The Governor’s Desperate Wife

KABANATA 8

KABANATA 8

KABANATA 7

"Let's go?" tanong ni Riel sa akin habang tumayo kami mula sa bench sa gilid ng museum, yung tingin niya parang nag-iimbita, pero hindi demanding—simple lang, parang casual suggestion pero may hint ng excitement.

"Saan naman ang next?" tanong ko, bahagyang nag-adjust sa bag ko, naglalakad habang ramdam ko ang banayad na simoy ng hangin sa mukha ko. Parang gusto kong huminga ng malalim, para maramdaman ko na present ako sa bawat sandali.

"Maaga tayo sana bukas, Barceloneta," sagot niya. Agad na natuwa ang puso ko. Barceloneta. Beach. Sand. Sea. Sunshine. Parang biglang nagliwanag ang umaga sa isip ko kahit medyo pagod pa sa maagang gising.

"Uuwi na agad tayo?" tanong ko, medyo hesitant kasi gusto ko pang mag-explore ng konti.

"May gusto ka pa ba?" tanong niya, ang tono niya parang sensitive sa mood ko, pero hindi masyadong pushy.

"Gusto ko sana mag-ikot-ikot lang," sagot ko, at sa loob ng isip ko, naiisip ko yung simpleng kalayaan na matagal ko nang hinahanap—yung hindi nakatali sa schedule, hindi pressured, just roaming around, looking at things, smelling the streets, feeling the city breathe.

Dinala niya ako sa Primark, at habang naglalakad kami papasok, parang bumilis ang t***k ng puso ko. Hindi ko na matandaan kung kelan ako huling nag-shopping na parang ganito—yung walang limit sa choices, walang iniisip na gastos, walang pressure sa budget. Halos lahat ng nakikita ko ay gusto kong hawakan, suriin, at sukatin. Dress dito, jacket doon, bag na parang gusto mong i-drag sa bahay.

Hindi naman ako ganito sa Pinas. Sa Pinas, practical lang ako. Pili lang sa kailangan. Pero ngayon, parang nakalimot ako sa sarili ko, sa routine ko, sa pagiging maingat. Halos gusto ko na lang gamitin lahat ng card ni Abi—para maramdaman ko na pwede akong mag-enjoy ng konti, kahit temporary lang.

Habang naglalakad ako sa aisle, pinagmamasdan ko yung mga damit sa hangers—lahat ng kulay, lahat ng textures, parang nagsisigawan sa akin na bilhin. Napatingin ako sa Riel at nakita ko siyang nakangiti, hindi invasive, pero parang alam niya yung excitement ko. "Daming magaganda," sabi ko sa sarili ko, half whisper, half out loud. Ramdam ko yung energy niya, parang encouragement, parang silent "go ahead, enjoy it."

Naghalo sa isip ko yung kabataan ko—yung mga pagkakataon na gusto ko lang mag-explore, pero hindi puwede kasi responsibilities, kasi pamilya, kasi obligations. Ngayon, sa tabi niya, parang may freedom ako na matagal ko nang hinahangad. Parang bawat item na hawak ko, bawat t-shirt o dress na sinuri ko, may kasamang thrill at kasiyahan—yung maliit na rebellion sa sarili ko, kahit sa loob lang ng store.

Huminto kami saglit sa tabi ng rack na may vibrant na beachwear. Hinawakan ko yung isa, ramdam ko yung soft fabric, yung bright colors, at sa isip ko, "Perfect for Barceloneta... siguro kung nakikita niya ako, mas lalo siyang mae-excite dun." Napangiti ako, parang bata na nakahanap ng treasure, at sa paligid namin, kahit maraming tao, ramdam ko yung maliit na bubble ng kaligayahan namin, yung feeling na walang ibang iniisip kundi ang ngayon, ang simpleng joy ng pagtuklas at pag-explore kasama ang isang tao na surprisingly, hindi ko pa ganap na kilala pero ramdam ko na safe sa tabi ko.

At habang patuloy kaming naglalakad sa store, hawak-hawak ang ilang items, sinusubukan ang mga kulay at textures, napaisip ako—baka ito ang first time na nakalimot ako sa lahat ng pressures ng buhay, kahit sandali lang, at hinayaan kong dalhin ng excitement yung puso ko. Parang, kahit sandali lang, nakalimot ako sa lahat, at naramdaman ko na masaya lang ako.

