Sinfully, Yours

KABANATA 006

Althea Mendez's POV

Nagising ako sa tunog ng pinto na bumukas.

Dali-dali akong umupo sa kama, hinimas ang mga mata ko. Mga bandang hapon na yata, ang liwanag sa labas ay dilaw na. At nakatayo sa pintuan si Lander, may dalang paper bag.

"Good morning. Or afternoon, rather," nakangiting sabi niya. "How are you feeling?"

Inabot ko ang katawan ko. Medyo masakit pa rin, pero hindi na kasing sama kahapon.

"Mabuti naman po," sagot ko. "Salamat po sa pag-aalaga kagabi."

Umupo siya sa gilid ng kama at inabot ang paper bag. "I bought you some clothes. 'Yung mga pwedeng isuot sa labas. At may dala rin akong pagkain."

Tiningnan ko ang laman ng bag. Mga bestida, mga blusa at palda, at isang supot ng pagkain mula sa isang mamahaling restaurant.

"Lander, hindi naman kailangan..."

"I want to," saglit niyang putol. "I want to take care of you. Hindi lang kapag andito ka sa mansion. Kahit nasa labas ka. Kahit nasa bahay ka kasama siya."

Biglang may kumirot sa puso ko. "Lander... tungkol sa sinabi mo kagabi..."

"I meant every word." Diretso ang tingin niya sa akin. "I'm falling for you, Althea. At hindi ko na kayang magpanggap na wala lang."

"Pero paano ang kontrata? Paano ang kasunduan natin?"

Umiling siya. "I don't care about the contract anymore. Kung gusto mo, punitin natin 'yan ngayon na. Ang mahalaga sa akin, ligtas ka. Masaya ka. At kung hindi ka pwedeng maging masaya kasama ako, at least... at least huwag kang nasasaktan sa kanya."

Napaiyak na naman ako. Parang sa tuwing kasama ko si Lander, puro iyak na lang ang ginagawa ko. Pero hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa sa unang pagkakataon, may nagpaparamdam sa akin na mahalaga ako.

"Huwag kang umiyak," mahinang sabi niya, pinupunasan ang luha ko. "I don't like seeing you cry."

"Natutuwa lang po ako," sabi ko, nakangiti sa kabila ng luha. "Sa unang pagkakataon kasi... may nagmamalasakit sa akin nang totoo."

Yumakap siya sa akin. Mahigpit. At sa pagkakataong iyon, wala nang kontrata. Wala nang kasunduan. Dalawang tao lang na nag-uunawaan ng damdamin.

"Althea," bulong niya sa tenga ko. "I have to tell you something."

"Hmm?"

Humiwalay siya ng bahagya at tiningnan ako sa mata. "I did something this morning."

Nanlaki ang mata ko. "Ano pong ginawa niyo?"

Napahinga siya nang malalim. "I went to see your husband."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. "H-Ha? Bakit? Lander, bakit niyo ginawa 'yun?"

"Dahil kailangan niyang malaman na hindi na siya pwedeng magpatuloy sa ginagawa niya sa'yo." Seryoso ang boses niya, walang bakas ng pagsisisi. "I warned him. Sinabi kong kung sasaktan ka pa niya ulit, hindi na siya makakalagpas sa akin."

Natulala ako. "L-Lander... huwag naman po sana... baka lalo lang siyang magalit..."

"Let him get angry." Tumayo siya at naglakad palapit sa bintana. "Kung magalit siya at saktan ka, e di mas may dahilan ako para balikan siya. Hindi ko na kayang tiisin na nakikita kang may mga pasa, Althea. Hindi ko na kaya."

Tumayo ako at lumapit sa kanya. Hinawakan ko siya sa braso para harapin ako.

"Alam niyo na po ba ngayon? Na may... na may kinalaman kayo sa akin?"

Umiling siya. "Hindi ko sinabi kung sino ako. Sinabi ko lang na may nagmamalasakit sa'yo. Na may nagbabantay sa'yo. Kung gusto niyang isipin na lalaki 'yun, bahala siya."

"Pero paano kung... paano kung hanapin ka niya? Paano kung malaman niya?"

Ngumiti siya, pero hindi iyon ang karaniwang ngiti niya. Iyon ay ngiting may halong kayabangan at babala.

"Hayaan mo siyang hanapin ako. Kung gusto niyang makipagsapalaran sa akin, game ako."

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matakot sa ginawa niya. Pero sa isang banda, may kakaibang init sa dibdib ko na may nagtatanggol sa akin. Sa unang pagkakataon, may lumalaban para sa akin.

"Salamat," bulong ko. "Salamat sa pagtatanggol sa akin."

