Sinfully, Yours

KABANATA 007

Althea Mendez's POV

Lumipas ang isang linggo.

Isang linggo ng pagbabago ni Brent. Isang linggo ng pag-aalinlangan ko. Isang linggo ng katahimikan mula kay Lander.

Kinaumagahan pagkatapos ng gabing iyon, nagising akong may almusal na nakahanda sa mesa. Si Brent mismo ang nagluto—itlog, sinangag, at mainit na kape. Nakatayo siya sa tabi ng mesa, parang batang naghihintay ng approval.

"Gising ka na pala," sabi niya, hiya-hiya. "Nag-almusal na tayo. Sige, kain ka na."

Tiningnan ko ang pagkain. Simple lang, pero alam kong malaking bagay ito para sa kanya. Si Brent na hindi ko nakitang nagluto kailanman, si Brent na ang almusal ay alak at bisyo, ngayon ay naghanda para sa akin.

"Salamat," mahinang sabi ko.

Umupo ako at kumain. Tahimik lang siyang nanood sa akin, parang naghihintay ng reaksyon. Nang makita niyang nasasarapan naman ako, ngumiti siya. Yung tipong ngiting hindi ko na nakikita sa kanya matagal na panahon.

"Masarap naman," sabi ko.

Lalong lumiwanag ang mukha niya. "Talaga? Buti naman. Bukas, iba naman lulutuin ko."

Hindi ako sumagot. Patuloy lang sa pagkain.

Buong araw na iyon, hindi umalis ng bahay si Brent. Hindi lumabas para makipag-inuman sa mga kaibigan. Hindi pumunta kay Melanie. Hindi nagtanong kung saan ako pupunta. Tumabi lang siya sa akin habang nanonood ng TV, paminsan-minsan ay kinukuwento ang mga bagay-bagay na wala naman akong maintindihan.

At sa mga sandaling iyon, may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Parang may pag-asa. Parang posible palang magbago ang isang tao.

Pero hindi ko maiwasang isipin si Lander.

Hindi siya tumatawag. Isang linggo na. Yung selpon na ibinigay niya ay tahimik. Walang text. Walang missed call. Para bang bigla na lang siyang naglaho sa balat ng lupa.

Bakit hindi siya tumatawag?

Nalaman ba niyang nagkausap kami ni Brent?

Nasaktan ba siya sa desisyon ko?

O baka naman... nagsawa na?

Napabuntong-hininga ako habang nagliligpit ng pinagkainan. Nasa labas si Brent, nag-aayos ng maliit naming bakuran. Hindi ko alam na marunong pala siyang magtanim. Kanina, nagtanim siya ng mga halaman sa paso, sabi niya para daw gumanda ang itsura ng bahay namin.

"Althea!" tawag niya mula sa labas. "Patingin nga ng tubig, pahingi namang maiinom!"

Dali-dali akong nag-abot ng tubig. Ininom niya ito nang sabay-sabay, pawis na pawis sa ginagawa.

"Salamat," sabi niya sabay abot ng baso. "Pasensya ka na kung maingay. Medyo matrabaho lang."

"Okay lang," sagot ko.

Tiningnan niya ako nang matagal. "Althea... masaya ka ba?"

Natigilan ako. "Ha?"

"Ngayon. Sa mga ginagawa ko. Masaya ka ba?"

Hindi ko alam ang isasagot. Masaya ba ako? Hindi ko alam. Ang alam ko lang, hindi ako natatakot. Hindi ako nasasaktan. At sa ngayon, sapat na iyon.

"Opo," sagot ko, kahit hindi naman lubos.

Ngumiti siya. "Buti naman. Kasi gusto kong maging masaya ka, Althea. Kahit na... kahit na may iba."

Napayuko ako. Hindi ko alam kung paano haharapin ang usaping iyon.

"Huwag mo munang isipin," dagdag niya. "Sa ngayon, mag-focus muna tayo sa pagbabago ko. Saka na natin pag-usapan 'yung iba."

