KABANATA 14
Halos pumikit na ako sa harap ng screen, ang laptop ko sa lap, daliri ko nakatigil sa keyboard, at ang mata ko halos hindi na makatingin sa screen. Ang kaba sa dibdib ko ay parang maliit na drum na tumitibok ng sobra. Okay, Ali… chill… just breathe… walang mangyayari… just wait… just wait… paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang pinipilit huminga nang maayos.
Bigla, parang nag-snap ang utak ko nang may pop-up sa screen. Wait… what…? Nagulat akong halos mahulog ang laptop sa dibdib ko. Naka-bold at malinaw na may nakasulat: “Accepted.”
Grabe. Halos bumilis ang t***k ng puso ko ng sobra, parang gusto kong sumigaw sa buong kwarto. W-What?! He accepted?! He actually accepted?! Ang mga daliri ko ay nanlabo sa excitement, at biglang parang nag-init ang mukha ko. Oh god… oh g
