Sinfully, Yours

KABANATA 004

Althea Mendez's POV

Isang buwan na ang lumipas simula nang maging sikretong babae ako ni Lander.

Sa labas, ako pa rin si Althea, ang asawa ni Brent na nagtitiis. Sa labas, ako yung babaeng palaging may "trabaho" tuwing gabi o kaya'y biglang umaalis kapag may kailanganin. Sa labas, ako yung asawang tanggap nang tanggap ng sakit mula sa lalaking pinakasalan niya.

Pero sa loob, may nagbabago.

Hindi ko na lang napapansin.

"Althea! Nasaan ang pagkain ko?" sigaw ni Brent mula sa sala.

Dali-dali akong nag-abot ng plato sa kanya. Tanghali na, bagong gising siya mula sa kanyang kalasingan kagabi. Amoy pa rin siya ng alak at ng babaeng kausap niya kagabi—sigurado akong si Melanie na naman.

"Ang tagal mo! Wala ka bang kwenta?" reklamo niya sabay subo ng kanin.

Tumahimik lang ako. Sanay na ako.

Kumain siya nang mabilis, at pagkatapos ay tumayo at nagbihis. "May lalabasnan lang ako. Babalik ako mamaya."

Hindi na niya sinabi kung saan. Hindi na rin ako nagtanong. Alam ko namang kay Melanie na naman iyon, o kaya'y magsusugal kasama ang mga tambay sa kanto.

Pagkalabas niya, napabuntong-hininga ako. Maya-maya pa, biglang nag-ring ang selpon ko. Yung espesyal na selpon. Yung kay Lander.

Sinagot ko agad. "Hello?"

"Althea." Boses niya. "Come here. Now."

Napatingin ako sa orasan. Alas-dos pa lang ng hapon. "Ngayon po? Pero..."

"Now, Althea. I need you."

Napalunok ako. "S-Sige po. Pupunta po ako."

Dali-dali akong nag-ayos. Sinigurado kong nakapag-iwan ako ng note para kay Brent kung sakaling umuwi siya ng maaga—na hindi naman nangyayari. At lumabas ako ng bahay.

Pagdating ko sa mansion, hinihintay na ako ni Lander sa may pintuan. Nakangiti siya, pero may kakaiba sa mga mata niya ngayon. Parang may intensyon.

"Follow me," sabi niya at inakay ako paakyat sa penthouse.

Pagpasok namin, nagulat ako. May nakalatag sa kama na iba't-ibang klase ng damit—mga lingerie, mga manipis na bestida, mga bagay na hindi ko pa nasusuot sa buong buhay ko.

"What are these?" tanong ko.

He smiled. "I've been thinking. Every time we're together, it's always rushed. You come, we do it, you leave. Today, I want something different."

Namula ako. "Ano pong ibig sabihin niyo?"

Umupo siya sa gilid ng kama at hinila ako palapit. Tumayo ako sa harap niya, ramdam ko ang init ng mga kamay niya sa bewang ko.

"Today, you're not going home until tonight," he said softly. "I want to spend the whole afternoon with you. I want to see you in these. I want to take my time with you."

"S-Sige po," nauutal kong sagot.

Ngumiti siya at hinalikan ako. Mahina lang, panimula. Pagkatapos ay tumayo siya at pumunta sa pinto.

"I'll be back in a few minutes. I want you wearing the red one when I come back. The one with the lace."

At lumabas siya.

Napatingin ako sa mga damit. Ang red one. Nakita ko iyon—isang manipis na pulang lingerie na halos wala nang itinatago. Hindi ako sanay. Kay Brent, ang suot ko sa kama ay lumang t-shirt at shorts. Hindi kami nag-eeksperimento. Hindi kami naglalaan ng oras para sa ganito.

Pero kay Lander...

Hinubad ko ang bestida ko at kinuha ang red lingerie. Isinuot ko ito nang nanginginig ang kamay. Pagtingin ko sa salamin, namula ako. Kita ang halos lahat. Ang dibdib ko, ang u***g ko na kita sa manipis na lace. Ang hubog ng katawan ko. Hindi ko alam na ganito pala ako kaganda.

Nang bumalik si Lander, tumigil siya sa paglalakad nang makita niya ako.

"f**k, Althea," bulong niya.

Hindi siya lumapit agad. Pinagmasdan niya lang ako, paikot-ikot ang tingin sa buong katawan ko. Parang hinahangaan ang bawat parte.

"Turn around," utos niya.

Sumunod ako. Ramdam ko ang tingin niya sa likod ko, sa pwet ko na halos kita na rin sa manipis na tela.

"Beautiful," sabi niya. "So f*****g beautiful."

At saka siya lumapit.

Hinalikan niya ako mula sa likod, sa leeg ko. Dahan-dahan, marahan. Sabay hagod ng kamay niya sa bewang ko, paikot sa harap, hanggang sa marating ang dibdib ko.

"I've been wanting to do this all week," bulong niya sa tenga ko. "Just take my time with you. No rushing. No thinking about your husband. Just you and me."

Napapikit ako sa sarap ng mga kamay niya. Hinaplos niya ako sa ibabaw ng manipis na lace, pinaglalaruan ang u***g ko hanggang sa tumigas ito.

"You like this?" tanong niya.

"O-Opo," hingal kong sagot.

He turned me around to face him. Tiningnan niya ako sa mata, ang mga matang iyon na parang nakakakita sa kaluluwa ko.

"Then let's take this off," sabay hila sa manipis na tela hanggang sa mahulog ito sa sahig.

