The Governor’s Desperate Wife

KABANATA 7

KABANATA 7

"What's so special about that man? Bakit naalala mo?" tanong ni Riel habang nakaupo kami sa gilid ng walkway, simple lang ang tono pero ramdam ko yung curiosity niya.

Huminga ako nang malalim, sinusubukan kontrolin ang kaba sa dibdib ko. "Well... I remembered nung bata pa ako, kinuha ng kambal ko yung last strawberry sa plate namin, and I cried in secret. Tapos, naramdaman ko na may kumalabit sa akin... and he gave me a strawberry," sagot ko, na parang bumabalik sa alaala ang bawat detalye—yung maliit na bata na natutuwa sa simpleng kabutihang ginawa sa kanya, at yung init ng kamay niya noon.

Napatingin siya sa akin, tahimik lang, pero ramdam ko yung interes niya. "May kakambal ka pala?" tanong niya, na may halong curiosity at amusement.

"Yeah... identical twins. She's name is... Abi—" tumigil ako bigla, parang muntik kong masabi ang truth. Napatingin ako sa gilid, nagbago ang tono ko, at napilitan akong itama ang sarili: "Ali," sabi ko, mabilis pero kontrolado, pilit pinapalitan yung pangalan na dapat ay Abi. Ramdam ko ang mabilis na t***k ng puso ko habang sinusubukang panatilihin ang calm facade, kahit muntik na akong madulas sa maliit na slope sa gilid namin.

Napatingin siya sa akin ng mas matagal, parang sinusubukan basahin ang bawat galaw at expression ko. Ramdam ko yung curiosity niya, at kahit tahimik lang siya, natutuwa ako dahil alam kong naiintindihan niya na may story sa bawat salita ko—kahit hindi niya alam ang buong detalye.

Habang hawak ko yung railing at nagkukwento, muntik na naman akong madulas, at agad niyang ini-adjust ang position niya para hindi ako matumba. Simple gesture lang iyon, pero para sa akin, sapat na para maramdaman ko yung concern niya, at parang kahit Abi lang ang persona ko, may koneksyon pa rin kaming nabubuo sa maliit na moment na iyon.

"I ran to my parents," simula ni Riel Del, nakatingin siya sa malayo na parang nire-relive ang moment.

Nakikinig ako, hawak-hawak ang railing habang nakaupo pa rin sa gilid, at ramdam ko yung curiosity ko sa kwento niya. "I... I just didn't know what to do. Everything happened so fast, and I was scared," dagdag niya, halata sa boses niya yung mixture ng nostalgia at seriousness.

Hindi ko maiwasang mapangiti sa sarili ko, kasi kahit simple lang ang gesture niya habang nagsasalita—yung hawak niya sa baso, yung bahagyang pag-tilt ng ulo—parang mas lumalapit ang persona niya sa akin, at kahit Abi lang ako, ramdam ko yung honesty niya.

"Then my parents... they just listened. They didn't scold me or anything. They told me it's okay to be afraid, and that made me feel... safe," dagdag niya, at muntik na akong madulas sa maliit na slope sa gilid namin. Agad akong nag-adjust ng position ko, habang sa isip ko ini-process yung detalye: yung trust at comfort na naramdaman niya sa mga magulang niya, yung pagiging vulnerable niya na hindi niya ipinapakita sa iba.

Habang nakikinig ako, na-realize ko na parang mas kilala ko siya sa mga simpleng kwento niya kaysa sa kahit anong ibang encounter namin. Yung paraan niya magkwento, yung pauses niya, yung subtle expressions niya—lahat iyon ay nagdadagdag sa imahe ng tao sa harap ko, na kahit minsan ay nakakabighani at nakakagulat sa akin.

Saka niya sinabi, "They tried to arrange a marriage for me," at halata sa tono niya yung frustration—yung mix ng resignation at confusion. Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid namin, pero sa katahimikan na iyon, ramdam ko rin yung relief niya na nakukwento niya ito.

