Sinfully, Yours

KABANATA 005

Dumating ang araw na pinakahihintay at pinakakinatatakutan ko. Ang buong paligid ay nababalot ng isang uri ng katahimikan na tila ba nagbabadya ng isang malakas na bagyo. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang isang marangyang kulay pulang sutla na bistida na abot hanggang tuhod. Ang kulay nito ay parang sariwang dugo, matapang, mapang-akit, at puno ng panganib. Ito ang mismong damit na ipinahanda ni Lander para sa akin ngayong gabi. Wala na ang kupas na cardigan, wala na ang bakas ng isang takot at bugbog na babae. Sa tulong ng mga mamahaling make-up, naitago ang natitirang pamumutla ng aking mukha, ngunit ang puso ko sa loob ng aking dibdib ay parang isang tambol na walang tigil sa pagtibok.

Pumasok si Lander sa silid, suot ang kanyang itim na suit na gawa sa pinakamahal na tela. Ang kanyang kurbata ay maayos na nakatali, at ang kanyang buhok ay walang kahit isang hibla na wala sa lugar. He looked like a god of destruction—perfectly handsome but carrying an aura that could freeze anyone's blood.

"You look stunning, Althea," puring-puri niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin mula sa likod. Ipinatong niya ang kanyang malalaking kamay sa aking mga balikat, tumitig sa aking repleksyon sa salamin. "That red dress suits you perfectly. It shows that you are no longer a victim. You are my queen now, and tonight, you will watch your kingdom be cleared of trash."

"Nanginginig pa rin ako, Lander," pag-amin ko, lumingon ako sa kanya at hinawakan ang kanyang mga kamay na nasa aking balikat. "Paano kung may back-up si Brent? Paano kung magdala siya ng mga tao mula sa sindikato ng sugal?"

Lander let out a cold, soft laugh that sent a familiar shiver down my spine. He turned me around so I was fully facing his hard chest. He lifted my chin with his fingers, locking his dark eyes into mine.

"Let them come, my sweet sinner," he said in his deep, smooth voice, mixing his English naturally as he looked down at me. "Do you really think a bunch of low-life thugs can do something against my private security? I own the territory where we are meeting. He is entering my playground, and in my playground, I make the rules."

"Sana nga matapos na ito ngayong gabi," bulong ko, isinandal ko ang aking ulo sa kanyang dibdib, dinaramdam ang bango ng kanyang mamahaling pabango na may halong tobacco.

"It will end, Althea. And it will end exactly how I want it," he promised, kissing the top of my head before pulling back. "Let's go. Time is money, and I don't want to keep your pathetic husband waiting for his final performance."

Ang tagpuan ay sa isang abandonadong bodega na pagmamay-ari ng isa sa mga shell companies ng Montero Group, malapit sa daungan ng siyudad. Ang tunog ng mga alon at ang amoy ng asin at kalawang ang sumalubong sa amin nang huminto ang marangyang itim na sasakyan ni Lander. Pagkabukas ng pinto ng mga bodyguards, sinalubong kami ng malamig na hangin ng gabi.

Pumasok kami sa loob ng malaking bodega. Ang gitna ng espasyo ay pinaliligiran ng naglalakihang mga ilaw na nakatutok sa isang lamesa at dalawang upuan. Ang buong paligid ay madilim, maliban sa parteng iyon. Nakatayo sa paligid ang halos sampung armadong lalaki ni Lander, lahat ay alerto at walang imik na parang mga anino.

Naupo si Lander sa isang upuan, prenteng sumandal habang nakapatong ang kanyang isang binti sa kabila. Ako naman ay nanatiling nakatayo sa kanyang tabi, ang aking kamay ay mahigpit na nakahawak sa kanyang balikat. Ang presensya niya ay sapat na para bigyan ako ng lakas na tumayo nang matuwid.

Eksaktong alas-nuwebe nang bumukas ang maliit na pinto sa dulo ng bodega. Pumasok si Brent. Suot niya ang isang lumang jacket, gusot ang buhok, at halatang puyat at balisa. Ngunit nang makita niya ang set-up, lalo na nang makita niya ako na suot ang pulang damit at nakatayo sa tabi ng isang bilyonaryo, isang pamilyar na yabang at galit ang gumuhit sa kanyang mukha.

