The Governor’s Desperate Wife

KABANATA 4

KABANATA 4

Pagtingin ko sa orasan, 4 AM pa lang. Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong umiikot sa kama, sinusubukang ipikit ang mga mata, pero parang bawat sandali ay punong-puno ng alaala ng panaginip ko kagabi. Ang mukha ni Riel—ang half-smile niya, ang init ng kamay niya nung muntik akong madapa—ay patuloy na naglalaro sa utak ko.

Hawak-hawak ko ang maliit na keychain na binili ko sa souvenir shop, at pakiramdam ko, ito ang tanging bagay na nagpapaalala sa akin na totoo ang nangyari. "I want to see him again..." bulong ko sa sarili, kahit alam kong imposible. Tourist guide lang siya. At ako—ako'y may buhay at responsibilidad na bumabalik sa akin sa ibang bansa. Pero bakit, kahit alam ko ang lahat ng ito, ramdam ko ang anticipation sa dibdib ko? Parang may init na unti-unting sumisingit sa lamig ng madaling araw.

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili. "Ali, calm down. It's just... a stranger," ang bulong ko sa sarili. Ngunit bawat paghinga ko ay mas nagiging mahirap, at bawat tunog sa paligid—ang tahimik na hotel hallway, ang malamyos na huni ng hangin sa labas—ay parang nagpapaalala sa akin na hindi ko siya malilimutan nang ganito kadali.

Kinuha ko ang maliit na notebook ko, sinusulat ang ilang random thoughts, kahit alam kong paulit-ulit lang. Tonight was strange. Or maybe magical... Hindi ko kayang itago ang damdamin ko. Ang simpleng mga galaw niya, ang tawa niya, ang paraan ng pagtingin niya sa akin—lahat ay naiwan sa akin ng bakas na mahirap burahin.

Napahiga ako sa kama, nakayakap sa unan. Ang lamig ng mga piraso ng kumot ay parang hindi sapat para patahimikin ang init sa puso ko. Ang keychain ay nakadikit sa palad ko, at habang pinagmamasdan ko ito, nakangiti ako kahit sa sarili ko lang. "Tomorrow... maybe another adventure," bulong ko, ulit-ulit. Parang mantra.

Hindi ko alam kung ito ba ay excitement, o simpleng pangarap lang. Pero isang bagay ang malinaw—kahit maaga pa, kahit tourist lang siya, at kahit ako'y impostor sa pangalang Abi, ramdam ko na may kakaibang koneksyon sa kanya. Ang maliit na spark na iyon—ang hidden warmth na iyon—ay nagpapaalala sa akin na minsan, kahit sa isang araw lang, ang isang tao ay kayang baguhin ang buong mundo mo.

Bumangon ako nang may halong antok at pagkahilo. Ang orasan ay nagpapakita ng 7 AM. Hindi ko alam kung paano nakarating sa oras na ito—ang katawan ko parang zombie lang, pero kailangan ko ring kumilos. Naglakad ako palabas ng kama, ang buhok ko medyo gulo, at ang mga mata ko ay paminsan-minsan nagri-rub. Kahit na mahina pa ang liwanag sa kuwarto, ramdam ko na may tensyon pa rin sa paligid.

Wala akong gana kumain. Ang isip ko ay nasa kanya—sa bawat eksena kagabi, sa bawat sandaling napangiti ako sa kanya, sa bawat hawak niya sa kamay ko. Ang simpleng alaala ng touch niya ay parang kuryente na tumatakbo sa katawan ko, at kahit gusto kong mag-focus sa pagkain, hindi ko maiwasang mag-replay ng mga nangyari.

Naglakad ako papunta sa breakfast buffet, pilit hinahawakan ang sling bag ko, parang shield para sa sarili kong damdamin. Ang mga staff ay abala sa paghahanda ng pagkain, at ang amoy ng freshly brewed coffee, toast, at mga pastries ay halos hindi na nakaka-attract sa akin. Ang mga mata ko ay nanlilisik, hindi dahil sa pagkain, kundi sa kakaisip.

