Sinfully, Yours

KABANATA 005

Althea Mendez's POV

Tatlong araw akong hindi tinawagan ni Lander.

Sa una, okay lang. Sabi ko sa sarili ko, busy lang siya. Bilyonaryo siya, maraming ginagawa. Hindi pwedeng lagi niyang kailanganin ang katawan ko.

Pero nang pumalo na sa ikatlong araw, parang may kumurot sa dibdib ko tuwing titignan ko ang selpon.

Bakit hindi siya tumatawag?

May nagawa ba akong mali?

Nagsawa na ba siya sa akin?

Nakatanga ako sa selpon nang maramdaman ko ang mabigat na kamay sa balikat ko.

"Anong tinitingin-tingin mo diyan?"

Nanlamig ako. Si Brent. Mabilis kong itinago ang selpon sa bulsa ko.

"W-Wala," nauutal kong sabi. "May text lang."

"Text? Kanino galing 'yan?" Lumapit siya, ang mga matang galit na. "Ipakita mo nga sa akin."

"Kaibigan ko lang. Taga-trabaho."

Sampal agad ang sumalubong sa akin.

"Sinungaling ka! Alam kong may iba ka! Ilang buwan na akong may hinala! Puro ka trabaho nang trabaho, pero wala naman akong nakikitang perang dumarating galing sa'yo!"

Napahawak ako sa pisngi ko. "May ipon naman tayo, Brent. 'Yung binigay ko..."

"Anong ipon? Konting pera lang 'yun! Saan galing 'yun, ha? Kaninong kama mo kinita?"

Hindi ako nakasagot. Kasi alam kong kahit anong sabihin ko, hindi siya maniniwala.

"Putangina, Althea! Asawa mo ako! Dapat sa akin lang ang katawan mo!"

At doon na nagsimula ang paghagupit.

Sinuntok niya ako sa tiyan. Napaluhod ako. Sinipa niya ako sa tagiliran. Napahandusay ako sa sahig. Sunod-sunod na suntok, sunod-sunod na sipa. Hanggang sa hindi ko na alam kung ilang beses na.

"Brent... tigil... please..." hingal ko, pero hindi siya tumigil.

Hinablot niya ang buhok ko at itinaas ang mukha ko. Duguan na ang labi ko. Namamaga na ang mata ko.

"Sabihin mo sa akin! Kanino ka? Sinong lalaking 'yun?" sigaw niya.

"Wala... walang iba..."

"Sinasampal ka na nga ng katotohanan, nagsisinungaling ka pa!"

Ibinagsak niya ulit ako sa sahig. At tuluyan na siyang umalis ng bahay, hila-hila ang kanyang galit.

Nanatili akong nakahandusay doon nang matagal. Hindi ko alam kung ilang oras akong hindi gumagalaw. Ang sakit sa buong katawan. Ang bigat ng pakiramdam.

Pero ang mas masakit, hindi siya tumatawag.

Kinapa ko ang selpon sa bulsa. Buti na lang hindi nabasag. Pero walang text. Walang missed call. Walang kahit ano.

"Diyos ko," bulong ko, "bakit ba ako nasasaktan na hindi siya tumatawag? Hindi ba dapat matuwa ako kasi hindi ko na kailangang magsinungaling? Hindi ba dapat magaan ang pakiramdam ko na hindi ko na kailangang pumunta sa kanya at magkasala pa?"

Pero hindi eh. Mas masakit 'yung hindi siya tumatawag.

Bakit?

Kinabukasan, habang naglalagay ako ng yelo sa mga pasa ko, biglang nag-ring ang selpon.

Yung espesyal na selpon.

Nakasulat sa screen: Lander.

Parang may bumuhay sa akin. Sinagot ko agad, kahit paos ang boses ko.

"Hello?"

"Althea." Boses niya. Seryoso. "I need you. Come now."

Napatingin ako sa mga pasa ko. "L-Lander... ngayon po? Hindi ako..."

"Now, Althea."

Napalunok ako. "S-Sige po."

Hindi ko alam kung paano ako tatayo, kung paano ako lalakad na sobrang sakit ng katawan ko. Pero kinaya ko. Nagbihis ako ng bestidang may mahabang manggas para matakpan ang mga pasa. Nag-ayos ako kahit nahihirapan. At lumabas ng bahay na parang walang nangyari.

Pagdating ko sa mansion, naghihintay na naman si Lander sa may gate. Pero nang makita niya ako, nagbago ang ekspresyon niya.

Kaagad niya akong nilapitan. "What happened to you?"

Ngumiti ako, kahit alam kong kita niya ang hindi tama. "Wala po. Nabuwal lang."

"Althea." Seryoso ang boses niya. Tinitigan niya ako nang matagal. "Look at me."

Tumaas ang tingin ko sa kanya. At sa isang iglap, hinawakan niya ang panga ko at bahagyang inikot para makita ang mga pasa sa mukha ko.

"Who did this to you?" malamig na tanong niya.

Hindi ako sumagot. Kasi alam kong alam niya na.

"f**k," bulong niya.

