag-angat ng tingin.

Mabilis na dumaan ang mga mata niya sa bag na hawak ko, saka sa mukha ko.

“Done?”

Tumango ako.

“Done.”

Lumapit siya at inabot ang bag ko.

Agad kong hinigpitan ang hawak ko. “Kaya ko.”

Bahagyang umangat ang kilay niya. “I didn’t say you couldn’t.”

“Then why are you taking it?”

“Because I’m carrying it.”

“Lander—”

“Althea.” Mas mababa ang boses niya ngayon, at may kakaibang lambot na sumabay roon. “You’ve had enough tonight. Let me do this.”

Napahinto ako.

Maliit na bagay lang iyon. Bag lang.

Ngunit marahil dahil sa buong buhay ko, sanay akong ako ang gumagawa ng lahat para sa sarili ko—masyadong malaki ang dating ng simpleng alok niyang iyon.

At sa huli, dahan-dahan kong binitiwan ang bag.

Kinuha niya iyon nang walang dagdag na salita.

“Ready?” tanong niya.

Hindi.

Hindi ako handa sa kahit ano ngayong gabi.

Hindi ako handa sa magiging usapan bukas.

Hindi ako handa sa posibilidad na muling bumalik si Brent.

Hindi ako handa sa ideyang nasa iisang espasyo na naman kami ni Lander nang mas tahimik, mas personal, mas delikado.

Pero tumango pa rin ako.

Pagbukas niya ng pinto, sinalubong kami ng malamig na hangin sa hallway. Tahimik na roon. Wala na ang gulo kanina. Wala na ang sigawan. Wala na ang presensya ni Brent.

At sa kabila ng lahat, saka ko lamang lubos na naramdaman ang pagod.

Sa elevator, nanatili kaming magkatabi ngunit hindi magkadikit. Siya sa bandang kanan, ako sa kaliwa, parehong nakatitig sa salaming dingding sa tapat namin.

Sa reflection, para kaming dalawang taong hindi dapat magkasama sa iisang frame.

Ako na gusot ang damit, magulo ang buhok, pagod, sugatan.

Siya na nakaayos pa rin, matikas, tahimik na parang hindi siya ang lalaking nanuntok ng pader para lang hindi durugin ang asawa kong wala nang karapatang maging bahagi ng buhay ko.

Muntik na akong mapatawa sa salitang asawa.

Ano pa bang tawag doon sa lalaking paulit-ulit kang sinisira hanggang hindi mo na maalala kung sino ka bago siya dumating?

Napansin kong nakatingin pala si Lander sa reflection ko.

Dahan-dahan akong napalingon sa kanya.

Hindi siya umiwas.

“Why are you looking at me like that?” mahinang tanong ko.

Bahagyang gumalaw ang panga niya bago siya sumagot.

“Like what?”

“Parang…” Napalunok ako. “Parang may gusto kang sabihin.”

Tumingin siya sa harap muli.

“I usually do.”

“Then say it.”

Tahimik siya sandali.

Tumunog ang elevator habang pababa.

Isa.

Dalawa.

Tatlong palapag.

“You look exhausted.”

Napatitig ako sa kanya.

“Iyon lang?”

Ngayon ay saka siya lumingon.

Diretso sa mga mata ko.

At wala akong nakitang biro roon.

“No. But that’s the only thing I should say right now.”

Biglang uminit ang pisngi ko.

Napailing ako at tumingin sa gilid, pilit binabalewala ang kakaibang paghigpit ng dibdib ko. Hindi siya dapat ganoon magsalita. Hindi sa ganitong gabi. Hindi sa ganitong kalagayan. Hindi habang hindi ko pa maayos ang sarili kong mundo.

Ngunit marahil iyon ang problema kay Lander.

Hindi siya kailangang magsabi ng marami.

Sapat na ang kakaunting salitang pinipili niya para guluhin ako.

Pagdating namin sa parking, isang itim na sasakyan ang naghihintay malapit sa elevator lobby. Hindi na ako nagtanong kung driver ba niya ang nasa unahan o personal na tao niya. Sa paraan ng paggalaw ng lahat sa paligid ni Lander, malinaw na sanay ang mga tao na sundin siya nang hindi na kailangang utusan pa.

Binuksan niya para sa akin ang pinto sa likod.

Napatigil ako.

Hindi dahil hindi ko alam kung paano pumasok sa kotse.

Kundi dahil walang lalaking gumawa niyon para sa akin nang hindi may kasamang pagyayabang o pagtatanghal.

“Get in,” sabi niya.

Matigas na naman ang tono nito, ngunit hindi utos na mayabang parang paalala lang na sobrang dami na naming napagdaanan ngayong gabi para sa simpleng kabaitan ay pagtaluunan ko pa.

Tahimik akong sumunod.

