บทที่ 4 อาบแสงจันทร์
1612 Words
บทที่ 4 อาบแสงจันทร์
มีเสียงดนตรีจากเครื่องดนตรีพื้นบ้านดังตั้งแต่ช่วงสายของวัน ผู้คนพากันทำอาหารออกมาวางรวมกันในสถานที่จัดงานเพื่อแจกจ่ายให้กินฟรี ยายแช่มเองก็ทำขนมจีนน้ำยามาหม้อใหญ่เหมือนกัน กันทิชาช่วยผู้เป็นยายยกมาวางไว้รวมกับของคนอื่น ตอนนี้เริ่มมีอาหารคาวหวานเต็มโต๊ะที่เตรียมไว้แล้ว
“ถ้าอย่างนั้นยายไปที่วัดก่อนนะ เดี๋ยวจะไม่มีที่”
“ให้หนูไปด้วยไหมคะยาย”
ยายแช่มส่ายหน้า อยากให้หลานสาวได้สนุกสนานตามประสาวัยรุ่นมากกว่า ขืนให้ไปนั่งเซ็งในวัดคงจะน่าสงสารแย่ สองยายหลานจึงแยกกันตรงลานของหมู่บ้าน
“กะทิ!”
“พี่อร...”
เธอโบกมือต้อนรับการมาของญาติผู้พี่ มองดูอีกฝ่ายเดินคล้องแขนเข้ามาหาพร้อมกับสรัลแล้วต้องเก็บอาการบางอย่างเอาไว้ไม่แสดงออกไป
“ตรงนั้นมีซุ้มตักปลากับพวกนกเงือกปั้นจากยางพาราด้วยนะ ไปดูกันเถอะ”
“แล้วพี่อรไม่อยากเที่ยวกับแฟนสองคนเหรอคะ วันนี้เป็นคืนอาบแสงจันทร์นะ พี่ก็รู้ว่ามีตำนานเล่าขานมาอย่างไร”
เธอดึงอีกฝ่ายเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถาม
“ไม่เป็นไรหรอก ถึงไม่มีแสงจันทร์พี่กับรันก็รักกันดีอยู่แล้ว ถึงภายนอกเขาจะเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนที่กะทิเคยรู้จักเยอะ แต่ภายในเขายังเหมือนเดิมนะ”
“เอาอะไรมาเหมือนเดิมคะ ใจร้ายจะตายไป”
“ได้ยินนะเว้ย”
คนโดนนินทาระยะประชิดเอ่ยเสียงเขียว ตวัดสายตาดุดันมองคนเริ่มเปิดประเด็นด้วยความไม่พอใจ ผู้ชายคนนี้เป็นพวกเจ้าชู้ไก่แจ้ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด ถ้าพินธุอรแต่งงานด้วยอาจถูกทำให้เสียใจภายหลังก็ได้
หล่อนควรเตือนพี่สาวดีไหมนะ?
“พี่อร พี่จะแต่งงานกับเขาจริง ๆ เหรอ”
ดึงว่าที่เจ้าสาวออกห่างมาจากชายหนุ่มมากขึ้นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ยินบทสนทนา หลักฐานที่ว่าสรัลเจ้าชู้ก็ยังไม่มี แต่จะให้เล่าเรื่องที่เขามาสูดมาดมหน้าอกของเธอในคืนนั้นก็คงไม่ได้
“แต่งสิ ทำไมจะต้องไม่แต่งด้วยล่ะ”
“เปล่าหรอกค่ะ ก็แค่...มั่นใจแล้วใช่ไหมคะว่าเขารักพี่อรแค่คนเดียวแน่ ๆ ตลอดไป”
กันทิชาพูดจาอ้อมโลก เธอต้องเลือกคำพูดให้ดีเพื่อระมัดระวังไม่ให้กระทบต่อจิตใจของญาติผู้พี่
“พูดแบบนี้หมายความว่าไง หรือกะทิไปรู้อะไรมา”
“ปะ...เปล่าค่ะ ไม่ได้รู้อะไรเลย”
ตอบเฉไฉพร้อมเสมองไปทางอื่น ท่าทางดูมีพิรุธจนพินธุอรต้องหรี่ตามองอย่างจับผิด ยายแช่มเล่าให้ฟังว่าสองคนนี้ทะเลาะกันเป็นประจำเพราะหญิงสาวมักจะขี้หึงและน้อยใจเวลาสรัลไม่มีเวลาให้เลยมีปากเสียงกันบ่อย ๆ ทุกคนในหมู่บ้านล้วนเห็นกันมาแล้วทั้งนั้น
หมับ!