"Aba, mukhang reyna na ang asawa ko ngayon ah," bungad ni Brent, sumubok siyang humakbang patungo sa akin ngunit agad siyang hinarang ng dalawang dambuhalang bodyguard ni Lander, na nagpakasa ng kanilang mga baril. Biglang napaatras si Brent, naitaas ang kanyang dalawang kamay. "Woah, chill lang. Nandito ako para sa negosyo, Mr. Montero. Sabi mo, mag-uusap tayo tungkol sa limampung milyon."

Lander did not speak immediately. He just stared at Brent like he was looking at an annoying insect. He reached into his coat, pulled out a cigarette, and lit it. He took a slow drag, blowing the smoke into the air before finally breaking the silence.

"Sit down, Brent," Lander ordered, his voice echoing in the vast, empty space. "I don't like looking up at people who are beneath me."

Napalunok si Brent at dahan-dahang naupo sa katapat na upuan ni Lander. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang ipinapatong ito sa lamesa.

"Nasaan ang pera?" tanong ni Brent, pilit na pinatatapang ang kanyang boses. "Nandiyan ba sa envelope na 'yan? O itatransfer mo sa account ko? Kapag natanggap ko ang limampung milyon, ibibigay ko sa inyo ang marriage contract at hindi na kayo makakarinig ng kahit ano mula sa akin. Isang malinis na deal."

Lander smiled—isang mapang-uyam at nakatatakot na ngiti. Itinatwa niya ang upo at inilapit ang kanyang mukha kay Brent sa ibabaw ng lamesa.

"You really are a special kind of stupid, aren't you?" Lander said smoothly, his English terms dripping with pure disgust. "You come into my property, you threaten my woman, you attempt to blackmail my company, and you expect me to just hand you fifty million pesos? Do you think I became a billionaire by giving money to worthless gamblers like you?"

"H-Huwag mo akong takutin, Montero!" bulyaw ni Brent, bagaman halata ang panginginig ng kanyang boses. "May hawak akong batas! Kasal kami ni Althea! Kapag lumabas ako rito na walang pera, bukas na bukas din ay nasa mga pahayagan at telebisyon ang mukha mo bilang isang kabit at kidnapper! Sisirain ko ang pangalan ng pamilya mo!"

Narinig ko ang mahinang tawa ng mga bodyguard sa paligid. Mas lalong naging madilim ang aura ni Lander. Inilapag niya ang kanyang sigarilyo sa lamesa at sumandal muli.

"Go ahead, Brent. Call the media," hamon ni Lander, sabay senyas sa isa niyang tauhan. Inilapag ng bodyguard ang isang laptop sa harap ni Brent. "Open it. I want you to see something before you dream about destroying my name."

Tumingin si Brent sa laptop. Nakita ko ang biglang pagbabago ng kanyang mukha—mula sa pagiging mayabang ay naging puting-puti ito na parang sa isang bangkay. Ang kanyang mga mata ay nanlaki habang mabilis na nag-scroscroll sa screen.

"A-Ano 'to... Paano mo nakuha 'to?" nauutal na tanong ni Brent, tumingin siya kay Lander na may kasamang matinding takot.

"That is a complete compilation of your illegal activities, Brent," paliwanag ni Lander sa isang malamig na tono. "Your debts to the underground syndicates, your involvement in human trafficking through your gambling circles, and most importantly... the detailed medical reports of every single time you beat up Althea. Everything is legally verified and ready to be sent to the federal authorities."

"Hindi... hindi totoo 'yan! Gawa-gawa niyo lang 'yan!" sigaw ni Brent, akmang tatayo para ihagis ang laptop ngunit isang mabilis na suntok mula sa bodyguard ni Lander ang dumarating sa kanyang tiyan. Napaluhod si Brent sa sahig, humahawak sa kanyang tiyan habang humihingal sa sakit.