Nakatingin ako sa kanya, habang hawak ko pa rin yung railing at bahagyang nakaupo, at hindi ko maiwasang ma-relate. I know that feeling—yung pressure ng expectations, yung pakiramdam na may ibang tao na nagde-decide sa buhay mo, kahit hindi ka handa. Napatingin ako sa gilid, sa mga taong naglalakad sa labas ng museum, pero ang utak ko, stuck sa kwento niya. Parang bawat salita niya ay bumagsak sa utak ko, tumama sa mga alaala ko na matagal ko nang tinatago.

"Ganun din sa akin... when I was younger," tahimik kong sagot, halos sa isip lang. Pero ramdam ko na yung tension sa pagitan namin—parang may unspoken understanding. Yung moment na iyon, kahit simple lang ang pagkukwento, nagdala ng connection sa pagitan namin na hindi ko pa naramdaman dati. Hindi ko alam kung paano siya nakaka-affect sa akin, pero may init na dumarating sa dibdib ko, kahit alam kong Abi lang ang persona ko sa kanya.

Pinagmamasdan ko siya habang nagsasalita, at napansin ko yung maliit na gestures—yung pag-ikot ng kamay sa baso, yung bahagyang paglipat ng tingin sa gilid, yung paraan ng pag-pause niya sa bawat pangungusap, para lang tiyakin na naiintindihan ako. Parang bawat galaw niya ay may sariling rhythm, at habang nakikinig ako, naramdaman ko yung weight ng mga salita niya sa paligid namin.

Hindi ko maiwasang magbalik-tanaw sa sarili ko—sa mga panahong iniisip ko rin kung paano ko haharapin ang expectations ng pamilya. Yung pressure na hindi mo alam kung paano pipiliin ang sarili mong daan. Sa kanya, hindi ito parang punishment; mas parang kwento ng katatagan, ng choices na hindi madali, at ng lessons na natutunan sa hirap. At sa loob ng sarili ko, alam kong kahit Abi lang ang persona ko sa kanya, may bahagi ng sarili ko na naiintindihan niya.

Napangiti ako ng bahagya, hindi dahil sa saya lang, kundi dahil sa kakaibang relief na may nakakaintindi—kahit hindi niya alam lahat. Kahit hindi niya alam na Ali talaga ako, ramdam ko na may koneksyon sa pagitan namin, isang silent understanding na nagmumula sa parehong pagkaka-relate sa pressure at expectations ng buhay.

Habang nakikinig ako, naisip ko rin na minsan, ang simplicity ng isang kwento ay mas malakas kaysa sa mahabang paliwanag. At iyon ang ginawa niya—simple lang, diretso, pero sapat na para maramdaman ko na hindi ako nag-iisa sa pakiramdam. Sa loob ng puso ko, may maliit na warmth na nagmumula sa understanding na iyon, at kahit Abi lang ang persona ko sa kanya, parang unti-unti, bumubuo ng trust sa pagitan namin.

I took a moment to breathe, glancing at the side of the museum where everything felt calm kahit may ilang tourists sa malayo. I could feel the weight of every word pressing on my chest, parang hangin na sobra ang bigat bago bumagsak ang ulan.

"Riel, may sasabihin ako," I said, and he immediately looked at me, curiosity shining in his eyes. Hindi ko maalis yung kaba na nanginginig sa tiyan ko, pero kailangan kong sabihin—kailangan niyang malaman kahit hindi pa siya dapat nakakaalam ng lahat.

"So... here's the thing," I started, trying to keep my voice calm, pero alam kong halata sa bawat salita yung tensyon. "Since kailangan lalaki ang magmamanage or yung company ng lolo ko, may tradition sa family namin. Ang mama ko, pangalawa sa magkapatid na Chan. Normally, si Uncle ko dapat yung magmamana ng negosyo... pero nang magkasakit yung kakambal kong si Abi, I took the responsibility. Pinagamot ko siya. I made sure she got everything she needed."

Huminga ako ng malalim, pinipilit kontrolin yung racing thoughts habang nakatingin sa kanya. "Kaya... I decided na gagawin ko yung kahit ano, kahit ano pa ang hihingin sa akin, hanggang sa maayos yung lahat para sa kakambal ko... hanggang sa ipapakasal ako sa isang Del Cantara." Saglit akong tumigil, tinitingnan ang expression niya, hindi ko alam kung anong pumapasok sa utak niya sa mga salitang iyon.