Pinili ko ang isang maliit na plate, may ilang croissant lang at tinapay, at kinuha ko ang isang baso ng orange juice. Nilagay ko sa mesa ang mga utensil, pero halos hindi ko tinitingnan. Tumitig lang ako sa bintana, sa mga tao sa labas ng hotel na abala sa kani-kanilang araw, at naisip ko—dito ba talaga ako? O nasa isang panaginip lang na hindi ko kayang gisingin?

Habang nag-uumpisa akong ngumunguya ng croissant, napansin ko na halos walang lasa sa bibig ko. Ang katawan ko ay gumagalaw lang dahil kailangan, pero ang puso at isip ko ay nanatili sa gabi na kasama siya. Ang bawat tunog sa paligid—ang mga naguusap na turista, ang mga staff na nag-aayos ng buffet, ang clinking ng mga utensils—ay parang background lang sa pelikula na umiikot sa aking panaginip.

Umupo ako sa sulok ng buffet area, pilit na nakatingin sa mesa, sinusubukang humanap ng focus sa pagkain. Pero ang isip ko ay bumabalik sa kanya. Sa bawat bite ng croissant, naiisip ko kung paano niya ako tinutulungan, kung paano niya naaalagaan ang bawat detalye ng araw ko, kahit simpleng tourist lang ako sa Madrid.

Huminga ako nang malalim at sinubukan pilitin ang sarili na kumain nang normal. Ali, calm down. Just eat. Focus on your breakfast. Ngunit kahit gaano ko pilitin, hindi ko maiwasang maramdaman na may kakaibang koneksyon sa kanya. Parang hindi ito basta tourist guide at tourist moment lang—parang may lumalalim na di-inaasahang koneksyon sa pagitan namin, at ako ay hindi handa para rito.

Habang nakaupo ako, iniikot ko ang maliit na keychain sa palad ko, ang guitar na simbolo ng Madrid. Ang bawat detalye nito ay nagpapaalala sa akin ng kanya—ngiti, tawa, hawak ng kamay. Ang init na iyon, kahit simpleng alaala lang, ay nagbigay ng kakaibang sigla sa katawan ko, kahit na parang zombie pa rin ako sa sobrang antok.

Tumagal ako sa mesa, pinagmamasdan ang paligid at ang sarili kong reaksyon. Napagtanto ko—ang mga turista sa paligid, ang abala sa kanilang itinerary, ay wala sa kahon ng damdamin ko ngayon. Isa lang ang nag-i-occupy sa isip ko: siya.

Pagkatapos ng ilang minuto ng pagkain na halos wala ring lasa sa bibig ko, humakbang ako pabalik sa kuwarto. Ang katawan ko ay pagod na, pero ramdam kong kailangang maging handa para sa bagong araw ng tour. Naglakad ako sa sahig, halatang bawat hakbang ko ay mabigat dahil sa kakulangan ng tulog, pero may halo ring excitement sa dibdib ko—kakaibang anticipation na hindi ko kayang itago.

Pagpasok ko sa kuwarto, agad kong inilapag ang bag ko sa kama at umupo para hilahin ang zipper ng jacket ko, inalis ko ang mga crumpled clothes ng nakaraang araw. Ang mga damit ko na dala para sa Madrid tour ay maayos na nakalagay sa drawer, at pumili ako ng isang simpleng blouse na light blue, kasama ang dark jeans at comfortable sneakers. Gusto kong mukhang effortless—hindi touristy, pero hindi rin overdone.

Habang nagbibihis, napatingin ako sa maliit na salamin sa tabi ng aparador. Napansin ko ang hitsura ko—paminsan-minsan ay may halong pagka-zombie sa mata, pero may liwanag na rin sa mukha, parang may excitement na hindi ko kayang itago. Tinutulak ko sa isip ko ang kaba. Ali, just be Abi. Jiāyóu! Bulong ko sa sarili habang inaayos ang buhok sa ponytail, sinisiguro na hindi messy pero hindi rin sobrang perfect.

