บทที่ 14 ทริปฮันนีมูน 2
‘ฮึก...ฮือ ฮือ ยายจ๋า ช่วยหนูด้วย พ่อจ๋า แม่จ๋า ฮือออ'
เสียงร้องไห้ของกันทิชาวัยสิบขวบดังระงมไปทั่วสวนยาง หลังเพิ่งย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านแอ่งนางนกได้ไม่นานจึงยังไม่ค่อยคุ้นชินกับพื้นที่ ด้วยความเป็นเด็ก เธอได้ออกสำรวจไปทั่วจนหลงเข้ามาในสถานที่ซึ่งคิดเอาเองว่ามันเป็นป่า
เด็กหญิงเกลียดและกลัวป่าเป็นอย่างมากเพราะบิดามารดาตายหลังจากเข้าไปสำรวจ คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้ตนเองจะกลายมาเป็นผู้ประสบภัยบ้าง
'เฮ้ เป็นอะไรไป แหกปากร้องเสียงดังหนวกหูอยู่ได้ มันน่ารำคาญรู้ไหม'
เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ เด็กหญิงหยุดสะอื้น เงยหน้าหาที่มาของเสียงยกใหญ่ มองไปยังต้นไม้ทีละต้น ๆ ก่อนไปหยุดอยู่ตรงร่างสูงของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้กำลังจ้องมาที่เธออยู่พอดี
'พี่เป็นทาร์ซานใช่ไหมคะ!'
ร้องถามด้วยความดีใจ เด็กหญิงเคยดูการ์ตูนเรื่องนี้หลายครั้งและเธอก็เชื่อว่าในป่าจะมีทาร์ซานอยู่จริง
