Sinfully, Yours

Kabanata 008

Althea Mendez's POV

Tumagal ang katahimikan nang tuluyang lumabas si Lander ng silid.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kanyang penthouse, hinihingal pa mula sa mga pangyayaring kanina lang. Ramdam ko pa ang init ng kanyang mga halik sa aking balat, ang pagdikit ng kanyang mga labi, ang bigat ng kanyang katawan na kanina ay nasa ibabaw ko. Pero ngayon, wala na siya. Biglang naglaho na parang bula.

Napayuko ako at tiningnan ang sarili ko. Nakaayos na ang bestida ko, pero alam kong gulong-gulo pa rin ang buhok ko. Alam kong namumula pa rin ang pisngi ko mula sa kahihiyan at... sa hindi ko maipaliwanag na init na nag-iiwan pa rin ng kuryente sa aking sistema.

Bakit siya tumigil?

Tanong na paulit-ulit na umiikot sa isip ko. Kanina lang, sobrang init ng mga pangyayari. Ramdam ko na gusto niya ako. Ramdam ko sa bawat halik niya, sa bawat haplos, sa bawat titig—gusto niya ako. Pero nang makita niya ang mga pasa ko, parang may pinindot na switch sa kanya. Biglang nanlamig. Biglang lumayo.

Hinawakan ko ang braso ko, ang parte na may pinakamalaking pasa. Kulay ube at dilaw pa rin ito, tanda ng kamao ni Brent mula noong isang gabi. Akala ko kanina, nung magsisimula na kami, makakalimutan ko ang lahat. Makakalimutan ko ang sakit. Makakalimutan ko si Brent. Pero paano ko makakalimutan kung ito mismo ang dahilan kung bakit tumigil si Lander?

Napabuntong-hininga ako at nagpasya na lumabas ng silid. Kailangan ko nang umuwi. Kailangan ko nang harapin si Brent, kung nasaan man siya ngayon. Pero bago pa ako makalapit ng pinto, may nakita akong anino sa may mahabang sofa sa sala.

Nakaupo si Lander doon, hawak ang isang baso ng whiskey. Nakatalikod siya sa akin, pero alam kong alam niyang nakatayo ako sa may pintuan. Hindi siya kumikibo. Tahimik lang.

Dapat sana ay dumiretso na ako sa elevator. Dapat sana ay hindi na ako lumingon pa. Pero sa hindi malamang dahilan, napahinto ang mga paa ko.

"Lander..." tawag ko, mahina lang.

Hindi siya sumagot.

Ininom niya ang laman ng baso nang sabay-sabay. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumayo at humarap sa akin.

At doon ko nakita ang mga mata niya.

Iba na ngayon. Hindi na iyon ang mga matang puno ng pagnanasang kanina ay tumitig sa akin habang hinahalikan ang katawan ko. Ngayon, ang mga matang iyon ay seryoso. Malalim. At puno ng tanong na hindi niya pa binibitiwan.

"Hindi mo pa ako sinasagot," sabi niya, ang boses ay mahinahon pero may kabigatan.

Natigilan ako. "Ha? Ano pong..."

"Kanina. Tinanong kita." Lumapit siya nang kaunti, pero hindi masyado. Parang may sinasadyang distansya. "Did your husband do this to you? The bruises."

Napayuko ako. Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko. Siguro dahil sa sa unang pagkakataon, may nagtanong sa akin niyan nang seryoso. Hindi yung tipong tanong na alam naman nilang oo ang sagot pero wala naman silang pakialam. Yung tanong ni Lander ngayon, ramdam kong may kasama itong... galit. Hindi sa akin. Para sa akin.

"Opo," mahinang sagot ko.

Hindi siya umimik. Ramdam ko ang tingin niya sa akin, sa buong pagkatao ko.

"Bakit mo siya tinitiis?"

Napatingin ako sa kanya. "Ha?"

Umigting ang panga niya. Kitang-kita ko kahit sa ilaw ng penthouse. "Bakit mo siya tinitiis, Althea? Bakit hinahayaan mong saktan ka ng lalaking iyon? Bakit hindi ka umaalis?"

Napalunok ako. Hindi ko alam kung paano sasagutin ang tanong na iyon. Kasi totoo namang paulit-ulit ko na ring tinanong iyon sa sarili ko. Paulit-ulit. Gabi-gabi, tuwing hinihintay ko si Brent na umuwi galing kay Melanie. Tuwing hinahaplos ko ang mga pasa ko pagkatapos niya akong pagbuhatan ng kamay. Tuwing umiiyak ako sa dilim, nagtataka kung bakit ganito ang naging kapalaran ko.

Pero hanggang ngayon, wala pa rin akong sagot.

"Kasi..." nauutal kong simula. "Kasi asawa ko po siya."