Hinalikan niya ako sa noo. "You don't have to thank me. Just... just promise me you'll be careful. At kung may mangyaring masama, tawagan mo agad ako. Kahit anong oras."

Tumango ako. "I promise."

Kumain kaming magkasama ng dala niyang pagkain. Nagkwentuhan. Nagtawanan. At sa mga sandaling iyon, nakalimutan ko ang lahat—ang sakit, ang takot, ang konsensya. Si Lander lang at ako.

Nang sumapit ang hapon, kailangan ko nang umuwi. Baka magtaka si Brent. Baka lalo lang lumala ang sitwasyon.

"I'll drive you," sabi ni Lander.

"Hindi na po, baka makita tayo..."

"I'll drop you off sa kanto. Hindi naman kita ihahatid mismo sa bahay niyo."

Pumayag naman ako. Sumakay kami sa itim niyang sasakyan, at nagmaneho siya papunta sa baryo namin. Sa may kanto, pinababa niya ako.

"Althea," tawag niya bago ako bumaba.

Tumingin ako sa kanya.

"Kung kailangan mo ako, tawag ka lang. Lagi akong andito para sa'yo."

Ngumiti ako. "Salamat, Lander. Sa lahat ng bagay."

Bumaba ako at naglakad pauwi. Habang naglalakad, hawak-hawak ko ang bracelet na ibinigay niya sa akin. Iniikot-ikot ko ito sa pulsuhan ko, parang anting-anting na magpoprotekta sa akin.

Pagdating ko ng bahay, nakita kong nakasara ang pinto. Tahimik. Maingat akong pumasok, hindi alam kung ano ang aasahan.

At doon ko siya nakita.

Nakaupo si Brent sa may sofa. Nakayuko. Hindi gumagalaw. Sa tabi niya, mga bote ng alak na ubos na. At sa sahig, basag na baso.

Nang marinig niya akong pumasok, dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

Iba ang mga mata niya ngayon. Hindi galit. Hindi lasing. Para bang... natatakot.

"S-Saan ka galing?" tanong niya, mahina ang boses.

"T-Trabaho," sagot ko, handa na sa anumang mangyari.

Pero hindi siya kumilos. Hindi siya lumapit. Hindi siya nagtaas ng kamay.

Umiling lang siya at bumalik sa pagkakayuko.

"May dumating kanina," mahinang sabi niya. "Sabi... sabi may nagbabantay sa'yo. Na kung sasaktan pa kita ulit, may babalik sa akin."

Nanlaki ang mata ko, pero hindi ako umimik.

Tumingin siya sa akin, ang mga mata'y may kakaibang emosyon. "Totoo ba, Althea? May ibang lalaki ka ba?"

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam ang sasabihin.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Napaurong ako nang kaunti, handang tumakbo kung kinakailangan. Pero sa halip na suntukin ako, hinawakan niya ang magkabila kong balikat.

"Sagutin mo ako. Totoo ba?"

Napapikit ako. At sa isang iglap, naramdaman ko ang bigat ng lahat. Ang kasalanan. Ang kasinungalingan. Ang hirap ng dalawang buhay na ginagalawan ko.

"Opo," bulong ko. "Totoo po."

Nanlambot ang pagkakahawak niya sa akin. Umatras siya nang isang hakbang. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa sumalpok ang likod niya sa pader.

"Sinong lalaki?" tanong niya, ang boses ay paos at nanginginig.

"Hindi ko po masabi."

"Bakit? Bakit mo ginawa 'to sa akin? Asawa mo ako!"

Bigla akong napalakas ng loob. Siguro dahil sa alam kong may nagtatanggol sa akin ngayon. Siguro dahil sa pagod na ako matakot.

"Bakit ko po ginawa?" nanginginig kong tanong, pero may galit na sa boses ko. "Tanungin niyo po muna ang sarili niyo kung bakit. Ilang taon niyo po akong sinasaktan? Ilang taon niyo po akong ipinagpapalit kay Melanie? Ilang taon niyo po akong binabalewala? Tapos magtataka kayo kung bakit may ibang lalaking lumalapit sa akin?"

Hindi siya nakaimik. Nakatitig lang siya sa akin na parang hindi makapaniwala.

"Alam niyo po ba," patuloy ko, lumuluha na, "na sa lahat ng taon na tayo, hindi niyo ako ginawang pakiramdam na maganda ako? Hindi niyo ako ginawang pakiramdam na mahalaga ako? Na mahal niyo ako? Pero siya... sa ilang buwan pa lang naming... pinaramdam niya sa akin lahat ng 'yun."

"Mahal mo ba siya?" tanong ni Brent, mahina.