While talking, naalala ko yung mga gabi na nag-iisip ako kung paano haharapin yung expectations ng pamilya, yung pressure na hindi mo kayang sabihin sa iba. Ipinipilit ko ang Abi persona ko, kahit alam kong sa puso ko, Ali pa rin ako—si Ali na minsang natutong magsakripisyo sa halip na isipin ang sarili. Napansin ko yung maliit na gestures ni Riel—yung paraan ng pag-ikot ng ulo niya, yung slight tilt ng kilay, yung attentive stance niya—and I knew he was listening, pero hindi ko alam kung naiintindihan niya talaga ang bigat ng bawat desisyon ko.

"Alam mo," I continued, trying to keep my voice steady kahit halata yung kaba, "lahat ng ginawa ko... ginawa ko para sa kanya. Para sa Abi. Para siguraduhin na safe siya at wala siyang kakulangan habang lumalaki. And that's why kahit may ibang expectations, kahit may pressure... I chose to follow through. Kahit mahirap, kahit nakakapagod."

He stayed silent for a moment, at sa loob ng sarili ko, ramdam ko yung hangin na bumabalik sa katawan ko. Pero hindi ko maiwasang mapansin na kahit Abi lang ang persona ko sa kanya, may maliit na curiosity na pumapaloob sa mga mata niya. Parang may silent understanding—na kahit hindi niya alam lahat, may bahagi siya na nakakaintindi ng sakripisyo at responsibility.

Huminga ako ulit, medyo relax na, pero alam kong hindi pa natatapos yung pag-unlad ng kwento namin. May awkward pause, may maliit na kabado, pero kailangan ko lang i-let out lahat. "And that's why... kahit may expectations, kahit may pressure... ginawa ko lahat. Para sa kanya. Para sa family. At para sa kakambal ko, Abi."

Agad naman nagtaka si Riel Del, at nakita ko yung curiosity sa mga mata niya.

"You're Abi, right?"

I smiled, pero hindi yung confident na smile—mas parang maliit na relief at kaunting kaba.

"I'm Ali," I said, trying to sound calm kahit ramdam ko yung slight trembling ng hands ko. "My twin takes my position for a while. Hindi ko kaya magsinungaling sa Diyos habang sinasabi ang mga vows ko. Kaya ito na, yung last time na malaya ako. Pagbalik ko sa Pinas... I'll live in hell with so-called demon husband."

"Demon husband?"

I exhaled slowly, pinipilit kontrolin yung kaba na halos maputol ang boses ko. "Sabi ng kakambal ko, demonyo daw ang mapapangasawa ko. Kaya... natatakot ako."

Nakatingin ako sa kanya, at nakita ko ang subtle na pagkagalaw ng panga niya. Para bang sinusubukan niyang i-process yung sinabi ko, at ramdam ko yung tension na bumabalot sa hangin sa pagitan namin.

"So, ikaw si Ali? You're just pretending to be your twin sister?"

"Yes," I whispered, halos napapailing sa sobrang kabado at relief na naipakita ko rin sa kanya ang katotohanan.

"And you told me this?"

I took a deep breath, huminga nang malalim at pinilit steady ang boses. "Because... you're the only one I can be real to myself here. Wala pang ibang nakakaalam. Wala pang ibang puwedeng makita yung... tunay kong iniisip at nararamdaman. And maybe... just maybe, you can understand. Kahit konti lang."

I looked down for a moment, feeling my heartbeat racing as I tried to process the relief of finally saying it out loud. Hindi ko inaasahan na makakausap ko siya ng ganito—na may isang tao sa paligid ko na puwede kong maging honest, kahit na muntik na akong madulas at mahulog sa kaba habang nagsasalita.

He stayed silent for a beat, pero ramdam ko yung attention niya—yung focus niya sa bawat salita ko. Para bang naintindihan niya yung weight ng bawat desisyon, ng bawat sakripisyo na ginawa ko para sa Abi at sa pamilya namin.

And sa unang pagkakataon that morning, kahit pagod at kabado pa rin ako, nakaramdam ako ng maliit na peace. Na kahit sa piling niya, kahit hindi niya alam lahat ng detalye, puwede akong maging Ali—at hindi Abi lang.