"At ano ngayon kung asawa mo siya?" Sarkastikong tanong ni Lander. Hindi naman siya sumisigaw, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya. "Hindi ibig sabihin na asawa mo siya, may karapatan na siyang saktan ka. Hindi ibig sabihin na kailangan mong magtiis habang binababae ka niya. Hindi ibig sabihin na wala kang karapatang umalis."

Napatingin ako sa kanya, nagulat sa sinabi niya. Hindi ko inaasahan na ganito siya magsalita. Hindi ko inaasahan na may pakealam siya.

"Bakit po kayo nagagalit?" tanong ko, hindi ko napigilan.

Tumigil siya.

"Para kayong galit na galit," patuloy ko, lumalakas na ang loob kahit paano. "Para bang kayo ang nasasaktan sa mga nangyayari sa akin. Bakit?"

Tumagal ang katahimikan.

Lumapit si Lander nang bahagya. Hindi na ganoon kalayo. Sapat lang para makita ko ang mga mata niya nang malinaw. At sa mga matang iyon, may nakita akong emosyon na hindi ko maintindihan. Parang sakit. Parang alaala. Parang may pinagdadaanan din siyang hindi niya sinasabi.

"Because I know what it's like," mahinang sabi niya. "To watch someone you love get hurt and not be able to do anything about it."

Nanlaki ang mata ko. "Mahal?"

Hindi siya sumagot agad. Huminga siya nang malalim at tumingin sa malayo. "My mother," aniya. "My father used to beat her. Every single day. I was just a kid. I couldn't do anything. I had to watch her get hurt, get bruised, get broken. Until one day, she just... gave up. Not physically. But emotionally. She stopped fighting. She stopped hoping. She just existed."

Napahawak ako sa dibdib ko. Hindi ko alam na ganito pala ang pinagdaanan niya. Si Lander Montero, ang bilyonaryo, ang pinakamayaman sa aming probinsiya—may pinagmulang ganoon pala kasakit.

"Kaya noong nakita ko ang mga braso mo," patuloy niya, bumabalik ang tingin sa akin, "noong nakita ko ang mga pasa mong gawa ng asawa mo, hindi ko napigilan. Kasi nakita ko ang nanay ko sa iyo. Yung pagtitiis. Yung katahimikan. Yung pagtanggap na ganito na lang talaga ang buhay."

Tumulo ang luha ko bago ko pa man napigilan.

"I'm sorry," bulong ko. "Hindi ko alam..."

"Wala kang dapat ikasorry." Lumapit siya nang tuluyan. Ngayon, isang dipa na lang ang pagitan namin. "Ang gusto ko lang malaman, bakit? Bakit mo siya tinitiis?"

Napayuko ako. Pinunasan ko ang luha ko, pero parang walang tigil ang pag-agos nito.

"Dahil wala na po akong iba," sagot ko, sa wakas ay nasabi ko na rin ang totoo. "Wala na po akong matakbuhan. Patay na ang mga magulang ko. Wala akong kapatid. Walang kaibigang matatakbuhan. Si Brent na lang ang pamilya ko. At kahit ganoon siya kasama, kahit nasasaktan niya ako, siya pa rin ang tanging meron ako."

Naramdaman ko ang kamay ni Lander sa baba ko. Dahan-dahan niya itong itinaas, pinipilit akong tumingin sa kanya.

"Mali ka," mahinang sabi niya. "Hindi lang si Brent ang meron ka. Hindi lang siya ang pamilya mo."

"Ha?"

"Mayroon ka nang iba ngayon, Althea." Mariin ang titig niya sa akin. "Ako."

Nanlaki ang mata ko. Hindi ako makapaniwala sa narinig.

"B-Bakit?" nauutal kong tanong. "Bakit niyo po ako tutulungan? Wala naman tayo—"

"May kontrata tayo," putol niya. "At sa kontratang iyon, nakasaad na kapalit ng tulong ko ay ang katawan mo. Pero hindi lang iyon ang ibig sabihin noon, Althea."

"Ano pong ibig sabihin niyo?"

Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang hinlalaki niya, pinupunasan ang luha ko. "Ibig sabihin, sa isang taong ito, ako ang bahala sa'yo. Hindi ko hahayaang may manakit sa'yo. Hindi ko hahayaang mag-isa ka. At higit sa lahat, hindi ko hahayaang manatili kang ganyan—takot, lugmok, walang pag-asa."

Umiling ako. "Pero hindi niyo po kasalanan ang mga nangyayari sa akin. Hindi niyo po responsibilidad—"

"Althea." Tawag niya, seryoso. "Tingnan mo ako."

Tumingin ako sa kanya.

"Gusto kitang tulungan," aniya. "Hindi dahil may kontrata tayo. Hindi dahil sa katawan mo. Kundi dahil hindi mo deserve ang ginagawa sa'yo ng asawa mo. Walang babae ang dapat makaranas ng ganoon."