"Don't stand up until I tell you to," Lander growled, his voice turning into a deep, dangerous rumble. He stood up from his chair, walking slowly around the table until he was standing right above the kneeling Brent. "You thought you had an ace because of that marriage contract? Let me tell you a little secret, you pathetic trash. In my world, a piece of paper means nothing when your entire existence can be erased with a single phone call."

Tumingin si Brent sa akin, may kasamang pagmamakaawa sa kanyang mga mata. "Althea... Althea, pakiusap! Asawa mo ako! Tulungan mo ako! Sasaktan ako ng lalaking ito! Sabihin mo sa kanya na iurong ang lahat ng ito!"

Tinitigan ko si Brent mula sa aking kinatatayuan. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, wala akong naramdamang takot habang nakatingin sa kanya. Wala akong naramdamang awa. Ang tanging naroroon sa puso ko ay ang matinding dumi at pandidiri sa lalaking sumira sa aking kabataan.

"Wala akong asawa na demonyo, Brent," malamig na sagot ko, ang aking boses ay matatag at walang pag-aalinlangan. "Ang tanging nakikita ko ngayon sa harap ko ay ang isang basurang nararapat lang na mabulok sa kulungan. Tama si Lander, tapos na ang laro mo."

"You heard her," Lander said, stepping on Brent's hand that was flat on the concrete floor. Narinig ang malutong na tunog ng pagkaipit ng mga daliri ni Brent, dahilan upang sumigaw ito sa matinding sakit. "She is no longer yours. She never was. You treated her like a slave, but tonight, she watched you become a dog crawling on my floor."

Inalis ni Lander ang kanyang sapatos sa kamay ni Brent at lumingon sa kanyang mga tauhan. "Take him away. Deliver him to the police station, and make sure the warden knows that he is a special guest of the Montero Group. I don't want to see his face in this city ever again."

"Opo, Sir," sagot ng mga bodyguard bago kaladkarin si Brent palabas ng bodega. Ang mga isisigaw at pagmamakaawa ni Brent ay unt-unting naglaho habang isinasara ang malaking pinto.

Naiwan kaming dalawa ni Lander sa gitna ng bodega, sa ilalim ng maliwanag na ilaw. Pakiramdam ko ay may malaking tinik ang nabunot sa aking dibdib. Ang aking mga tuhod ay biglang nanghina, ngunit bago pa ako matumba ay mabilis na akong nasalo ni Lander sa kanyang mga braso. Niyakap niya ako nang mahigpit, inilagay ang aking mukha sa kanyang leeg.

"It's over, Althea," bulong niya, ang kanyang boses ay bumalik sa pagiging marahan ngunit may kasama pa ring kakaibang obsesyon. "He is gone. He will never touch you, look at you, or even breathe the same air as you again. You are completely safe now."

Napaiyak ako, ngunit ngayon ay luha ito ng tagumpay at kalayaan. Ang pulang bistida na suot ko ay parang naging simbolo ng aking bagong simula. "Salamat, Lander... salamat sa pagliligtas sa akin."

Lander pulled back slightly, looking into my tear-stained face. A dark, intense smile formed on his lips as his hands gaped down to my waist, pulling me so close that our heartbeats were perfectly synchronized.

"I didn't just save you, my sweet sinner," he whispered, his eyes locked onto my lips with an insatiable hunger. "I claimed you. Tonight, you saw how I protect what is mine. Now, there are no more ghosts, no more husbands, and no more excuses. You are legally, physically, and soulfully mine."

He leaned down and kissed me with a passion that was deeper and more possessive than before. Sa gitna ng malamig at abandonadong bodega, sa ilalim ng mga anino ng gabi, tuluyan ko nang ibinaon ang aking nakaraan. Alam kong ang buhay ko sa piling ng isang bilyonaryong tulad ni Lander Montero ay isang bawal na kasalanan sa paningin ng mundo, ngunit habang tinatanggap ko ang kanyang mga halik, alam kong wala na akong pakialam. Mas pipiliin ko nang mabilanggo sa kanyang marangyang madilim na mundo, dahil dito, ako ay buo, ako ay ligtas, at ako ay tuluyan nang naging sa kanya.