Naglakad kami palabas ng Primark, papunta sa park para magpahinga sandali bago bumalik sa hotel. Parang ang liwanag ng hapon ay kumakaway sa paligid—yung mga punong may medyo ginintuang dahon, mga bata na naglalaro sa grass, at yung banayad na tunog ng tubig mula sa maliit na fountain. Habang naglalakad kami, ramdam ko yung pagiging relaxed ni Riel, yung tipong hindi niya pinipilit maging entertaining, pero present siya sa bawat galaw ko, bawat comment ko sa paligid.

Napansin ko yung paraan niya maglakad—steady, confident, pero may natural na consideration sa akin, parang sinisiguro niyang hindi ako mahuhuli o matutumba sa uneven pavement. Sa isip ko, "Grabe, kahit simpleng walk lang, parang may peace sa paligid niya na naiiwan sa akin." Hindi ko alam kung bakit, pero kahit na sobrang nakakapagod ang umagang ito, may konting lightness sa puso ko.

Pagdating namin sa hotel, sinalubong kami ng receptionist na parang walang iniiba sa routine—pero sa loob ng isip ko, gusto ko na lang makabalik sa kwarto, humiga sandali, at i-process lahat ng nangyari sa araw na ito. "Thanks for today," sabi ko sa kanya bago siya bumalik sa park path, at napangiti lang siya.

Pagpasok ko sa kwarto, inilapag ko agad ang bag ko sa sofa at nilatag ang mga pinamili kong damit sa kama. Bago pa man ako makapag-relax, tumunog ang phone ko—caller ID ni Abi.

"Ali! Nawala ba ang card?" sigaw niya sa Chinese, parang may urgency sa tono niya.

Huminga ako nang malalim at medyo napangiti. "Abi... I'm the one who used it," sagot ko, sabay tawa ng kaunti, trying to make it sound casual pero alam kong ramdam niya agad yung excitement ko sa boses.

"WHAT?!" Halos sumabog ang phone sa excitement niya. "Ano binili mo?! I want everything!"

"Well..." sinimulan kong ikwento, habang sinasalo ang mga damit sa kama para maayos ang display. "I got some summer dresses, yung mga light chiffon na parang perfect sa beach. May isang jumpsuit na medyo daring pero super cute, and... some accessories—hats, sunnies, and sandals na swak sa outfit. Parang... full beach vibe."

Narinig ko yung konting katahimikan sa kabilang linya bago siya nagsalita muli, pero ramdam ko sa tono niya yung kilig at excitement. "Ali... dapat gusto rin kita mag-share sa akin! I want everything, kasi parang gusto ko rin maging part ng shopping spree mo!"

Napangiti ako at napansin yung paraan niya mag-express—sobrang open, sobrang natural. "Don't worry, Abi, all for you too. I just... you know... thought I'd pick things you'd like."

Habang ikinukwento ko sa kanya bawat item, ramdam ko yung saya niya sa kabilang linya—parang kahit malayo siya physically, very close kami sa energy. Sobrang aliw ko sa reaction niya, yung tipong excited siya sa maliit na bagay pero genuine. Parang naaalala ko rin yung childhood namin, yung times na nagtutulungan kami, nagtatawanan, at nagshashare ng kahit simpleng bagay.

Natapos ko ang kwento at huminga ng malalim, medyo napapa-smile habang iniimagine ang mukha niya sa kabilang linya. "Abi, I think you'll love all of them. Promise, wala akong pinili na hindi mo magugustuhan," sabi ko, at ramdam ko yung konting relief sa boses niya, pero halata rin yung curiosity.

Sa isip ko, napaisip ako: kahit small gesture lang ito—shopping, sharing, excitement—parang may sense ng freedom at happiness na ramdam ko sa kanya. At kahit wala pa akong close na family moment dito sa hotel, sa kaunting bonding na ito, ramdam ko na parang may connection kami na mas deep kaysa sa simpleng twin bond lang.

After I cleaned up and got everything in order, I finally allowed myself to collapse on the bed, letting sleep take over. Pagod na ako sa dami ng nangyari kahapon at sa shopping spree namin, at parang needed talaga ng katawan ko ang uninterrupted rest. My limbs felt heavy, but there was this weird kind of contentment in being exhausted—parang bawat kilo ng pagod ko ay may kasamang smile sa puso ko, dahil alam kong soon, magiging masaya rin ang day na ito.

Nagising ako nang maaga, excited kahit may pagka-groggy pa sa umaga. I had to organize all the things we'll bring to the beach—towels, sunscreen, hats, my favorite flip-flops, and even small accessories na parang dapat complete talaga. Habang inaayos ko ang bag, ramdam ko yung slight anticipation sa tiyan ko, yung kind of flutter na parang bata na naghihintay sa outing na matagal na niyang pinaplano. I kept double-checking everything: suntan lotion, spare shirt, my little notebook, and even the small pouch with snacks. Parang kahit maliit na details, gusto kong perfect, kasi sa beach, alam ko, kahit simpleng activity lang, every detail counts.