Tumigil ako.

Mahal ko ba si Lander?

Hindi ko alam. Ang alam ko lang, sa tuwing kasama ko siya, masaya ako. Sa tuwing kasama ko siya, naramdaman kong buhay ako. Sa tuwing kasama ko siya, nakakalimutan ko ang lahat ng sakit.

Pero mahal? Hindi ko alam kung karapat-dapat ba akong magmahal pa matapos ang lahat ng kasalanang ito.

"Hindi ko po alam," totoo kong sagot. "Ang alam ko lang, sa kanya, hindi ako natatakot. Sa kanya, hindi ako nasasaktan. Sa kanya, parang may halaga ako."

Tumulo ang luha ni Brent. Unang beses kong nakita siyang umiyak.

"Patawarin mo ako," bulong niya. "Althea, patawarin mo ako."

Natigilan ako. Hindi ako makapaniwala sa narinig. Si Brent, ang lalaking hindi ko akalaing hihingi ng tawad, nakaluhod na ngayon sa harap ko.

"I know I've been a terrible husband," sabi niya, umiiyak. "I know I've hurt you so many times. I know I don't deserve you. Pero... pero mahal kita, Althea. Sa kabila ng lahat, mahal kita."

Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam ang gagawin.

"Bigyan mo ako ng pagkakataon," pakiusap niya. "Bigyan mo ako ng pagkakataong magbago. Itigil ko na ang sugal. Itigil ko na si Melanie. Itigil ko na ang pananakit sa'yo. Pangako, magbabago na ako."

Umiling ako. "Brent... napakaraming beses na kayong nangako. Napakaraming beses na kayong nagsabing magbabago kayo. Pero paulit-ulit lang din."

"Ngayon totoo na," pilit niya. "Natakot ako kanina. Yung lalaking dumating, sinabi niyang may babantay sa'yo. Na kung sasaktan pa kita ulit, may babalik. At sa pagkakataong iyon, narealize ko... baka mawala ka sa akin. Baka may ibang kumuha sa'yo. At ayoko nun, Althea. Ayokong mawala ka."

Napayuko ako. Hindi ko alam ang gagawin. Nandito si Brent, humihingi ng tawad, nagmamakaawa. At nandun din si Lander, naghihintay, nag-aalaga, nagmamahal.

"Pakiusap," ulit ni Brent. "Bigyan mo ako ng isang pagkakataon. Isang buwan lang. Hayaan mong patunayan ko sa'yo na kaya kong magbago."

Tiningnan ko siya. Ang lalaking pinakasalan ko. Ang lalaking minahal ko noon. Ang lalaking nanakit sa akin nang paulit-ulit.

"At kung hindi kayo magbago?" tanong ko.

"Pag hindi ako nagbago sa isang buwan," matatag niyang sabi, "hahayaan kitang umalis. Hahayaan kitang pumunta sa lalaking 'yun. Walang away. Walang habulan. Pakakawalan kita."

Nanlaki ang mata ko. Hindi ko inaasahan na sasabihin niya iyon.

"Pangako mo 'yan?"

"Pangako ko." Inabot niya ang kamay ko at hinawakan. "Isang buwan lang. Bigyan mo ako ng isang buwan para patunayan ang sarili ko."

Tumagal ang katahimikan.

Sa isip ko, dalawang landas ang nakikita ko. Si Lander, na nagparamdam sa akin ng init at pagmamahal. At si Brent, ang asawa ko, na ngayon lang humingi ng tawad at nangakong magbabago.

"Brent," mahinang sabi ko, "kung magbabago kayo, hindi para sa akin 'yun. Kung magbabago kayo, para sa sarili niyo 'yun. At kung totoo man kayong magbabago..."

Tumigil ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

"Ano?" tanong niya, umaasa.

"...hindi ko alam," totoo kong sagot. "Ang alam ko lang, sa ngayon, kailangan ko ng panahon. Kailangan kong isipin ang lahat."

Tumango siya. "Sige. Kahit anong gusto mo. Hintayin kita."

Hindi na ako sumagot pa. Pumasok ako sa kwarto namin at isinara ang pinto. Doon, napahagulgol ako.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Si Brent, nagbago raw. Si Lander, nagmamahal daw. At ako, nasa gitna, hindi alam kung saan lulugar.

Hinawakan ko ang bracelet na bigay ni Lander. Hinaplos ko ito nang marahan.

Pasensya na, Lander. Kailangan ko munang alamin kung totoo ba itong pagbabagong ito. Kailangan kong malaman kung may pag-asa pa ba ang kasal naming ito. At kung wala...

Saka ako lalapit sa'yo nang buo.