Tumango ako at pumasok na sa loob.

Nang gabing iyon, nahiga kaming magkatabi sa kama. Hindi kami nag-usap. Hindi kami naghawakan. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng takot na nasa tabi ko siya. Tahimik lang. Payapa.

Bago ako nakatulog, tumunog ang selpon ko. Yung espesyal na selpon.

Isang text mula kay Lander.

"I know you gave him a chance. I'll respect that. Pero tandaan mo, Althea, hindi ako aalis. Maghihintay ako. At kung kailangan mo ako, nandito lang ako. Palagi."

Napahawak ako sa dibdib ko. Sa isang banda, gumaan ang pakiramdam ko. Hindi niya ako iniwan. Naghihintay lang siya. Pero sa kabilang banda, may kirot. Kasi alam kong sa paghihintay niyang iyon, nasasaktan din siya.

Hindi ako sumagot. Pinatay ko na lang ang selpon at itinago sa ilalim ng unan.

Pasensya na, Lander. Kailangan ko munang alamin ito.

Dalawang linggo ang lumipas.

Patuloy ang pagbabago ni Brent. Hindi na siya umiinom. Hindi na siya nagsusugal. Hindi na siya pumupunta kay Melanie—narinig ko pa nga kay Melanie na nagtatanong kung bakit raw hindi na dumadalaw si Brent sa kanya. Hindi na rin siya nananakit. Kahit kailan, hindi na siya nagtaas ng kamay sa akin.

Sa totoo lang, parang ibang tao na siya. Yung Brent na kilala ko dati, yung nanliligaw pa lang sa akin. Mabait. Maasikaso. Mapagmahal.

Tuwing umaga, may almusal na nakahanda. Tuwing tanghali, tinatanong niya ako kung anong gusto kong kainin. Tuwing gabi, magkasama kaming nanonood ng TV o nagkukuwentuhan tungkol sa kung ano-ano. Hindi na siya lumalabas nang mag-isa. Hindi na siya umuuwi nang lasing.

Minsan, hinatid niya ako sa palengke. Sinamahan akong mamili. Nagbayad siya gamit ang perang kinita niya sa pagtutubero—nakahanap daw siya ng trabaho bilang helper sa isang construction site.

"Hindi kalakihan," sabi niya habang naglalakad kami pauwi, may bitbit na mga pinamili. "Pero sapat na pang-ambag ko sa bills. At least, hindi na puro utang ang iaabot ko sa'yo."

Napangiti ako. "Salamat, Brent."

"Wala 'yun," sagot niya. "Dapat nga ako ang magpasalamat sa'yo. Binigyan mo ako ng pagkakataon. Hindi ko sasayangin 'to."

Sa mga sandaling iyon, nagsisimula na akong maniwala. Na posible nga palang magbago ang isang tao. Na hindi lang sa mga pelikula nangyayari ang ganito. Na may pag-asa pa para saamin ni Brent.

Pero sa gabi, bago matulog, hawak-hawak ko ang selpon na bigay ni Lander. Binabasa ko ang mga text niya—ilang beses na siyang nagtext sa loob ng dalawang linggong ito. Hindi naman araw-araw. Pero sapat para ipaalala sa akin na nandiyan pa rin siya. Na naghihintay siya.

"Kumusta ka na? Hindi kita tinatawagan kasi alam kong kailangan mo ng space. Pero gusto ko lang malaman kung okay ka lang."

"Nakita kita kahapon sa palengke. Kasama mo siya. Mukha naman kayong masaya. Masaya ako para sa'yo, kung totoo man 'yun."

"Althea... miss na kita."

Pinupunasan ko ang luha ko tuwing nababasa ko ang mga iyon. Miss ko rin siya. Sobra. Hindi ko lang maamin kahit sa sarili ko.

Kasi kung aaminin ko, ibig sabihin, may pag-asa pa para sa kanya. At kung may pag-asa para sa kanya, ibig sabihin, hindi pa ako sigurado kay Brent. At kung hindi pa ako sigurado kay Brent, ibig sabihin, sinasayang ko lang ang oras namin.