"What should I call you?" tanong niya, tinitingnan ako with that subtle mix of curiosity and amusement. "Ali or Abi?"

I hesitated for a split second, pero alam kong kailangan kong maging maingat. "Abi muna," I said quietly, almost whispering. "Maraming nakikialam baka malaman sa Pinas."

Riel chuckled softly, pero ramdam ko yung interest niya sa bawat salita ko. "Makes sense... You have to be careful. So, tell me more... how does he look? Ano sa tingin mo ang itsura ng asawa mo? Hindi mo siya ni-search?"

I exhaled, feeling my stomach twist a little. "No, hindi kahit isa. Well, nakita ko na mga pinsan niya sa tabloids and galas, pero siya? Hindi. Parang... imposible nga yung makita ko ang mukha niya sa mga pictures. Hindi ko talaga siya kilala, and it's weird because... I feel like I should. Pero hindi ko alam kung saan magsisimula. Parang may invisible line na hindi ko puwede lampasan."

Riel leaned back, intrigued. "So, no idea at all? Parang stranger lang siya sa'yo?"

"Exactly," I said, my voice barely above a whisper. "Kahit ilang taon na ang lumipas, kahit alam ko yung pangalan niya, I've never seen him. Yung childhood memories ko with the family—laging may gap. And I know he exists somewhere, probably going to school or doing... whatever rich people do, pero I have zero clue. Hindi ko alam kung paano siya, kung ano ang style niya, or kahit anong maliit na habit niya."

He nodded slowly, eyes fixed on mine. "Interesting... So you've seen the rest of the family, but never him. Parang... luck of the draw, huh?"

"Yeah," I admitted, with a small laugh na halatang nervous. "And it freaks me out sometimes. Kahit gusto kong isipin na he's probably normal... yung thoughts ko, ramdam mo yung tension? I worry. I worry if he's nice, if he's... harsh, if he's the kind of guy na baka hindi ako maintindihan. Kasi, honestly, it's not just him. It's the whole... expectation. The family, the legacy, the Del Cantara name. And then I think... okay, slow down. Take a breath. But kahit gano'n, sa isip ko, yung mystery about him—about Gabriel—parang constant na curiosity na hindi ko ma-shake off."

Riel smirked, teasing but gentle. "So you're telling me, you're walking around with this... ghost of a husband in your head? And you've never even met him?"

"Exactly," I repeated, a bit more firmly now, letting myself sink into the truth. "And the crazy part? I feel like he's already shaping my life without even knowing it. Parang... the idea of him, yung pangalan lang niya, Gabriel... it affects decisions I make every day. Yung mga small choices, yung tiniyak kong Abi stays safe, yung mga plans for family—lahat, nakakaapekto siya kahit hindi ko kilala. Parang invisible thread that connects us kahit wala pa akong clue kung ano siya. And... that's scary."

Riel shook his head slightly, half-amused, half-curious. "Wow. So you've never even met him, yet he's this... shadow looming over your life? Sounds heavy."

I nodded, biting my lip. "It is. And the thing is, hindi ko alam if I'll ever see him before everything else happens. Pero kahit gano'n, gusto kong malaman siya someday. Gusto kong maramdaman kung sino siya talaga, not just the ghost of a husband in my imagination. Parang... nakaka-excite pero nakaka-stress rin. Pero the thought keeps naglalaro sa isip ko, kahit alam kong dapat Abi lang ang focus ko ngayon."

Riel smiled knowingly, sensing my mixture of fear and curiosity. "He must be something, huh? If just thinking about him gives you this... whirlwind of feelings."

I laughed nervously, tinitingnan ang paligid habang naglalakad pa rin kami sa gilid ng museum. "Yeah... something. And I guess, someday, I'll figure out kung gaano siya... remarkable or ordinary. But for now... he's Gabriel. That's all I know. That's the only thing I can hold on to."

"Gusto mo ba magkaanak sa kaniya? Satingin mo? Ano ipapangalan mo?" tanong ni Riel habang nakaupo kami sa gilid ng kung saan man, nakatingin sa akin na parang sinusuri ang bawat reaction ko. Parang gusto niyang basahin ang isip ko sa mga simpleng salita lang.

