บทที่ 2 .2 งูพิษ
730 Words
บทที่ 2 .2 งูพิษ
คนกลัวส่งมือกลับไปอย่างว่าง่าย เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสกัน ชายหนุ่มก็กระชากหล่อนจนตัวลอยเข้าหาตนเอง สองขาเรียวเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ทันทีเพื่อกันตก วงแขนก็ตวัดโอบรอบคอเขาแน่นจนใบหน้าหล่อคมคายรวมถึงหนวดเคราบาง ๆ ฝังอยู่กับอกอวบอิ่ม
ความกลัวเมื่อครู่ทำให้ไม่ทันรู้สึกกับสัมผัสทิ่มแทงเบา ๆ จากหนวดเคราของอีกฝ่าย
สันจมูกกดลงตรงร่องอกหอม ๆ ของหล่อนแบบพอดิบพอดี มือข้างหนึ่งประคองบั้นท้ายกลมกลึง ส่วนมืออีกข้างโอบอยู่ที่เอวคอด ดวงตาคมมองไปยังงูตัวเล็ก ๆ ที่เลื้อยอยู่บนพื้นและกำลังจะเลื้อยผ่านตัวทั้งสองคนเข้าไปในสวนยาง
“งะ...งูไปหรือยังคะ”
“ยัง มันยังจ้องมาทางนี้อยู่ อย่าขยับเด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้นมันฉกฉันกับเธอตายคู่แน่”
คนถูกถามแกล้งตอบเสียงเข้มเหมือนสถานการณ์กำลังตกอยู่ในขั้นวิกฤติ กันทิชาเชื่อหมดใจ เธอกอดเขาแน่นขึ้นอีก กลัวจนตัวสั่นเหมือนลูกหมาตกน้ำ ขณะสรัลกำลังกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์
ชุดบางเหมือนกระดาษอย่างนี้ยังจะกล้าใส่ออกมาอีกอย่างนั้นเหรอ ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย!
“เอ่อ...หนักหรือเปล่าคะ”
“ถามได้ เกิดมาเคยยกกระสอบข้าวสารหรือเปล่าล่ะ คงไม่เคยสินะ ถึงได้ไม่เข้าใจว่าตอนนี้ฉันกำลังลำบากมากแค่ไหน”
คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด หล่อนไม่ได้หนักขนาดนั้นเสียหน่อยแต่เขากลับเอาไปเปรียบเทียบกับกระสอบข้าวสารเนี่ยนะ กันทิชายอมไม่ได้ ก้มหน้าลงกัดที่บ่ากว้างเพื่อฝังเขี้ยวน้อย ๆ ของตนเองลงบนเนื้ออีกฝ่ายเป็นการลงโทษ
“นี่แน่ะ คนบ้า!”
“โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย กัดทำไมเนี่ย เป็นหมาเหรอ”
สรัลโวยวาย เขาดิ้นไปมาแต่ทั้งสองก็ยังโอบกอดกันและกันไว้เพื่อไม่ให้หญิงสาวตกลงไปก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น
“แล้วคุณมาว่าฉันหนักเท่ากระสอบข้าวสารทำไม เห็นอย่างนี้ฉันก็หนักแค่สี่สิบห้าเองนะ”
“แต่สูงร้อยสามสิบใช่ไหม”
“ฉันไม่ใช่เด็กประถมนะ!”
ยิ่งสนทนาด้วยก็ยิ่งโมโหจนควันแทบจะออกหู หญิงสาวเลิกกัดเขาแต่เปลี่ยนมาสบสายตาด้วยใบหน้าบูดบึ้งแทน กว่าจะรู้ตัวว่าตอนนี้อยู่ในสภาพไหนก็สายไปเสียแล้ว ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจทำเอาคนตัวเล็กถึงกับร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า
“เธอไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”
“ไปแค่ห้าปี จะให้เปลี่ยนอะไรมากมายล่ะ”
ตอบแบบหลบสายตา ไม่กล้าจ้องมองนัยน์ตาคมเข้มของสรัลอีกเป็นรอบที่สองตราบใดที่ยังอยู่กันในท่านี้
“แต่ก็มีที่เปลี่ยนอยู่นะ เหมือนจะใหญ่กว่าเมื่อก่อน”
“หมายถึงอะ...”
กันทิชาพูดไม่ทันจบประโยค แต่เพราะเห็นสายตาของชายหนุ่มที่มองตรงมายังหน้าอกของเธอก็รู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องถามว่าเขาหมายถึงอะไร
ให้ตายสิ นึกว่าเขาเปลี่ยนไปมากแล้วแต่เสือย่อมไม่ทิ้งลายความกะล่อนสินะ!
“คนบ้า มองอะไรคะ”
“เธอไม่ได้ใส่ชุดอย่างนี้ออกมาเพื่อให้ผู้ชายมองหรอกเหรอ”
“แน่นอนว่าไม่!”
หล่อนตอบชัดถ้อยชัดคำ แค่วันแรกที่กลับมาก็ต้องเจอกับศึกใหญ่ระดับจักรวาลอย่างสรัลเลยอย่างนั้นหรือเนี่ย ชาติก่อนไปเผลอเดินเหยียบตาปลาใครมาหรืออย่างไรกันนะ ถึงต้องมาถูกตามจองเวรขนาดนี้
“บอกไว้ก่อนว่ากลับมาครั้งนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ ฉันจะจับตาดูเธอทุกฝีก้าว”
“คุณมีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะลง...!”
เธอดิ้นสุดพลังวังชาจนชายหนุ่มยอมปล่อยมือออก หญิงสาวลงสู่พื้นดินอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดขวด ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิตเลื้อยคลานที่เพิ่งเลื้อยผ่านเข้าไปทางรั้วลวดหนาม กันทิชาเพ่งมองอีกครั้งจึงเห็นเต็มสองตาว่ามันไม่ใช่งูพิษ
หล่อนถูกเขาแกล้งอีกแล้วหรือเนี่ย!
- Writer