Pagkatapos magbihis, pumunta ako sa banyo. Maligo ako, nag-shampoo at nag-condition, pinainit ang tubig hanggang sa makaramdam ng comfort. Ang tunog ng tubig at ang aroma ng sabon ay tila nagbigay ng kaunting kalma sa naguguluhang isip ko. Pinunasan ko ang katawan ko at mabilis na pinili ang deodorant at light moisturizer, kasabay ng pag-aalala sa kung ano ang susunod na mangyayari.

Pagkatapos ay bumalik ako sa kwarto, hinanap ang mga accessories—simpleng studs lang sa tenga, isang maliit na bracelet, at ang sling bag na laging kasama ko. Inilagay ko ang passport, wallet, at maliit na notebook para sa tourist notes. Kahit sanay akong nag-iikot, may konting panic pa rin ako. What if I do something stupid today? What if he notices that I'm not exactly who I said I am?

Habang nakaupo sa gilid ng kama, hindi ko maiwasang patingin sa pinto. Para akong nakabitin sa bawat segundo, naghihintay ng katok na alam kong darating. Ramdam ko na halos may heartbeat ang buong kuwarto—ang katahimikan ay nagiging mas malakas sa bawat paghinga ko. Jiāyóu, Ali. Calm down.

Naglakad ako papunta sa bintana, pinagmamasdan ang liwanag ng umaga na dahan-dahang sumisilip sa mga rooftop ng Madrid. Ang streets ay unti-unting nagiging buhay—may naglalakad, may nagbibisikleta, at may nagbubukas ng kanilang mga café. Para bang bawat tao sa labas ay oblivious sa sarili kong drama sa loob ng kuwarto.

Umupo ako sa gilid ng kama ulit, pinagmamasdan ang mga sapatos na ipaparis ko sa outfit ko. Habang inaayos ang strap ng sling bag, parang naramdaman ko na parang may tension sa hangin—ang anticipation ng darating na katok. Alam kong hindi ko pa siya dapat makita, pero hindi ko rin mapigilan ang excitement na kasama sa kaba.

Tumayo ako at naglakad papunta sa salamin, muling sinilip ang sarili ko. Ang bawat detalye ng mukha ko, ang buhok, ang damit—parang rehearsal lang sa harap ng audience. Iniikot ko ang keychain sa sling bag ko, ang maliit na guitar na simbolo ng Madrid, at napangiti ako nang kaunti. Abi, just enjoy the day. Relax. Don't overthink it.

Hiniga ko ang kamay ko sa mesa sa tabi ng bintana, half-expecting na marinig ang katok ni Riel Del. At oo, sa bawat tunog ng sahig at bawat maliit na creak ng pinto, para bang pinaparamdam sa akin na darating na siya. Hindi ko alam kung excited ba ako o natatakot. Ramdam ko ang parehong kilig at kaba sa loob ng dibdib ko.

Habang nakatingin sa orasan, huminga ako nang malalim at nagpasya: Hindi na mahalaga kung sino ako sa labas. Just be Abi today. Jiāyóu.

At sa isip ko, alam kong sandali na lamang, darating ang katok na magbibigay ng panibagong adventure.

Wala pang saglit, may kumatok na sa pintuan. Para akong na-stun—hindi ko alam kung tatawa o mai-stress. Pero imbis na agad na bumangon at bumangon nang sobrang mabilis, parang mabigat na ang katawan ko at kusa nang bumukas ang kamay ko sa pinto. Parang pinilit lang ng katawan ko na gumalaw, at halos malaglag pa ang slipper sa sahig.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Riel Del, nakatayo doon na parang model sa commercial—pero sa tabi niya, para akong zombie. Mata ko ay medyo half-lidded pa, buhok ko hindi perpekto, at mukha ko... grabe, parang panda. Dark circles, messy hair, at ang parang generic na "I-just-woke-up" look na hindi ko maalis.

Kita agad sa mukha niya ang gulat. "Whoa..." simula niya, halos hindi makapagsalita sa unang tingin. Para siyang natigilan, nakatitig lang sa akin. Ang mga mata niya ay parang nag-scan sa bawat detalye ng hitsura ko, at sa isang segundo, ramdam ko ang awkward tension sa pagitan namin.