Hindi na siya nagtanong pa. Binuhat niya ako, wala man lang paumanhin, at dinala sa loob ng mansion. Hindi sa penthouse, kundi sa isang kwarto sa baba na may malaking bathtub.

Pinaupo niya ako sa tabi at binuksan ang tubig. Mainit. Habang pinupuno ang bathtub, hinubad niya ang bestida ko nang marahan. At nang makita niya ang mga pasa sa buong katawan ko, nanigas siya.

Tumagal ang katahimikan. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya.

Hinawakan niya ang braso ko, ang parte na pinakamadaming pasa. Dahan-dahan niyang hinaplos iyon, ang mga matang puno ng sakit na hindi ko maintindihan.

"Why do you stay with him?" mahinang tanong niya.

Hindi ako sumagot.

"Why, Althea? You have a choice. You can leave. I can help you leave."

Tiningnan ko siya. "Sa'n po ako pupunta? Wala akong ibang matakbuhan. Kayo lang."

"Dito ka na lang. Dito sa mansion. Hindi mo na kailangan bumalik sa kanya."

Umiling ako. "Hindi pwede. Kasal po kami. At may kontrata tayo. Isang taon lang tayo, tapos..."

"f**k the contract."

Natigilan ako.

Lumuhod si Lander sa harap ko, hawak ang kamay ko. Hindi ko pa siya nakikitang ganito—nakaluhod, nagmamakaawa.

"I don't care about the contract anymore, Althea." Seryoso ang boses niya. "I care about you. I care that he's hurting you. I care that you're in pain. And I can't just stand by and watch it happen."

"Bakit?" tanong ko, hindi ko napigilan. "Bakit kayo nagmamalasakit sa akin? Ano ba ako sa inyo?"

Tumigil siya.

Tinitigan niya ako nang matagal. At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mata niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan.

Kahinaan.

"Because I think I'm falling for you," bulong niya.

Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. At the same time, parang may pumunit sa puso ko.

"Hindi pwede," sabi ko, umiiyak na. "Hindi pwede, Lander. Kasal ako. May asawa ako. At kayo... kayo ang tumutulong sa akin. Hindi pwedeng magkagusto kayo sa akin."

"Why not?" He stood up, faced me. "Why can't I feel what I feel? Why can't I want more than just your body?"

"Kasi..." I couldn't finish. Kasi kung sasabihin ko ang totoo, sasabihin kong gusto ko rin siya. Na sa tuwing hindi siya tumatawag, nasasaktan ako. Na sa tuwing kasama ko siya, doon lang ako masaya.

"Kasi ano?" he pressed.

Umiling ako. "Wala po. Hindi ko alam."

Napatayo ako at sinubukang lumabas ng kwarto, pero hinawakan niya ako sa braso. Dahan-dahan lang, hindi masakit.

"Let me take care of you tonight," he whispered. "Not as your... client. Not as part of the contract. Just as a man who wants to take care of the woman he's falling for."

Umiiyak ako nang lumingon sa kanya. "Bakit niyo po ba ginagawa 'to? Bakit ako?"

Hinaplos niya ang luha ko gamit ang hinlalaki niya. "Because from the first time I saw you walking past my gate, I knew there was something about you. Something that made me want to protect you. Something that made me want to make you mine. Not just your body, Althea. You. All of you."

"Kahit kasal ako?"

"Even if you're married."

"Kahit may kontrata tayo?"

"We'll figure that out."

"Kahit... kahit hindi ako yung tipo ng babaeng dapat para sa isang katulad niyo?"

Ngumiti siya. "You're exactly the type of woman I want. And I don't care about what's 'appropriate' or what people will say."

Hindi na ako nakapagsalita pa. Sa halip, hinayaan ko na lang siyang alagaan ako.

Pinainom niya ako ng gamot. Pinunasan ang mga pasa ko ng malamig na towel. Binihisan ako ng malambot niyang t-shirt. At sa buong gabing iyon, hindi niya ako hinawakan nang may ibang intensyon. Niyakap lang niya ako habang nakahiga kami sa kama, parehong tahimik.

"Lander?" bulong ko.

"Hmm?"

"Paano kung... paano kung gusto ko rin kayo?"

Tumahimik siya saglit. Tapos hinalikan ako sa noo.

"Then we'll face whatever comes together."

Nakatulog ako sa mga bisig niya nang gabing iyon. Sa unang pagkakataon, hindi dahil sa pagod mula sa pagtatalik. Kundi dahil sa unang pagkakataon, naramdaman kong ligtas ako. Naramdaman kong mahalaga ako. Naramdaman kong...

Mahal ako.

Kinabukasan, nagising akong wala na siya sa tabi ko. Pero may note sa unan.

"Went to handle something. Stay here. Rest. I'll be back. — L"

Napangiti ako. Sa unang pagkakataon, hindi ko na hinanap ang selpon ko para tingnan kung may tawag ba. Hindi ko na inisip kung ano ang gagawin ko pag-uwi.

Dahil sa unang pagkakataon, naramdaman kong may lugar akong matatawag na akin. Na hindi lang ako isang katawan na ginagamit.

Na posibleng mahalin ako.

Pero totoo kaya ito? O panaginip lang na gigisingin ako ni Brent sa masakit na katotohanan?