Sa ikatlong linggo, may nangyaring hindi ko inaasahan.

Galing ako sa palengke, bitbit ang mga pinamili. Pauwi na sana ako nang may biglang humatak sa akin papasok sa isang eskinita.

Napasigaw ako, pero agad na tinakpan ang bibig ko. Inakala ko, magnanakaw. O kaya'y masamang tao.

Pero nang lumingon ako, si Lander.

"Shhh," bulong niya, nakatingin sa paligid. "Huwag kang maingay. Kailangan lang kitang makausap."

Nanlaki ang mata ko. "L-Lander! Ano'ng ginagawa mo dito? Bakit mo ako hinatak ng ganito?"

"Kasi kung hindi, hindi kita makakausap nang personal." Tumingin siya sa akin, ang mga mata'y puno ng emosyon na hindi ko mabasa. "Althea... kailangan kong malaman. Totoo ba 'to? Totoo ba ang pagbabagong 'yan ni Brent?"

Napalunok ako. "Opo. Totoo naman po. Simula nang gabing iyon, hindi na siya umiinom, hindi na nagsusugal, hindi na pumupunta kay Melanie..."

"Pero hanggang kailan?" Putol niya. "Hanggang kailan siya magtatagal, Althea? Ilang linggo? Ilang buwan? At pagkatapos, babalik na naman sa dati?"

"Hindi ko po alam," totoo kong sagot. "Pero binigyan ko siya ng pagkakataon. At sa ngayon, sinusubukan niya naman."

Tumahimik si Lander. Tinitigan niya ako nang matagal. At sa mga matang iyon, nakita ko ang sakit. Hindi galit. Hindi inggit. Sakit lang.

"At ikaw?" mahinang tanong niya. "Masaya ka ba?"

Hindi ako nakasagot agad.

"Kasi kung masaya ka," patuloy niya, "kung totoo ngang masaya ka sa kanya, sa pagbabagong 'yan, hahayaan na lang kita. Kahit masaktan ako, hahayaan kita. Kasi ang mahalaga sa akin, Althea, ang kaligayahan mo."

Napaluha ako. "Lander..."

"Pero kung hindi," dagdag niya, "kung sa tingin mo, nagdududa ka pa rin, kung sa tingin mo, hindi ka pa rin lubos na masaya, kailangan mong malaman na nandito lang ako. Na hindi ako aalis. Na kahit gaano pa katagal, hihintayin kita."

"Bakit?" tanong ko, umiiyak na. "Bakit niyo po ako hinihintay? Bakit ako? Marami naman pong ibang babae diyan na mas maganda, mas bata, mas... mas karapat-dapat sa inyo."

Hinaplos ni Lander ang pisngi ko, pinupunasan ang luha ko.

"Dahil ikaw lang, Althea. Mula nang makita kita noong isang taon, sa araw na dumaan ka sa harap ng mansion ko na may dalang basket ng gulay, alam ko nang iba ka. Hindi ko maipaliwanag. Pero alam ko lang, gusto kitang makilala. Gusto kitang alagaan. Gusto kitang mahalin."

"Pero kasal po ako..."

"Hindi kita pinipilit," malumanay niyang sabi. "Hindi kita kukunin labag sa kalooban mo. Ang gusto ko lang, malaman mo na may nagmamahal sa'yo nang totoo. Na hindi lang katawan mo ang habol ko. Na handa akong maghintay kahit gaano katagal."

Napayakap ako sa kanya nang hindi namamalayan. Sa eskinita, sa gitna ng mga basura at dumi, niyakap ko si Lander nang mahigpit.

"Pasensya na," bulong ko. "Pasensya na kung pinapaiyak ko kayo. Pasensya na kung hindi ko pa kayo mapili ngayon. Pasensya na..."

"Shhh," bulong niya, hinahaplos ang likod ko. "Wala kang dapat ipag-sorry. Mahal kita, Althea. At dahil mahal kita, naiintindihan kita."