"Well... open naman ako magkaanak sa kaniya," sagot ko, medyo tumaas ang balikat, pero halata sa sarili ko na kinakabahan ako. Alam kong napaka-weird ng sitwasyon namin—ako, nagkukwento tungkol sa newly husband na hindi ko pa kilala, sa taong hindi ko pa ganap na pinagkakatiwalaan, pero ramdam ko sa kanya na puwede kong maging totoo.

"Kahit hindi mo siya mahal?" tanong niya, hindi malicious, pero curious. Parang gusto niyang maintindihan kung gaano ko ka-seryoso ang mga sinabi ko.

"Hindi ko alam," sagot ko, tumingin muna sa gilid, sa mga taong naglalakad sa paligid, sa mga bata at turista na abala sa kani-kanilang mundo, bago bumalik ang tingin ko sa kanya. "Hindi ko nga maisip na someday, magiging close kami physically. Parang... sobrang iba isipin na someday hahalikan ko yung taong pinakasalan ko. Iba siya sa lahat ng naisip ko."

Natawa kami pareho, yung tawa na medyo awkward pero genuine, parang secret na pareho naming alam pero hindi kami komportable ilabas sa salita. Medyo nag-adjust ako sa bench, muntik akong madulas sa gilid habang nagbabalik ang saya at kaba sa dibdib ko. Ramdam ko yung racing heartbeat ko at yung maliit na tingin sa kanya na pilit hindi halata.

"Bakit? First kiss mo if ever?" tanong niya, ang tingin sa akin parang may halo ng curiosity at amusement, na parang gusto niyang makita reaction ko nang mas malinaw.

"Ayaw ko siya maging first kiss," sagot ko, medyo seryoso na kahit nakangiti pa rin. "Gusto ko yung mahal ko magiging first kiss ko. Yung tipong... may weight ang moment, alam mo yun? Hindi basta-basta lang. Parang... may memory na tatatak sa puso ko habang buhay."

"Paano yon?" tanong niya, lumapit ng kaunti sa bench, yung postura niya parang walang pressure pero curious talaga.

"Well... siguro hahalikan ko na lang kapag nakita ko yung mahal ko. Kapag ramdam ko na iyon yung tama, iyon yung dapat. Parang... natural, hindi pilit. Kasi if forced or fake, eh, para lang akong acting sa sarili ko."

Riel raised an eyebrow, bahagyang napangiti pero medyo shocked sa sinabi ko. "So, kahit may asawa ka na, manghahalik ka ng ibang tao?"

"Yes!" sagot ko, sabay tawa na halos napapahinto ako sa eksaktong salita. "Kasi alam kong ganoon din gagawin niya. He already kissed my sister, of course akala niya ako yon! Fool! So, dapat ako rin hahalik din ako. Fair lang, di ba?"

Habang nagkukwento, muntik nanaman akong madulas sa gilid ng bench at reflexively hinawakan ko ang sarili ko sa tabi para makabalanse. Ramdam ko yung maliit na tawa niya na nakaka-relax kahit may halo ng seriousness ang usapan. Halos ramdam ko yung presensya niya, parang may gravity siya sa paligid ko, at kahit nagkukwento ako tungkol sa isang tao na hindi ko pa lubos na kilala, naramdaman ko yung comfort sa tabi niya.

Tumingin ako sa gilid ng museum, sa mga puno at ilaw na nagre-reflect sa maliliit na bintana. Sa isip ko, naalala ko yung childhood crush ko—yung taong gumawa ng maliit na kindness sa akin nung bata pa ako, at ngayon, habang nagkukwento ako sa Riel, parang nabubuhay ulit yung memory. Parang ako at yung past ko, nakikipag-usap sa kasalukuyan.

Natawa kami ulit ng konti, parang tawa na naghalo sa katahimikan ng umaga, yung type ng tawa na hindi mo mabitin o mapilitan. Ramdam ko sa sarili ko na kahit Abi lang ako sa harap niya, may bahagi ng puso ko na puwede nang mag-open.