KABANATA 22
Ang bilis ng oras. Parang kailan lang ay naglalakad pa kami sa terrace, nagtatakbuhan sa hotel garden, nagtatawanan sa mga simpleng bagay, at ngayon… ngayon na ay aalis na ako. Ang maleta ko ay nakapila na malapit sa pinto, bagahe na puno ng mga damit, souvenirs, at mga alaala—pero higit sa lahat, puno ng mga moments kasama si Riel na hindi ko malilimutan.
Pinagmamasdan ko ang maleta habang nakaupo sa kama, ramdam ang kaba na unti-unti kong pinipigilan. Ang mga kamay ko ay hindi mapakali; paulit-ulit kong inaayos ang zipper, tinitingnan ang mga straps, pero sa isip ko, hindi iyon sapat para iayos ang damdamin ko. Paano na si Riel? Paano ang mga tawa namin kahapon, ang mga simpleng joke namin habang nagmumeme sa t****k, at ang mahina niyang halik sa akin kagabi? Hindi ko alam