Napahagulgol ako. Hindi ko na napigilan. Sa harap ng lalaking ito, sa harap ni Lander Montero, pinakawalan ko ang lahat ng pigil. Ang lahat ng sakit na tinago ko sa loob ng maraming taon. Ang lahat ng tanong na hindi ko masagot-sagot.

At sa hindi inaasahan, niyakap niya ako.

Hindi iyon yakap na may halong pagnanasa. Hindi iyon yakap na may ibang intensyon. Yakap lang—mainit, matatag, at puno ng pangako na hindi ko alam kung paniniwalaan ko.

"Shhh," bulong niya sa tenga ko, hinahaplos ang likod ko nang marahan. "Iiyak mo lang 'yan. Nandito lang ako."

At ginawa ko nga. Umiiyak ako sa mga bisig ni Lander nang matagal. Hindi ko alam kung ilang minuto o oras ang lumipas. Ang alam ko lang, sa unang pagkakataon sa napakahabang panahon, may humawak sa akin nang hindi ako sinasaktan. May yumakap sa akin nang hindi ako ginagamit.

Nang humupa ang iyak ko, dahan-dahan akong humiwalay sa kanya. Namumula na naman ang mga mata ko, sigurado akong maga na naman ang mga ito.

"Pasensya na po," bulong ko, nahihiya. "Nabasa ko po kayo."

Ngumiti siya—ang unang beses na nakita ko siyang ngumiti nang ganito. Hindi iyon yung ngiting may halong pang-aasar o panunukso. Iyon ay ngiting puno ng lambing.

"Wala 'yun," sabi niya. "Pero gusto kong mangako sa'yo, Althea."

"Ano pong...?"

Hinawakan niya ang magkabila kong kamay. "Hindi kita sasaktan. Kailanman. Kahit na magalit ako sa'yo, kahit na magkamali ka, hindi kita sasaktan. Hindi ako katulad niya."

Napatingin ako sa aming magkahawak na kamay. Ang mga kamay ni Lander—malalaki, mainit, at matatag. Hindi tulad ng mga kamay ni Brent na laging nakakuyom, laging handang manakit.

"Pangako po?" tanong ko, parang batang naghahanap ng katiyakan.

"Pangako," sagot niya. "At isa pa."

"Ano po?"

"Kapag kasama mo ako, hindi mo na kailangang magpanggap. Hindi mo na kailangang matakot. Hindi mo na kailangang magtago ng luha. Dito, sa akin, pwedeng maging totoo ka. Pwedeng maging mahina ka. Pwedeng umiyak ka. At hindi kita husgahan."

Bagong luha ang tumulo sa aking mga mata, pero hindi dahil sa sakit ngayon. Kung hindi dahil sa sa unang pagkakataon, may nakakita sa akin—sa tunay na ako—at hindi tumalikod. Sa unang pagkakataon, may tumanggap sa akin kasama ang lahat ng kahinaan at takot ko.

"Salamat po," bulong ko. "Salamat, Lander."

Hinaplos niya ang buhok ko. "Wala kang dapat pasalamatan. Ngayon, gusto kong itanong sa'yo."

"Ano po iyon?"

Tumigil siya sa paghaplos. Tiningnan ako nang diretso sa mata. "Gusto mo bang umalis sa kanya?"

Natigilan ako.

"Kung gusto mo," patuloy niya, "tutulungan kitang umalis. Hindi mo na kailangang bumalik sa bahay na iyon. Hindi mo na kailangang makita pa ang asawa mo. Dito ka na lang. Sa mansyon. I'll protect you."

Napalunok ako. Tempting ang alok. Sobra. Ang isipin na hindi ko na kailangang bumalik kay Brent, na hindi ko na mararanasan pa ang sakit na dulot niya—parang panaginip.

Pero...

"Hindi po pwede," mahinang sagot ko.

"Bakit?"

"Kasi..." napabuntong-hininga ako. "Kasi kahit gaano po siya kasama, asawa ko pa rin siya. At nasa kulungan po siya ngayon. Kung aalis ako, sino ang mag-aasikaso sa kanya? Sino ang magbabantay na hindi siya mapahamak sa loob?"

"Althea, inaalala mo pa rin siya? After everything he did to you?"

Umiling ako. "Hindi po sa inaalala ko siya. Kung hindi po dahil sa... sa pangako ko. Noong ikinasal kami, nangako ako sa Diyos na siya ang aking pakakasunduan habang buhay. At kahit siya na ang sumira ng pangakong iyon, ayokong ako naman ang unang sumuko."

Tumahimik si Lander. Pinagmasdan niya ako nang matagal, parang binabasa ang bawat emosyon sa mukha ko.

