คลั่งรักนายหัวสรัล

บทนำ หมู่บ้านแอ่งนางนก  ช่วงเวลาที่ฟ้ายังไม่สว่าง คนงานของสวนยาง ‘สิริรังสรรค์’ กำลังขะมักเขม้นกับการกรีดยางตามหน้าที่ รวมถึง ‘สรัล’ นายหัวหนุ่มหล่อมาดเข้ม เจ้าของรูปร่างกำยำใหญ่โตจนหลายคนเรียก ‘นายหัวยักษ์’ มากกว่าชื่อจริง ๆ ด้วยอุปนิสัยที่เป็นคนเคร่งขรึมแต่ก็เป็นพวกลุยดะไม่เคยเกรงกลัวใคร เวลาโมโหเปรียบได้กับพายุทอร์นาโดถล่มจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ หากคนอ่านสถานการณ์หรือบรรยากาศไม่เป็นเผลอเข้าสู่วงโคจรของยักษ์ในระยะสิบเมตร เป็นอันต้องพบกับโหมดน่ากลัวจนผวาทุกราย ชายหนุ่มกระตุกข้อมือไปมาอย่างรวดเร็วในการกรีดยาง แม้ตนเองจะเป็นถึงเจ้าของสวนแต่ก็มักออกมาร่วมกรีดยางพร้อมคนงานอื่น ๆ อยู่ตลอด ด้วยสมัยเด็กชอบตามบิดาเข้าสวนจนเคยชิน เห็นและเติบโตมากับการกรีดยางพวกนี้จนติดเป็นนิสัย เขาสามารถกลมกลืนเข้ากับคนอื่น ๆ ได้ไม่ดูแปลกแยก “จัดการที่เหลือด้วยนะ” เมื่อทำจนพอใจและฟ้าใกล้สว่างแล้วก็ส่งต่อให้คนงานที่อยู่ใกล้ ๆ สวนยางแห่งนี้กินพื้นที่หลายไร่และเป็นสวนที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอ ใน ‘หมู่บ้านแอ่งนางนก’ สาเหตุที่ได้ชื่อนี้เป็นเพราะรอบ ๆ หมู่บ้านเป็นพื้นที่ป่าชายเลนเกือบหมด ทำให้มีนกที่ชอบอาศัยอยู่ตามแถบป่าชายเลนบินเข้ามาสร้างถิ่นฐานหรือพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านบ่อยจนเป็นที่พบเห็นชินตาของผู้คน คนสมัยก่อนจึงตั้งชื่อหมู่บ้านไว้แบบนั้น พื้นที่ส่วนมากของแอ่งนางนกยังคงความเป็นธรรมชาติเอาไว้ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน แม้จะมีไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ตเข้าถึงบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายจุดที่อับสัญญาณเพราะผู้คนต้องการคงความเป็นเอกลักษณ์ของหมู่บ้านไว้และไม่ต้องการทำลายที่อยู่ของพวกนกมากจนเกินไปหากมีการเข้าถึงความเจริญเกินจำเป็น สรัลคือหนึ่งในพวกอนุรักษนิยมที่เป็นแกนนำและตัวตั้งตัวตีในการรักษาผืนป่าต่าง ๆ ทั้งป่าชายเลน สวนยางฯ หรือแม้แต่ป่าอื่น ๆ เพราะบิดาของเขาเป็นคนรักธรรมชาติมาก นิสัยเหล่านั้นจึงถูกส่งต่อมายังตัวลูกชาย เขาจึงมักใช้ชีวิตร่วมกับป่ามากกว่าอาศัยอยู่กับผู้คน ง่าย ๆ คือให้ชายหนุ่มคุยกับนก คุยกับต้นไม้ ยังดูอ่อนโยนและใจดีกว่าคุยกับมนุษย์ด้วยกัน ‘พี่เป็นทาร์ซานใช่ไหมคะ!’ จู่ ๆ คำพูดที่ไม่ได้ยินมานานหลายปีก็แวบเข้ามาในความคิด คนตัวสูงหยุดเดินแล้วสะบัดศีรษะไปมาเพื่อไล่ประโยคนั้นออกไปจากหัว เขาเดินตรงกลับไปขึ้นมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ ที่สนิมเริ่มเกาะซึ่งสรัลเอาไว้ใช้ขี่ไปกลับระหว่างสวนยางฯ กับบ้านที่อยู่ห่างกันเกือบสองกิโลเมตร ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้าน ‘สมร’ มารดาของเขากำลังใส่บาตรตอนเช้าอยู่กับ ‘ป้าจุรี’ แม่บ้านคนสนิทที่ทำงานอยู่กับผู้เป็นแม่ของเขามานานตั้งแต่ชายหนุ่มยังเป็นเด็ก เขาจอดรถไว้ด้านนอกแล้วตรงเข้าไปไหว้หลวงตา “สวัสดีครับหลวงตา” “เจริญพรโยม เพิ่งกลับมาจากสวนเหรอ” หลวงตาทักทายเขาด้วยรู้จักกันดีเพราะสมรชอบไปทำบุญที่วัดเป็นประจำและมักพาลูกชายไปด้วยจนกลายเป็นที่รู้จักของทุกคน “ครับหลวงตา” “รายนี้ชอบเหลือเกินค่ะหลวงพ่อ ดิฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องไปกรีดยางเอง แต่ก็ไม่เคยฟัง ตื่นไปตั้งแต่ตีสามทุกวัน กลับมาอีกทีก็หกโมงเช้า” มารดาได้ทีฟ้องหลวงตายกใหญ่ คนฟังได้แต่ยิ้มเอ็นดูแล้วอวยพรให้สองแม่ลูกอีกรอบก่อนจะออกบิณฑบาตไปในหมู่บ้านพร้อมเด็กวัดสองคนที่เดินตาม “แม่หิวหรือยังครับ” พอหลวงตาเดินไปแล้วจึงหันมาประคองมารดาให้ลุกขึ้นแล้วพาเข้าบ้านพร้อมกัน สภาพของเขาในตอนนี้ดูไม่เหมือนนายหัวเจ้าของสวนยางสักเท่าไหร่ แต่เหมือนคนงานที่แอบกินแรงหนีเพื่อนกลับมาพักก่อนมากกว่า สมรมองดูการแต่งตัวของลูกชายแล้วส่ายหน้าเอือมระอา “เลิกเอาชุดคนงานมาใส่สักทีได้ไหม ชอบทำตัวเหมือนเป็นคนงานแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีผู้หญิงดี ๆ มาสนใจล่ะ” “ถ้าผู้หญิงพวกนั้นจะไม่สนใจผมแค่เพราะผมเป็นคนงานก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ แปลว่าพวกเธอไม่คู่ควร” เขายักไหล่ตอบอย่างไม่แคร์ ทำไมชายหนุ่มจะต้องสนใจคนที่เลือกมองแค่เพียงเปลือกด้วย “สรัล แม่พูดจริง ๆ นะ แม่เองก็แก่ลงทุกวัน อยากจะเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาเหมือนลูกคนอื่นเขาบ้าง ใจคอจะไม่คิดแต่งงานให้แม่ได้ชื่นใจบ้างเหรอ” “คิดสิครับ แต่ผมคิดว่าคุณแม่จะอายุยืนและอยู่กับผมไปจนอายุร้อยปีมากกว่าก็เลยไม่รีบ” คำตอบของลูกชายทำเอาผู้เป็นแม่แทบเป็นลม ชายหนุ่มประคองมารดาเข้าไปนั่งที่โซฟาในบ้าน “ร้อยปีแม่ก็คงตะบันน้ำกินแล้วล่ะ หยุดทำเป็นเล่นแล้วบอกมาสักทีว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่” “แม่เอาจริงเหรอครับ” พอถามไปแบบนี้ก็ถูกสายตาเย็นชาทิ่มแทงตอบกลับมาจึงรู้ว่ามารดาพูดจริงและต้องการคำตอบจริง ๆ สรัลได้แต่ถอนหายใจ เขายังไม่ต้องการผูกมัด ไม่ต้องการแต่งงานเพราะรู้สึกว่าการแต่งงานเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์มาก ๆ จึงอยากจะให้มันเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่สรัลมั่นใจว่าจะเป็นเพียงหนึ่งเดียวของเขาตลอดไป และเขาเองก็จะเป็นเพียงหนึ่งเดียวของเธอเช่นกัน ‘สักวัน...