“จะยึดแฟนฉันไว้อีกนานแค่ไหน”
คนตัวสูงตรงเข้ามาดึงคอเสื้อกันทิชาจากด้านหลังเพราะสังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ ของเธอคอยลอบมองเขาอยู่เป็นระยะ
“รัน อย่าทำน้องสิ”
“ปล่อยนะ ทำแบบนี้กับผู้หญิงได้ไง”
หญิงสาวดิ้น ชายหนุ่มยอมปล่อยให้เป็นอิสระ เธอจึงวิ่งไปยืนหลบอยู่อีกฝั่งของพินธุอรแทน ไม่ได้การละ ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เขาอาจไม่พอใจที่เธอพยายามเปิดเผยตัวตนด้านมืดเลยเข้ามาหยุดเอาไว้ก่อน
“พอเลยทั้งคู่ วันนี้วันสนุก ขอเที่ยวงานอย่างมีความสุขได้ไหม”
เป็นอีกครั้งที่พินธุอรต้องคอยห้ามทัพสองคนนี้เอาไว้ ก่อนจะเกิดสงครามนองเลือดขึ้นกลางหมู่บ้าน
ทั้งสามคนต่างเข้าร่วมพิธีขอพรพร้อมอาบแสงจันทร์ด้วยกันก่อนจะพากันกลับมาที่บ้านของกันทิชาเพื่อเลี้ยงฉลองกันต่อ ไหน ๆ วันนี้ยายแช่มก็ไม่อยู่ทั้งทีจึงตัดสินใจพากันมาที่นี่ ทีแรกหญิงสาวก็อยากจะมาแค่กับญาติผู้พี่สองคน แต่สรัลไม่ยอม ดื้อจะตามมาด้วย
ในงานจะมีการจุดคบเพลิงเป็นรูปดวงจันทร์อยู่กลางลาน โดยมีชาวบ้านล้อมรอบเพื่ออาบแสงจันทร์ไปพร้อมกับขอพรและรอจนกว่าไฟจะมอดดับลงไปเองจึงแยกย้ายกันกลับบ้านได้ คู่รักบางคู่ก็พากันจูบอย่างดูดดื่มแบบไม่อายผีสางเทวดาตรงนั้น แต่บางคู่ก็จะพากันกลับไปพลอดรักต่อที่บ้านจนกว่าแสงจันทร์ของค่ำคืนนี้จะหมดลง
“นี่เป็นเหล้าสูตรเฉพาะของแอ่งนางนกเท่านั้น กะทิคงไม่เคยกินสินะ เพราะก่อนเธอจะไป เธอยังอายุน้อยอยู่ แต่ตอนนี้กินได้แล้ว ก็จัดเต็มไปเลย”
“ขอบคุณค่ะพี่อร”
เธอรับแก้วเหล้ามาจากพี่สาวแล้วยกดื่มทีเดียวจนหมด เจ้าของดวงตาคมมองหล่อนไม่กะพริบ จากเด็กที่เคยหลงอยู่ในป่ายาง ตอนนี้โตถึงขนาดกินน้ำเมาได้แล้วอย่างนั้นหรือ
“ถือเป็นการฉลองที่กะทิกลับมาด้วยเลยแล้วกันเนอะ เอ้าชน”
“ฉันต้องชนด้วยเหรอ?”
ชายหนุ่มชี้นิ้วเข้าหาตนเองราวกับจะบอกว่าตัวเขาไม่ได้ดีใจด้วยเสียหน่อย แล้วทำไมจะต้องเป็นหนึ่งในคนฉลองให้กับหล่อนล่ะ
“เราชนกันสองคนก็ได้ค่ะ”
“นายมันใจร้าย”
พินธุอรต่อว่าแฟนตนเองแล้วชนแก้วกับญาติผู้น้องแค่สองคน จากระเบียงบ้านของกันทิชามองเห็นดวงจันทร์ชัดแจ๋ว คืนที่ดวงจันทร์จะใกล้โลกมากเสียจนสามารถส่องแสงสาดส่องไปทั่วหมู่บ้านได้มีแค่วันนี้ของทุกปีเท่านั้น เพราะอย่างนั้นจึงเป็นวันสำคัญของผู้คนในแอ่งนางนกเป็นอย่างมาก
“น่าแปลกนะคะ งานอาบแสงจันทร์ทีไร มองไม่เห็นดวงดาวทุกทีเลย”
“มองไม่เห็นไม่ได้แปลว่าไม่มีสักหน่อย สายตาของคนเราก็แค่ถูกแสงจันทร์ที่สว่างมาก ๆ ทำให้ตาบอดจนมองไม่เห็นดวงดาวที่ยังลอยอยู่เต็มฟ้าก็เท่านั้นเอง”
สรัลอธิบายเพราะคิดว่าหญิงสาวคงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคืนไร้ซึ่งดวงดาวจริง ๆ
“เหมือนคุณเลยนะคะ”
“อะไรนะ?”