Sa biyahe, halos wala kaming imikan. Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang ilaw ng Makati sa labas ang kasama namin. Sa bawat pagdaan ng mga gusali at traffic lights, unti-unting humuhupa ang adrenaline sa katawan ko, at ang kapalit nito ay isang nakakapanghinang klase ng pagod.

Ayaw ko sanang matulog.

Hindi habang kasama ko siya.

Hindi habang hindi ko alam kung ano ang mangyayari pagdating namin sa penthouse niya.

Hindi habang pakiramdam ko’y ang buong buhay ko ay nakasabit sa manipis na sinulid na puwedeng maputol anumang segundo.

Ngunit marahil sa sobrang pagod, hindi ko namalayang napapikit ako.

Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas. Ang alam ko lang, nagising ako dahil sa marahang pagbanggit ng pangalan ko.

“Althea.”

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Nakahinto na ang sasakyan.

Nasa basement parking kami ng building niya.

At si Lander, nakaupo sa tabi ko, bahagyang nakaharap sa akin.

“Sorry,” agad kong sabi, nahihiyang umayos ng upo. “Nakakatulog pala ako.”

“You were barely sleeping.”

Napansin kong nakahilig pala ang ulo ko sa bintana, at may bahagyang kirot sa leeg ko. “Gaano katagal akong nakapikit?”

“Long enough.”

Pagkababa namin, mabilis ang lahat ngunit tahimik. Binuhat ni Lander ang bag ko, at nang muli kaming sumakay sa elevator paakyat sa penthouse, mas ramdam ko na ngayon ang bigat ng sitwasyon.

Babalik ako sa lugar na pinanggalingan ko kanina.

Pero ibang-iba na ang dahilan.

At marahil, ibang-iba na rin ako.

Pagbukas ng pinto ng penthouse niya, sinalubong ako ng parehong elegante at malamig na espasyo, ang floor-to-ceiling windows na tanaw ang mga ilaw ng siyudad, ang modernong muwebles, ang malinis at halos walang personal na kalat na tila ba hindi talaga ito tinitirhan ng ordinaryong tao.

Laging may ganitong pakiramdam sa mga lugar ni Lander.

Maganda.

Mamasa-masa sa karangyaan.

At may kakaibang uri ng katahimikan na parang may itinatagong sikreto sa bawat sulok.

“Come in,” sabi niya.

Pumasok ako nang dahan-dahan, yakap ang sarili ko dahil bigla kong naalalang robe lang at simpleng damit ang suot ko. Hindi na ako nakapag-ayos. Hindi ko na rin naisip iyon.

Ngunit sa paraan ng pagtitig ni Lander sa akin nang isang maikling segundo, bigla kong naisip na baka napansin niya.

At ang mas kinainis ko, napansin kong napansin niya.

Agad siyang umiwas ng tingin at inilapag ang bag ko sa sofa.

“You’ll take the guest room.”

Bahagya akong natigilan.

Hindi ko alam kung ano ang inaasahan ko.

At marahil, ayokong isipin na may bahagi sa akin na umaasang mahihirapan siya sa desisyong iyon.

Tumango ako. “Okay.”

Mabilis siyang naglakad patungo sa kusina. “Do you want water? Tea? Something stronger?”

Napatingin ako sa likod niya. “Do I look like I need alcohol right now?”

Bahagya siyang napahinto, saka dahan-dahang napalingon sa akin. At bago ko pa tuluyang mabawi ang sinabi ko, nakita ko na ang bahagyang amusement sa mga mata niya.

“No,” sagot niya. “You look like you need sleep, food, and a different life. But I can only offer two tonight.”

Hindi ko napigilang mapakurap.

Bakit ba ganoon siyang magsalita?

“Water,” mahina kong sabi.

Tumango siya at kinuha ang isang baso. Habang pinupuno niya iyon, ako nama’y nanatiling nakatayo sa gitna ng living room, hindi alam kung saan ilalagay ang sarili ko.

Hindi ito bahay ko.

Hindi ako dapat komportable rito.

At lalong hindi ako dapat komportable sa kanya.

Ngunit nang iabot niya sa akin ang baso, maingat, walang pagdampi ng daliri sa daliri, bigla kong naramdaman ang isa pang uri ng pagod ito iyong pagod na dulot ng buong gabing pagpipigil.

“Thank you,” bulong ko.

“Sit.”

Muli, sumunod ako nang hindi na nakikipagtalo.

Umupo ako sa sofa, at siya naman ay sa armchair sa tapat. Hindi masyadong malapit. Hindi rin sobrang layo. Eksakto lang para maramdaman ko na pinapahinga niya akong huminga nang hindi niya ako kinukulong.

Ilang sandali kaming tahimik.

Ako ang unang bumasag niyon.

“Galit ka pa rin.”

Hindi iyon tanong.