Pagkatapos kong matapos sa lahat ng preparations, may kumatok na sa pinto. I knew exactly who it was before even looking. Medyo napangiti ako, half amused, half curious. Sandali lang din akong huminto sa pagtayo at tiningnan ang sarili ko sa salamin sa kwarto.

I noticed how the sunlight from the window hit my outfit—my light turquoise sundress na bahagyang flowy, perfect for the morning breeze, paired with the straw hat na may maliit na ribbon, at simple sandals na walang komplikasyon. My hair, iniayos ko lang sa loose waves, and the subtle natural glow on my face from my quick skincare routine made me feel fresh. Parang ready na talaga ako sa beach, pero may konting kaba pa rin sa excitement.

Huminga ako ng malalim, trying to calm the little flutter sa dibdib ko. "Okay, Ali, calm ka lang," bulong ko sa sarili ko. Alam ko na hindi lang ito simpleng outing—may mga expectations, may fun moments, at syempre, may konting heart-racing moments din kapag kasama si Riel. I watched my reflection carefully, tinitingnan ang balance ng outfit, ang expression sa mukha ko, at kahit ang way I held my bag, parang gusto kong ipakita na calm and collected ako, kahit ang totoo, may konting nerves na nakatago sa loob.

Habang naglalakad ako papunta sa pinto, naramdaman ko yung texture ng sandals ko sa tiles ng hotel room—slightly cool under my feet, smooth yet comforting. I glanced at the bag again, checking if I forgot anything. Parang ritual na ito, kahit paulit-ulit, kasi gusto kong walang missing na detail. I could feel the anticipation building—ang simpleng morning prep na ito, pero para sa akin, parang buong universe ko nag-cooperate para perfect ang little adventure namin.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Riel, nakangiti lang, parang walang ka-alanganan. Pero sa mata ko, alam ko na parang excited din siya for the day. Hindi ko maalis ang small smirk na lumabas sa mukha ko. "Morning," bati ko, medyo mababa ang tono, pero may konting playful hint.

Riel just nodded, parang aware sa maliit na energy shift sa paligid namin. "Ready na?" tanong niya, casual lang, pero may sparkle sa mata niya.

I nodded, trying to keep the Abi persona alive, pero sa loob, ramdam ko yung subtle thrill ng pagiging malaya sa sarili ko sa kanya—ang kaunting secrecy na alam ko lang namin dalawa. Parang kahit simpleng trip lang ito, may dimension siya na exciting sa akin.

Habang naglalakad kami palabas ng hotel papunta sa sasakyan, ramdam ko ang morning breeze na humahaplos sa balat ko, and I adjusted my hat na medyo naiipit sa hangin. Every step felt synchronized sa maliit na rhythm ng paligid—ang tunog ng city, ang banayad na humihip ng hangin, at ang tahimik na anticipation sa loob ko. I caught glimpses of the reflections sa windows ng buildings—ang sarili ko, ang sundress ko, ang straw hat, at yung little spark sa mata ko. Parang maliit na version ng excitement at curiosity na gusto kong maramdaman araw-araw, kahit sa simpleng sandali lang.

Pagdating namin sa sasakyan, tinulungan niya ako sa bag, and I felt a subtle warmth—hindi lang kasi courtesy, pero parang may unspoken care na ramdam. I climbed in, feeling the leather seat under me, and adjusted the hat again. Ang simpleng movement, pero ramdam ko yung anticipation sa bawat detalye—parang buong katawan ko ready for the day na puno ng surprises and maybe small adventures.

Habang tumatakbo ang sasakyan papunta sa beach, hindi ko maiwasang mag-reflect sa sarili ko, sa Abi-Ali dynamic, at sa excitement ng maliit na freedom na ito. Gusto kong itake note ang bawat sensation—the morning breeze sa bintana, yung faint scent ng sea na unti-unti na naming naaamoy, at yung subtle na pag-adjust ni Riel sa kanyang position sa seat, na parang aware sa comfort ko.

Sa loob ng isip ko, tiniyak ko na kahit Abi lang ako for now, bawat detalye, bawat small gesture, ay magiging memory ko—ang feeling ng anticipation, excitement, at subtle joy. Ang simpleng umaga na ito, puno ng potential at surprises, at alam kong sa mga ganitong sandali, unti-unti, mas makikilala ko rin ang sarili ko.