ฉันจะแต่งงานกับผู้ชายที่จะได้ครองคู่กันตลอดไปเหมือนกับนกเงือกค่ะ การมีคู่ครองเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิตมันโรแมนติกจะตายไป’ เอาอีกแล้ว คำพูดบ้า ๆ พวกนั้นแวบเข้ามาในความคิดของเขาอีกแล้ว ชายหนุ่มสะบัดศีรษะเพื่อขับไล่ความทรงจำที่ไม่อยากจะนึกถึงออกไป “แกจะลอยชายไปวัน ๆ แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ อายุก็สามสิบเข้าไปแล้ว ต้องให้แม่พูดอีกกี่ครั้งว่าควรแต่งงานมีลูก มีครอบครัวที่สมบูรณ์ อยากให้พ่อของแกตายตาไม่หลับอยู่บนสวรรค์เหรอ” “แม่ครับ พ่อเสียไปนานมากแล้วนะครับ ป่านนี้ท่านคงไปเกิดใหม่แล้วล่ะ” “สรัล...” สมรทำเสียงเข้ม มองลูกชายสายตาตำหนิ กลับมาบ้านทีไรเป็นต้องถูกกดดันเรื่องแต่งงานทุกที ชายหนุ่มเลยชอบหนีมารดาไปอยู่ในสวนแทน ที่นั่นจะมีกระท่อมเล็ก ๆ ที่เขาไปสร้างเอาไว้ แม้จะไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกหรือไฟฟ้าเข้าถึง แต่ก็สงบและได้อยู่กับธรรมชาติอย่างที่ชอบเลยรู้สึกสบายใจมากกว่า “เข้าใจแล้วครับ ผมจะแต่งก็ได้ ผมสัญญาว่าผมจะแต่งเร็ว ๆ นี้” ชายหนุ่มให้คำมั่น หากอยากให้ชีวิตสงบสุขจากการถูกจับคู่ไม่เว้นแต่ละวันของมารดาก็มีแต่จะต้องแต่งงานให้จริง ๆ เท่านั้น สรัลนึกไปถึงแฟนสาวเพียงคนเดียวของตนเอง เขาคบกับหล่อนมาเกือบจะห้าปีแล้ว เธอเป็นแฟนคนแรกเลยก็ว่าได้ แม้จะไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรแต่ก็หน้าตาสะสวยเป็นที่ชื่นชอบของชายหนุ่มในแอ่งนางนกหลายคน แต่งงานกับแฟนก็คงดีกว่าแต่งกับผู้หญิงที่มารดาเลือกให้ล่ะนะ! รถสองแถวจอดเทียบที่หน้าบ้านของ ‘ยายแช่ม’ เจ้าแม่เงินกู้ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีของผู้คนในแอ่งนางนกว่าปากจัดแค่ไหน แม้ดอกจะไม่โหดแต่วิธีการเก็บดอกเวลามีคนจ่ายช้าก็ทำเอาอายกันไปสามบ้านแปดบ้านเลยทีเดียว ด้วยน้ำเสียงแจ๋น ๆ เป็นเอกลักษณ์เหมือนอมโทรโข่งไว้ในปากตลอดเวลา ทำให้ถูกโหวตเป็นบุคคลไม่น่าเข้าใกล้มากที่สุดของหมู่บ้าน ร่างอรชรก้าวลงมาจากรถ ถอดแว่นกันแดดสีชาเข้ากับกรอบหน้าเรียวสวยของตนเองออกแล้วมองไปยังบ้านไม้สองชั้นขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เธอไม่ได้กลับมาที่นี่ราวห้าปีเห็นจะได้ ทว่ากลับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย รองเท้าส้นเข็มสีแดงกับชุดหนังมันวาวรัดรูปอวดสัดส่วนเซ็กซี่ทำให้หล่อนดูเป็นสาวทันสมัยต่างจากผู้หญิงในหมู่บ้าน “ไม่เปลี่ยนไปเลยแฮะ” เสียงหวานเอ่ยกับตนเอง ก้าวฉับ ๆ อย่างมั่นคงพร้อมลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในบ้าน ‘กันทิชา’ คือหลานสาวสุดรักสุดดวงใจของยายแช่มที่ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยอยู่กรุงเทพฯ หลายปี วันนี้เธอ...กลับมาแล้ว