"Uhm... good morning," sabi ko, halos bumulong, sabay subo sa labi ko para mask ang kaba at kakulangan ng tulog. Ngunit kahit pilit kong ngumiti, ramdam ko ang pagkaka-"off" ng vibes ko—parang walang energy, parang automatic lang.

Hindi niya masikmura ang itsura ko. Nakangisi siya, medyo napapahagikhik, pero ramdam kong may halo ring concern sa mga mata niya. "You... you okay? You look... exhausted," sabi niya, pilit na maingat ang tono. May halong tawa pero halatang genuine ang worry.

Natawa ako nang kaunti, kahit nakaka-awkward. "Yeah... just, you know, early morning zombie mode. Kakaibang energy," sagot ko, tinatago ang malakas na pag-ihi ng kaba. Nagkatinginan kami nang ilang segundo. Sa bawat segundo, parang tumigil ang mundo sa paligid namin—ang hotel hallway, ang pintuan, ang liwanag ng umaga, lahat parang blurred.

Tinutulak ko ang sarili ko na ngumiti ng mas maayos. "Ready for another adventure?" tanong ko, pilit na natural.

Tumango siya, pero may halong ngiti at disbelief. "Uh... yeah. Sure. Let's... let's see how this goes," sabi niya, parang nakikipag-adjust sa nakikita niya—ang half-zombie, half-human tourist na ngayon ay si Abi.

Parang nakakatawa ang sitwasyon, pero may kakaibang init sa dibdib ko. Kahit ganito, nandoon siya, nakatingin sa akin na parang hindi lang basta turista ang nakikita niya—parang may concern, curiosity, at... excitement na rin.

Huminga ako nang malalim, sinimulan ipunin ang sarili ko. Ali, jiāyóu! Just be Abi. Smile. Enjoy the day kahit ganito ka-ugly zombie mode.

At doon nagsimula ang panibagong tour—at ramdam ko, kahit hindi pa kami nakakalabas sa hotel hallway, alam kong magiging memorable ang araw na ito.

Habang naglalakad kami palabas ng hotel, bahagyang malamig ang simoy ng hangin, at ang lamig ay halos nakaka-refresh sa utak ko, kahit pa ramdam ko pa rin yung puyat at kaba mula sa panaginip kanina. Hindi ko maalis ang pakiramdam na bawat hakbang namin ay may kanya-kanyang rhythm—parang sinasabay ng puso ko ang bawat stride niya, kahit pilit akong nagpapanggap na kalmado.

"Abi..." simula niya, hindi basta-basta lang ang tono. "You seem... off. Is everything okay?"

Nilingon ko siya saglit, sinusubukang panatilihin ang Abi persona. Kailangan kong maging Abi—magaan, approachable, wala sa isip na masyadong makailap. Pero sa loob, alam ko kung bakit hindi ako nakatulog. Ang mga pangyayari, ang panaginip, at... siya. Lahat ng ito ay bumabalik sa utak ko, at hindi ko maipaliwanag kung bakit parang mas mabilis ang t***k ng puso ko tuwing nakatingin ako sa kanya.

Bumaba ang tingin ko sa labi niya, half out of curiosity, half out of control, at napansin ko agad ang pag-iba ng expression niya—parang aware siya sa paraan ng tingin ko, pero pinili niyang lumingon sa ibang direksyon. Para bang iniwasan niyang masabi ang anumang bagay na puwedeng magpahina sa sarili niya, o baka iniwasan lang niya ang komplikasyon na dulot ng intensity ng mga mata ko sa kanya.

Hindi ko maalis ang pakiramdam na kahit Abi lang ako sa harap niya, may nakakaalam sa puso ko. Yung paraan ng pagtitig niya, yung paraan ng paggalaw niya, parang may proteksyon na ipinapadala niya sa paligid ko—hindi pa man niya alam na Ali talaga ako, ramdam ko na parang safe ako sa tabi niya.