Tumingin siya sa basong hawak niya. Hindi ko namalayang napagbuhusan pala niya ang sarili niya ng whiskey.

“Yes.”

“Sa kanya?”

Mabagal siyang umangat ng tingin sa akin.

“Mostly.”

Mostly.

Nanlamig ang mga daliri ko sa paligid ng baso.

“Then kanino pa?”

Ilang segundo siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos ay marahan niyang inikot ang laman ng baso niya, saka sumagot.

“Sa sarili ko.”

Napatitig ako sa kanya. “Bakit?”

“Because I knew something was wrong.”

Napakurap ako. “Anong ibig mong sabihin?”

Sumandal siya sa upuan, tila ba pinipili niyang mabuti ang mga susunod na salita.

“I know how to read people. It’s useful in business. Sometimes irritatingly useful. The first time I saw you with him, I already knew you were flinching too much. Smiling too carefully. Watching his mood before speaking.”

Parang unti-unting nanigas ang katawan ko.

“Matagal mo na akong pinagmamasdan?”

Hindi iyon dapat ang unang tanong ko.

Ngunit iyon ang unang lumabas.

May kung anong nagbago sa mga mata niya, parang na-realize niyang masyadong marami na siyang nasabi.

“I noticed you,” maingat niyang pagwawasto. “There’s a difference.”

Ngunit para sa akin, wala.

Dahil kahit anong tawag pa roon, iisa lang ang ibig sabihin na napansin niya ako bago pa man ako tuluyang lumapit sa kanya.

At ang katotohanang iyon ay parehong nakakaalarma at… nakakainit.

“Bakit?” tanong ko muli.

Ngayon ay wala nang ibang pwedeng ibig sabihin noon.

Bakit ako?

Bakit ako ang napansin niya?

Bakit ako ang tinulungan niya?

Bakit ako pa rin ang tinitingnan niya nang parang may kung anong nasa dulo ng dila niya na ayaw niyang ilabas?

Bahagya siyang napangisi, ngunit walang saya roon.

“You really like dangerous questions, don’t you?”

“Gusto ko lang ng totoo.”

“Careful what you ask for.”

“Pagod na akong umiwas sa mga sagot.”

At sa wakas, doon ko siya tuluyang napatahimik.

Masyado yatang matagal ang katahimikang sumunod dahil naramdaman ko ang sarili kong t***k ng puso. Malinaw. Mabilis. Halos nakakabinging pakinggan sa tahimik na penthouse niya.

Pagkatapos ay dahan-dahang ibinaba ni Lander ang baso niya sa mesa.

Tumingin siya sa akin.

Walang biro.

Walang laro.

Walang pagtatago.

“Fine.”

Napalunok ako.

“I noticed you because you were trying too hard to disappear.”

Parang may marahang humiwa sa loob ko.

Hindi ko agad napansin ang sakit.

Saka lang, nang magsimulang pumasok ang bigat ng bawat salita niya.

“And people like me notice things that don’t fit in a room. You looked like the kind of woman who had learned how to shrink herself just to survive.”

Napayuko ako.

Hindi ko na maharap ang mga mata niya.

Dahil sa unang pagkakataon, may isang taong nagsabi nang malakas ng bagay na matagal ko nang ginagawa pero hindi ko mapangalanan.

Hindi ako naging tahimik dahil mabait ako.

Hindi ako naging maingat dahil mahinhin ako.

Hindi ako naging mapagpasensya dahil malakas ako.

Natuto lang akong lumiit para hindi masaktan nang todo.

At ngayong may nagsabi no’n sa akin, parang gusto kong umiyak, sumigaw, at tumakbo nang sabay-sabay.

“Althea.”

Mahina lang ang pagkakabigkas niya sa pangalan ko.

Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko hanggang sa maramdaman kong may mainit na patak na bumagsak sa likod ng kamay ko.

Nakakahiya.

Nakakainis.

Pero higit sa lahat, nakakapagod nang itago.

“I’m sorry,” bulong ko.

Agad siyang tumigas. “For what?”

“Hindi ko alam.” Napatawa ako nang mapait habang pinapahid ang luha ko. “For being a mess tonight. For dragging you into this. For—”

“Stop.”

Mababa ang boses niya, pero mahigpit.

Napatingin ako sa kanya.

“Do not apologize for what he did to you. Do not apologize for surviving it. And don’t ever apologize for asking me for help when you had no one else to call.”

Humigpit ang lalamunan ko.

May kung anong bahagi sa loob ko ang gustong maniwala sa kanya nang buong-buo. At siguro iyon ang pinakadelikadong bagay sa lahat.

Dahil kapag naniwala ako, ibig sabihin ay kailangan ko ring amining matagal na akong hindi ligtas.

At kung aaminin ko iyon, kailangan ko ring harapin na baka gusto ko nang tumigil sa pagtitiis.

“Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit,” halos pabulong kong sabi.

Hindi ko alam kung sinasadya ko bang aminin iyon sa kanya, o sadyang pagod na pagod lang talaga ako para magsinungaling pa.

Ngunit narinig niya.

Siyempre narinig niya.

“Then don’t start with everything. Start with one thing.”

“Anong one thing?”

“Believe me when I say this: you’re not going back to him.”

Tumitig lang ako sa kanya.

Hindi dahil hindi ko gusto ang sinasabi niya.

Kundi dahil hindi ko alam kung kaya ko ba talagang paniwalaan iyon.

At marahil nabasa niya iyon sa mukha ko.

Dahil dahan-dahan siyang tumayo, lumapit nang ilang hakbang, at huminto sa harap ko.

Hindi siya lumuhod.

Hindi siya yumuko.

Hindi niya ako hinawakan.

Ngunit sa lapit niya, naramdaman ko ang init ng katawan niya, ang mahinang amoy ng cologne niya, at ang tahimik ngunit matatag na puwersang tila ba laging nakapaligid sa kanya.

“Look at me, Althea.”

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin.

“I mean it. You’re done letting that man decide what your life looks like.”

Muntik na akong matawa.

Hindi dahil nakakatawa iyon.

Kundi dahil napakadali niyang sabihin. Para bang isang desisyon lang ang lahat. Para bang kaya kong tanggalin sa isang gabi ang mga taon ng takot, hiya, at pagkasanay sa sakit.

“Hindi gano’n kadali.”

Bahagya siyang tumango.

“I know.” Saka bahagya siyang yumuko, hindi para takutin ako, kundi para maging kapantay ng paningin ko. “That’s why I didn’t say do it alone.”

Napatitig ako sa kanya.

At sa sandaling iyon, wala nang ingay ng siyudad sa labas. Wala nang nakakabinging takot. Wala nang mga tanong tungkol sa bukas.

Siya lang.

Ang mga mata niyang punô ng pinipigil na bagyo.

At ang kabaliwang ideyang baka—baka lang—hindi ako tuluyang mag-isa sa laban na ito.

Hindi ko namalayang bahagya pala akong nakahilig pasulong.

Patungo sa kanya.

Agad akong napaatras.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang mapagtantong malapit na namang bumigay ang sarili ko sa presensya niya. Hindi ko pa kayang harapin iyon. Hindi ngayong gabi.

Hindi habang sugatan pa ako sa paraang hindi lang nakikita sa balat.

Marahil nabasa niya ang bigla kong pag-atras, dahil agad din siyang tumuwid at bahagyang umurong.

Isang tahimik na paggalang sa hangganang hindi ko pa kayang ipangalan.

“I’ll show you the guest room.”

Tumango lang ako.

Kung nagsalita pa ako, baka kung ano na ang masabi ko.

Tahimik niya akong inihatid sa kabilang dulo ng penthouse. Sa bawat hakbang namin sa mahabang hallway, mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko—hindi dahil takot ako, kundi dahil kakaiba ang katahimikan sa pagitan namin. Puno ito ng mga bagay na hindi pa dapat bigkasin.

Pagdating sa guest room, binuksan niya ang pinto at bahagyang tumabi.

Malinis ang silid, simple ngunit elegante. Malambot ang kulay ng mga dingding, malinis ang puting kumot, at may sariling banyo sa gilid. Wala itong malamig na yabang ng ibang bahagi ng penthouse. Mas tahimik ito. Mas… ligtas.

“You can use anything you need. I’ll have someone bring clothes tomorrow if you want.”

“Okay.”

“The bathroom cabinet has basic stuff. Toothbrush, cleanser, whatever.”

“Okay.”

Bahagya siyang tumigil sa may pintuan.

Parang may gusto pa siyang sabihin.

“Lander…”

Napatigil siya.

“Thank you,” muli kong sabi, mas tahimik, mas totoo kaysa kanina.

Mabagal siyang huminga.

“Get some sleep, Althea.”

At bago pa siya tuluyang umalis, muling nagtagpo ang mga mata namin.

May kung anong gumuhit sa ekspresyon niya—isang bagay na hindi ko lubusang mabasa, ngunit sapat para mapahigpit ang kapit ko sa doorknob.

“And lock the door if it makes you feel better.”

Napakurap ako.

“Hindi ako takot sa’yo.”

Bahagya siyang umangat ang isang sulok ng labi.

“I know. That’s not what worries me.”

Hindi ko na siya natanong kung ano ang ibig niyang sabihin.

Dahil tumalikod na siya at naglakad palayo.

At naiwan akong nakatayo sa pintuan ng guest room, nanonood sa likod ng lalaking mas lalo lang nagiging mahirap iwasan sa bawat gabing sinusubukan kong gawin iyon.