บทที่ 16 หวง
ตลอดเมื่อวานจนถึงตอนนี้ กันทิชาเอาแต่ทำหน้าบึ้งใส่เขาไม่หยุด ยามค่ำคืนที่ควรจะเป็นเวลาของคู่ฮันนีมูนก็ถูกนอนหันหลังให้ เอื้อมมือไปแตะนิดแตะหน่อยเป็นต้องสะบัดหนี พฤติกรรมของหล่อนสร้างความงุนงงให้แก่ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก
ใจคอจะให้เข้าหอแค่วันเดียวหรืออย่างไร มาฮันนีมูนไกลถึงภูเก็ต แต่เขากลับไม่ได้สัมผัสเธอแม้เพียงเศษเสี้ยว คิดแล้วมันน่าหงุดหงิดชะมัด
"จะไปไหน"
"ใส่ชุดว่ายน้ำขนาดนี้ คงไปปีนเขามั้งคะ"
ตอบแบบกวนประสาทคนถาม เธอยังไม่หายเคืองในคำพูดของสรัลเมื่อวานนี้ ที่บอกว่าคนทำให้หล่อนร้องไห้มีแค่เขาเท่านั้นคงจะหมายถึงว่านอกจากตนเองแล้วห้ามให้ใครแกล้งอย่างเด็ดขาด
คิดจะแกล้งเธอจนร้องไห้เลยอย่างนั้นสินะ ไม่รู้ว่าโกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางไหนถึงต้องทำขนาดนี้
"ฉันถามดี ๆ ทำไมต้องกวนด้วย"
"ฉันไม่ได้กวน ขอตัวนะคะ"
กันทิชาตัดบทสนทนาลงแค่นั้นแล้วเดินออกจากวิลล่าไป ถึงจะเป็นหาดส่ว
