Umalis si Lander kinaumagahan bago pa man tuluyang sumikat ang araw. Ang marahang tunog ng elise ng kanyang pribadong helikopter ang naging huling musika na gumising sa akin mula sa isang mababaw na pagtulog. Mula sa bintana ng malawak na silid, pinanoor ko ang pag-angat ng sasakyan hanggang sa maging isang maliit na tuldok na lang ito sa gitna ng namumuting ulap ng Tagaytay. Sa kanyang pag-alis, tila ba dinala niya rin ang init na nagbibigay-buhay sa dambuhalang mansiyong ito. Ang bawat sulok ay muling nabalot ng isang uri ng katahimikan na hindi nakagagaan ng loob, kundi nagpapabigat sa aking paghinga.
Naiwan ako sa gitna ng karangyaan na tila isang palamuti na walang sariling lakas. Nagsuot ako ng isang maluwag na bestida na gawa sa malambot na bulak, isang kulay abong kasuotan na tila