Hubad na naman ako sa harap niya. Pero ngayon, iba ang pakiramdam. Hindi ako nahihiya. Hindi ako natatakot. Gusto kong makita niya ako. Gusto kong hangaan niya ako.

"Dance for me," bigla niyang sabi.

Napanganga ako. "H-Ha? Hindi po ako marunong..."

"Just move. Follow the music."

Biglang may tumugtog na mahinang musika mula sa speaker sa kwarto. Hindi ko alam kung kailan niya iyon binuksan. Pero naramdaman ko ang ritmo, at parang may nagtulak sa akin na kumilos.

Dahan-dahan akong gumalaw. Inikot ang balakang. Iniangat ang kamay. Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko, pero sa tingin ni Lander, parang oo.

"f**k," bulong niya habang pinapanood ako. "You're driving me crazy, Althea."

Lumapit siya sa akin at sinabayan ako sa paggalaw. Magkaharap kami, halos dikit ang katawan, sabay na umiindak sa saliw ng musika. Ramdam ko ang tigas niya sa pagitan namin.

"I want you," bulong niya sa labi ko. "Right here. Right now."

At hinalikan niya ako nang mariin.

Inakay niya ako palapit sa malaking salamin sa gilid ng kwarto. Pinaharap niya ako doon, at tumayo siya sa likod ko.

"Look at yourself," bulong niya. "Look at how beautiful you are."

Tumingin ako sa salamin. Nakita ko ang sarili ko—hubad, nakatayo sa harap ng isang napakagwapong lalaki na halos hindi ako mapakali sa pagnanasa. Nakita ko ang mga kamay niya na gumagalaw sa katawan ko, hinahaplos ang dibdib ko, ang tiyan ko, pababa...

"Watch," utos niya.

At pumasok siya sa akin mula sa likod.

Napasinghap ako. Iba ang posisyon na ito. Mas malalim. Mas matindi. Nakikita ko sa salamin ang bawat galaw namin, ang bawat pagpasok niya, ang bawat ungol na lumalabas sa labi ko.

"You're so tight," anas niya. "So perfect."

Hindi ako makasagot. Puro ungol na lang. Nakikita ko ang sarili ko sa salamin, ang mukha ko na puno ng sarap, ang katawan ko na sumasabay sa kanya.

"Come with me," bulong niya. "Now."

At sumabog kaming dalawa.

Pagkatapos, nahiga kaming magkatabi sa kama. Pawis na pawis. Hingal na hingal. Niyakap niya ako at hinalikan sa tuktok ng ulo ko.

"Thank you," bulong ko.

"For what?"

"For... making me feel beautiful. For making me feel like a woman."

Tumahimik siya saglit. Tapos hinigpitan ang yakap.

"You are beautiful, Althea. You are a woman. Don't let anyone make you feel otherwise."

Napaiyak ako bigla. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil sa sa unang pagkakataon, may nagsabi sa akin nun nang totoo. Hindi lang dahil gusto nila ang katawan ko. Kundi dahil nakikita nila ako.

Hinaplos ni Lander ang likod ko hanggang sa tumigil ako sa pag-iyak.

"I have to go home soon," sabi ko. "Baka magtaka si Brent."

Tumango siya. "I know. But before you go, I want to give you something."

Tumayo siya at kumuha ng isang maliit na kahon mula sa drawer. Binuksan niya ito at inabot sa akin. Sa loob, isang magandang gold bracelet.

"Lander, hindi pwede..."

"It's not for him to see," sabi niya. "It's for you. Para kapag nasa bahay ka, kapag sinasaktan ka niya, kapag naririnig mo siyang kasama ng iba, titingnan mo 'to at tatandaan mong may nagmamahal sa'yo."

Napatingin ako sa kanya. May nagmamahal sa akin? Mahal ba niya ako? Hindi ko alam. Hindi ko kayang itanong.

Isinuot niya sa akin ang bracelet. At sa sandaling iyon, may nagbago sa puso ko. Hindi ko alam kung tama ba ito. Hindi ko alam kung ano ang tawag dito.

Pero ang alam ko, sa mga bisig ni Lander, sa unang pagkakataon, naramdaman kong may nagmamalasakit sa akin.

At nang umuwi ako nang gabing iyon, hawak ko ang bracelet, tinatago sa ilalim ng manggas ko. Pagdating ko ng bahay, nakita ko si Brent na nakahiga sa sofa, lasing na naman. Wala na si Melanie. Malamang tapos na sila.

"Saan ka galing?" tanong niya, hindi man lang tumingin sa akin.

"Trabaho," sagot ko.

Hindi na siya nagtanong pa. Nakatulog din agad. At habang nakatingin ako sa kanya, napansin ko ang pagbabago sa pakiramdam ko.

Hindi na ako natatakot.

Hindi na ako naaawa sa sarili ko.

Kasi alam ko, kahit gaano pa kasama ang buhay ko sa bahay na ito, may isang lugar kung saan ako ay mahalaga. May isang lalaking nagpaparamdam sa akin na ako ay maganda. Na ako ay babae.

At sa isang taong ito, kahit gaano pa kadalas ang tawag niya, kahit gaano pa karaming beses akong pumunta sa kanya, parang hindi sapat. Parang gusto ko pa.

Ang problema, paano kung sa bandang huli, hindi na lang katawan ko ang maiiwan sa kanya? Paano kung pati puso ko?

At paano kung isang araw, magising na lang ako na hindi ko na kayang bumalik pa sa bahay na ito?

Hindi ko alam kung handa na ba ako sa sagot.