“ถูกทำให้ตาบอดจนมองไม่เห็นความจริง”
กันทิชาลอยหน้าลอยตาตอบ สงครามระหว่างทั้งสองคนเหมือนจะก่อตัวขึ้นอยู่เป็นระยะ ๆ จนคนกลางอย่างพินธุอรได้แต่ทอดถอนหายใจ
เอามีดมาให้เสียบกันตายไปข้างเลยจะดีไหม หล่อนจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาคอยห้ามทัพอีก
“โอ๊ะ จริงด้วย พ่อกับแม่บอกให้กลับไปหาก่อนหลังพิธีจบ เดี๋ยวพี่ไปที่บ้านแป๊บหนึ่งแล้วจะรีบมา ทั้งสองคนดื่มกันไปก่อนนะ”
“ให้ฉันไปด้วยไหม”
“นั่นสิคะ ให้เขาไปเป็นเพื่อนสิ”
พินธุอรส่ายหน้า แม้บ้านของเธอจะไกลจากบ้านหลังนี้พอสมควรแต่ก็ยังอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ไม่มีอันตรายอะไรทั้งนั้น
“ไม่เป็นไร รันอยู่เป็นเพื่อนน้องเถอะ เดี๋ยวพี่รีบมา ไปนะ”
“เดี๋ยวสิคะพี่อร พี่อร!”
ญาติผู้พี่ไม่อยู่รอฟังอะไร ลงบันไดไปอย่างรีบร้อนแล้ววิ่งไปยังเส้นทางไปบ้านของตนเองทันที ที่ตรงนี้จึงเหลือเพียงแค่หล่อนกับเขาสองคน
เมื่อไม่มีอะไรจะพูดคุยกัน ทั้งสองเลยผลัดกันรินเหล้าใส่แก้วครั้งแล้วครั้งเล่าจนหมดทั้งสองขวดภายในเวลาอันรวดเร็ว ทว่าคนขอตัวกลับไปบ้านก็ยังไม่กลับมาสักที หญิงสาวนั่งรอจนเริ่มร้อน เธอรู้สึกว่าอากาศในคืนนี้มันร้อนมากเป็นพิเศษจึงอยากจะเข้าไปอาบน้ำ
หมับ!
“จะไปไหน”
สรัลที่รู้สึกไม่ต่างกันคว้าแขนคนตัวเล็กที่ทำท่าจะลุกขึ้นเอาไว้ ทันทีที่ร่างกายได้สัมผัสกันก็เหมือนมีสายฟ้าขนาดใหญ่ฟาดลงมาที่กลางลำตัวของทั้งคู่ มันทั้งเจ็บแปลบและเสียววาบไปหมด
ปกติชายหนุ่มเป็นคนคอแข็งมากและเขาก็เคยชินกับเหล้าสูตรพิเศษของหมู่บ้านอยู่แล้ว ส่วนกันทิชาเองก็ไปอยู่กรุงเทพฯ มาหลายปี ได้เรียนรู้การเข้าสังคมหลายรูปแบบจึงมีการดื่มเพื่อปาร์ตี้จนชิน
ทว่าคนคอแข็งสองคนกลับเริ่มมีอาการมึนงงและร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว
“ปล่อยค่ะ”
“อยากให้ปล่อยจริงเหรอ”
นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วเขายังยืนขึ้นเพื่อประชันหน้ากับหล่อนตรง ๆ อีกด้วย สายตาที่ประสานกันทำให้ต่างมองตนเองอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย ความรู้สึกที่พยายามปิดผนึกมันเอาไว้เริ่มพังทลายออกมาทีละนิด...ทีละนิด
“ปล่อย”
“ถ้าพูดอีก ฉันจะปล่อยจริง ๆ นะ”
คนตัวเล็กไม่กล้าเอื้อนเอ่ยแม้สักประโยค ร่างกายทรมานจากความร้อนที่อยากจะปลดปล่อยจนควบคุมไม่อยู่ เธอทำได้แค่เพียงเงียบแล้วมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเว้าวอน
“พี่รัน...อื้อ!”
เพียงการเรียกในแบบเดิมหลุดออกมาจากปากของกันทิชา สรัลก็ประกบริมฝีปากลงมาทันที!
- Writer