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nagyakap. Pero nang humiwalay kami, pinunasan niya ang luha ko at hinalikan ako sa noo.

"Sige na, umuwi ka na," sabi niya. "Baka hinahanap ka na ni Brent. At tandaan mo, kahit anong mangyari, nandito lang ako."

"Salamat, Lander. Sa lahat ng bagay."

Umalis ako sa eskinita at naglakad pauwi. Habang naglalakad, hinawakan ko ang bracelet na bigay niya. Hindi ko iyon tinanggal kahit kailan. Kahit natatakot akong makita ni Brent, hindi ko iyon tinanggal.

Pagdating ko ng bahay, abang-abang si Brent sa may pintuan.

"Ang tagal mo naman," bungad niya. "Nag-aalala na ako."

Ngumiti ako, kahit alam kong halata ang mga mata kong mayiyak. "Marami lang tao sa palengke."

Hindi na siya nagtanong pa. Kinuha niya ang mga pinamili ko at inilagay sa kusina.

"Magluto na tayo," sabi niya. "Tulungan mo ako, ha? Gusto kong matutunan 'yung adobo na luto ng nanay mo."

Napangiti ako. "Sige."

Habang nagluluto kami, pinagmasdan ko si Brent. Pinagpapawisan sa kusina, pinipilit sundin ang instructions ko, natutuwa kapag nasasarapan ako sa ginagawa niya. Hindi ko alam na kaya pala niyang maging ganito. Hindi ko alam na kayang magbago ng ganito kalaki.

Pero sa likod ng isip ko, si Lander pa rin. Yung mga mata niyang puno ng sakit. Yung mga salitang puno ng pagmamahal. Yung yakap na puno ng pangako.

Sino ba talaga ang dapat kong piliin?

Ang asawang nagbago, o ang lalaking naghihintay?

Ang nakaraan na may pangakong pag-asa, o ang kasalukuyang may dalang bagong pagmamahal?

Hindi ko alam ang sagot. At sa totoo lang, natatakot akong malaman.

Dumating ang ikaapat na linggo. Ang huling linggo ng pagsubok.

Kung magtatagal pa ba si Brent o babalik sa dati.

Kung magiging desisyon ko na ba o magdududa pa rin.

Kung pipiliin ko na ba si Lander o mananatili kay Brent.

Isang umaga, nagising akong may kakaibang ingay sa labas. Boses ni Brent. At boses ng ibang lalaki. Nag-aaway.

Dali-dali akong tumayo at sumilip sa bintana. Nasa labas si Brent, kausap ang dalawang lalaki. Hindi ko sila kilala. Mukhang hindi taga-rito.

"Sabihin mo lang sa kanya, hindi na ako sasali!" sigaw ni Brent. "Tumigil na ako sa ganyan! Wala na!"

"Ano'ng wala? Malaki na utang mo sa amin, Brent. Hindi mo pwedeng sabihing tigil na lang nang tigil."

Nanlaki ang mata ko. Utang? Akala ko ba tumigil na siya sa sugal?

"Babayaran ko kayo," sabi ni Brent. "Pero sa ngayon, wala pa akong pera. Nagtatrabaho ako, konti-konti lang. Babayaran ko kayo, promise."

"Promise?" Tumawa ang isang lalaki. "Yan din sinabi mo noong isang taon. Hanggang ngayon, wala pa rin."

Biglang hinawakan ng isa sa kanila si Brent sa kwelyo. "Makinig ka sa akin. Isang linggo lang ang palugit namin sa'yo. Kung hindi mo pa mabayaran 'yan, hindi lang pera mo ang kukunin namin. Pati bahay niyo. Pati asawa mo."

Nanlamig ang buo kong katawan.

"Wag mong idamay si Althea," sabi ni Brent, galit na. "Wala siyang kinalaman sa utang ko."

"Wala? Asawa mo siya, diba? Kapag hindi ka nakabayad, siya ang kukunin namin. Maganda naman siya, pamporma sa mga bar."