"Hindi ka sumusuko," sabi niya sa wakas. "Pinoprotektahan mo lang ang sarili mo. Iba 'yun."

"Pero—"

"Althea, hindi mo kailangang magdusa para patunayan na ikaw ang mabuting asawa. Hindi mo kailangang tiisin ang pananakit para lang masabing tinupad mo ang pangako mo." Lumapit siya, hinawakan ang balikat ko. "Ang Diyos na pinanunumpaan mo noong kasal niyo, hindi Niya gustong nakikitang nasasaktan ka. Hindi Niya gusto 'yun."

Napatingin ako sa kanya, nagulat. Hindi ko inaasahan na ganito siya magsalita—parang may malalim siyang pang-unawa hindi lang sa sitwasyon ko, kundi sa pinagdadaanan ng puso ko.

"Paano niyo po nasabi 'yan?" tanong ko.

Ngumiti siya, pero may kalungkutan. "Because I've been where you are. Not exactly the same, but... I've asked those questions too. About faith, about suffering, about why God lets bad things happen to good people."

"At ano pong naging sagot niyo?"

Tumagal siya bago sumagot. "Na hindi Niya tayo pinababayaan. Na may dahilan ang lahat. At na... hindi Niya tayo nilikha para magdusa. Nilikha Niya tayo para mabuhay. Para mahalin. Para lumaya."

Napaluha na naman ako. Hindi ko alam kung bakit ang dali-dali kong maiyak sa harap ng lalaking ito.

"Kaya please," patuloy niya, hawak ang kamay ko. "Isipin mo 'yung sinabi ko. Kung gusto mong umalis sa kanya, tutulungan kita. Walang kondisyon. Walang kapalit. Dahil lang gusto kitang makita na malaya at masaya."

Tiningnan ko siya. Si Lander Montero, ang lalaking dapat ay estranghero lang sa akin. Ang lalaking dapat ay katulong ko lang sa problema. Ang lalaking dapat ay hindi ko dapat pinagkakatiwalaan.

Pero sa sandaling iyon, sa kabila ng lahat, naramdaman kong may isa palang tao sa mundong ito na handang tumulong sa akin nang walang hinihintay na kapalit.

"Hindi ko po alam," totoo kong sagot. "Kailangan ko pong mag-isip."

Tumango siya. "Sige. Mag-isip ka. Walang pressure. Pero tandaan mo lang, Althea—hindi ka nag-iisa. Meron ka nang kakampi."

Napangiti ako, sa unang pagkakataon sa matagal na panahon.

"Salamat, Lander. Sa lahat ng bagay."

Hinaplos niya ang pisngi ko. "Umuwi ka na. Baka mag-alala ang asawa mo."

Napakunot-noo ako. "Akala ko po ba gusto niyo akong tulungang umalis sa kanya?"

Ngumiti siya. "Gusto ko. Pero hindi ko puwedeng pilitin. Kailangan ikaw ang magdesisyon. At habang hindi ka pa desidido, uuwi ka pa rin sa kanya. Dahil 'yun ang pinili mo sa ngayon."

Tumango ako at naglakad na papuntang pinto. Nang hawak ko na ang seradura, muli siyang nagsalita.

"Althea?"

Lumingon ako.

"Kung sasaktan ka niya ulit, tawagan mo ako. Kahit anong oras. Nandito lang ako."

Napangiti ako. "Sige po."

Lumabas ako ng penthouse at sumakay sa elevator. Habang bumababa, hinawakan ko ang bracelet na bigay niya kanina. Hindi ko alam kung kailan niya ito isinuot sa akin, pero narito ito sa pulsuhan ko—isang simpleng gold bracelet na may maliit na charm na hugis puso.

At sa likod ng puso, may nakaukit na isang salita:

"Ligtas."

Napangiti ako sa kabila ng luha.

Sa unang pagkakataon, naramdaman kong may magsasabi sa akin na ligtas ako. Na may magpoprotekta sa akin. Na may magmamahal sa akin—hindi dahil sa katawan ko, kundi dahil sa kung sino ako.

Pagdating ko ng bahay, madilim pa rin. Walang tao. Si Brent, nasa kulungan pa rin. Hihintayin ko siyang makalaya bukas.

Pero ngayong gabing ito, sa katahimikan ng aming maliit na bahay, hawak ko ang bracelet na bigay ni Lander at nanalangin ako.

"Diyos ko," bulong ko. "Salamat po sa pagsagot sa dasal ko. Salamat po sa pagpapadala ninyo kay Lander. At kung ano man po ang mangyari sa mga susunod na araw... gabayan niyo po ako. Bigyan niyo po ako ng lakas. At tulungan niyo po akong malaman kung ano ang tama."

Napatingin ako sa bracelet.l at napagtanto ko na sa ligtas ako.

Sa unang pagkakataon, naniwala akong posible pala iyon.