The sun was higher now, casting golden light over the sand, and I could feel its warmth on my shoulders as the breeze from the sea gently tangled my hair. Pagdating namin sa beach, bumaba agad ako sa towel at inihanda ang spot namin, but my eyes were already scanning the waves, the other people, and Riel, of course.

"Wow... you packed everything," sabi niya habang naglalagay ng umbrella. Medyo nagulat siya sa dami ng gamit ko.

"Yeah! Got excited! First time ko na lang ulit mag-beach. Kasama sa list ko ang mag panty lang!" sagot ko, medyo nagulat din sa sarili ko sa pagka-bold.

Hindi na siya nakapag-react nang hinubad ko ang sundress ko, letting it fall gently sa buhangin. Nakasuot ako ng two-piece bikini underneath, pero alam ko na mas lalong makikita niya ang ibabaw ng katawan ko. Ramdam ko yung tension sa paligid namin—at alam kong Riel's eyes were on me, but he didn't know how to react.

Hindi ko pa natatapos mag-adjust nang inalis ko rin ang top ng bikini ko, letting my chest face the sun. My heart skipped a beat, at alam kong nakita niya. Ramdam ko yung instant shift sa expression niya—ang mga mata niya bumilis tumingin at agad umiwas, parang hindi niya alam kung saan ilalagay ang focus niya.

Umiwas siya ng tingin, medyo nagulat at ramdam kong awkward siya, pero hindi ko maiwasang mapangiti sa loob. "Okay lang... relax lang," bulong ko sa sarili ko, medyo nahihiya pero simultaneously excited na makita ang reaction niya. Hindi ko rin maalis sa isip na halos lahat ng nasa paligid namin ay wala ring bra, kaya technically, normal lang naman.

Habang naghahanda si Riel ng towels at umbrella, napansin ko yung small gestures niya—yung careful na paglatag, yung concentration sa bawat galaw, at yung subtle na paraan niya tinitignan ang paligid para siguraduhin na maayos ang setup. Ramdam ko na kahit awkward ang sitwasyon, may consideration siya, at somehow, nakakapag-relax iyon sa akin.

I sank down on the towel, letting the sun warm my skin, and inhaled the salty breeze. Hindi ko maiwasang mapatingin paminsan-minsan kay Riel—ang subtle na tension sa pagitan namin, yung awkward na paalis ng tingin niya, and yet yung curiosity sa mga mata niya, felt oddly thrilling.

Nakaramdam ako ng konting hiya, pero deep down, I also felt empowered. Sa simpleng act na ito, parang for the first time, allowed ko ang sarili ko na maging bold, maging natural, at maramdaman ang beach freely. The waves crashed in the distance, but every now and then, my eyes would drift to Riel, seeing the way he was trying to focus sa set-up but clearly affected ng small moment na ito.

Habang nakahiga ako, I reminded myself na kahit medyo exposed ang sitwasyon, this was part of being comfortable with the environment and with him. Parang sa simpleng umaga lang, natutunan ko na kahit may konting hiya, kapag may confidence at subtle awareness, it could feel liberating.

"Is removing your top necessary?" tanong ni Riel habang nakatayo siya sa tabi ng towel, medyo naguguluhan at may halong pagka-curious sa tone niya.

I looked up at him, letting my hair fan out on the sand, feeling the heat of the sun kiss my shoulders. "You live here, Riel. It's not your first time to tour women here and sees her breast," sagot ko, medyo teasing, pero inside, ramdam ko yung kabado na maaaring halata rin sa expression niya.

Habang nakahiga ako sa buhangin, ramdam ko yung maliit na granules na pumipisil sa balat ko, at yung init mula sa araw na nagpapalambot sa katawan ko. I took a deep breath, inhaling the salty sea air, at naramdaman ko yung peacefulness ng paligid—ang waves na paulit-ulit na humahampas sa shore, yung tawanan at sigawan ng ibang beachgoers, at ang distant scent ng sunscreen at fresh coconut. Pero sa kabila ng simplicity, ang focus ko ay siya—si Riel—na medyo natigilan sa maliit na act ko.

I could see the tension in his shoulders, yung tipong hindi niya alam kung titingin ba siya sa akin o sa paligid para i-distract ang sarili niya. Nakaramdam ako ng konting kilig sa paraan niya—yung subtle shift ng stance, yung mabilis na blink ng eyes niya, and the tiny gulp na maririnig mo lang kung sobrang attentive ka.