"Huwag mong galawin ang asawa ko!" sigaw ni Brent at sinuntok ang lalaki.

Nagkagulo. Nag-away ang tatlo. Hanggang sa may dumating na kapitbahay at naghiwalay sa kanila.

Tumakbo ako palayo sa bintana, hindi alam ang gagawin. Umupo sa kama, nanginginig.

Utang. May utang pa pala si Brent. Hindi niya sinabi sa akin.

At ngayon, ako ang target.

Makalipas ang ilang minuto, pumasok si Brent sa kwarto. Duguan ang labi, namamaga ang mata. Nakita niya akong nakaupo, umiiyak.

"Narinig mo?" mahinang tanong niya.

Tumango ako.

Umupo siya sa tabi ko, nakayuko. "Pasensya na, Althea. Pasensya na itinago ko sa'yo 'to. Akala ko kasi... akala ko kaya kong bayaran bago pa nila ako hanapin. Kaso hindi ko kinaya."

"Magkano?" tanong ko, mahina.

"Tatlong daang libo."

Napasinghap ako. Tatlong daang libo! Paano namin babayaran iyon?

"Bakit hindi mo sinabi sa akin agad?" tanong ko. "Bakit ngayon lang?"

"Dahil ayokong madamay ka. Ayokong isipin mong gagamitin kita ulit. Akala ko kasi, kung magbabago ako, kung magiging mabuti akong asawa, kahit papaano, mababawi ko ang tiwala mo. Kaso... kaso eto na naman ako. Eto na naman ang problema ko."

Napaiyak si Brent. Sa harap ko, umiiyak na parang bata.

"Pasensya na, Althea. Pasensya na at ganito ako. Pasensya na at hanggang ngayon, puro problema lang ang naibibigay ko sa'yo. Kung gusto mo... kung gusto mo, umalis ka na. Hindi na kita pipigilan. Hindi na kita hihintayin pang magdesisyon. Umalis ka na at lumapit ka sa lalaking 'yun. At least, doon, ligtas ka."

Tiningnan ko siya. Sa kabila ng lahat, sa kabila ng kasalanan niya, sa kabila ng mga problema, sa kabila ng lahat—nakita ko ang tunay niyang pagsisisi. Hindi dahil sa nahuli siya. Hindi dahil sa may nananakot sa kanya. Kundi dahil sa totoo niyang ayaw na akong madamay.

"Brent," mahinang sabi ko. "Hindi kita iiwan."

Tumingin siya sa akin, nagulat. "Ha?"

"Haharapin natin 'to. Magkasama."

"Pero Althea, tatlong daang libo 'yan! Paano natin..."

"Hindi ko alam," putol ko. "Pero hindi kita iiwan ngayong kailangan mo ako. Hindi ako ganun."

Umiiyak na niyakap ako ni Brent. Mahigpit. Sobrang higpit.

"Salamat," bulong niya. "Salamat, Althea. Pangako, hindi ko sasayangin 'to. Pangako, babayaran natin 'to. Pangako, magbabago talaga ako."

Hinaplos ko ang likod niya, pilit pinapakalma.

Pero sa isip ko, isang pangalan ang pumapasok.

Lander.

Siya lang ang tanging tao na may kakayahang tumulong sa amin. Siya lang ang may pera, may kapangyarihan, may koneksyon para solusyunan ang problemang ito.

Pero paano ko hihingi ng tulong sa kanya? Matapos kong piliin si Brent? Matapos kong sabihing maghihintay siya? Matapos kong patagalin ang desisyon?

At higit sa lahat, ano ang isusugal ko kapalit ng tulong niya ngayon?

Wala na akong maibibigay pa. Katawan ko lang. At iyon, kay Brent ko na dapat ibigay. Pero paano kung...

Hindi ko na tinuloy ang isipin.

Kasi alam ko, kung hihingi ako ng tulong kay Lander, hindi na lang katawan ko ang mawawala sa akin. Pati puso ko.

At sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung kakayanin ko pang ibalik iyon.