One night หัวใจไม่อาจหยุดรัก คิงเคน

แจ้งงงงค่ะ เพื่อให้เข้าใจง่าย นิยายเรื่องนี้เลยจะไม่เน้นคำราชาศัพท์นะคะ นิยายเรื่องนี้มีทั้งบทพูดภาษาไทยและอังกฤษ ตามบริบทของการสนทนานั้นค่ะ เอ็นจอยยค่าาาา ตัวละครจะเติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ คำเตือน‼️⚠️ : นิยายเรื่องนี้อาจไม่ถูกใจรี้ดเดอร์บางกลุ่ม ไม่ชอบกดข้ามอย่าเม้นต์ให้ไรท์เสียกำลังใจนะคะ แงงง~ ไรท์ใจนิดเดียว เอ็นจอยค่าาา❤️ บทที่ 1 คนไหนที่เจ้านายชอบ ณ ประเทศบรัททริค บ้านพักของคิงเคน พิงค์พายนั่งจิบโกโก้อยู่ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านพัก คิดถึงเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น เมื่อไหร่คุณพ่อจะเลิกรังควานชีวิตของเธอสักที ขอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบ้างไม่ได้รึไง คิดจะบีบเธอให้ออกจากโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่นั่น จะทำแบบนั้นไปจนถึงเมื่อไหร่ "คุณไม่ได้ออกไปกับคนอื่นๆ เหรอครับ"เสียงของคุณเคนดังมาจากทางเดิน เขามาพร้อมกับเสื้อกันหนาว เตรียมตัวออกไปเผชิญกับอากาศด้านนอก ทั้งคู่พูดคุยกันเป็นภาษาอังกฤษ "พวกเขาคงอยากจะสวีตกันน่ะค่ะ ฉันเลยไม่อยากรบกวน"เธอบอกกับเขา ยิ้มให้คนที่เธอสนใจเล็กๆ คุณเคน เป็นเพื่อนของ พี่คินและพี่คุณ สามีของอันและมัดหมี่ ก่อนหน้านี้เธอเคยเจอเขาที่งานแต่งงานของเพื่อน แต่กลับเพิ่งมาสนใจเขาเอาเมื่อวานนี้.. "งั้นคุณอยากไปเที่ยวเล่นกับผมไหม" นี่เป็นสิ่งที่เธออยากได้ยินมาตั้งแต่เห็นเขาปรากฏตัวเเล้ว แต่ว่ายังไม่ได้ให้คำตอบเขาทันควัน ของแบบนี้มันต้องเล่นตัวกันหน่อย จะไปง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้ "ผมเหงาน่ะ"ได้ยินแบบนั้นคนชื่อ พิงค์พาย ที่ต้องอ่านว่า พิ้ง-พาย ก็วางแก้วโกโก้ลงบนโต๊ะเตี้ยๆ ข้างหน้า เดินเข้าไปหาคนที่กำลังประหม่า "ไปสิคะ ฉันขอตัวไปหยิบเสื้อโค้ตก่อน" "ครับ" ณ คอกม้า "คุณขี่ม้าเป็นรึเปล่าครับ"ระหว่างทางเขาถามเธอ พิงค์พายหันไปส่ายหัวปฏิเสธ "ขี่ไม่เป็นหรอกค่ะ แต่ตอนเด็กๆ น่ะเคยลองนั่งอยู่บ้าง แค่นั่งนะคะ"เธอบอกกับเขา คิงเคนพยักหน้า บ่งบอกว่ารับทราบ "งั้นวันนี้คุณก็คงต้องไปกับผม"พิงค์ยิ้มรับ ชวนคุยเก่งซะด้วยผู้ชายคนนี้ "ฝ่า.."คนเลี้ยงม้าเดินเข้ามาทำท่าจะทำความเคารพคิงเคน แต่เขาห้ามคนเลี้ยงม้าไว้ได้ทัน พยายามส่ายหน้า บ่งบอกว่าไม่ต้องทำความเคารพ "เอ่อ.." "มิสเซเลน่าสบายดีรึเปล่า"เขาถามถึงม้าตัวเมียสีขาวนวล ม้าตัวโปรดของเขา ไม่ได้เจอกับเธอตั้งนานคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว "สบายดีครับ"ดูเหมือนว่าคนเลี้ยงม้าคนนี้จะมี sens เอามากๆ ถึงขนาดทำตามใจของคิงเคนซะเหมือนกับใช่ปากบอก ว่าไม่ให้ใช้คำราชาศัพท์กับเขา "เชิญทางนี้ครับ" คนเลี้ยงม้าคนนั้นพาเขาเดินมายังโดมคอกม้า ตรงกลางโดมเป็นสนามขี่ม้าขนาดใหญ่ ข้างในนี้อุ่นเอามากๆ ดูดีจังเลย.. "ผมจะไปนำม้ามา คุณรอผมอยู่ตรงนี้นะครับ"คิงเคนหันมาพูดกับพิงค์ หลังจากที่ปรึกษากับคนเลี้ยงม้า พวกเขาสองคนเดินตรงไปอีกฟากหนึ่งของคอก ส่วนพิงค์ก็หันกลับมามองเจ้าม้าที่ถูกขังไว้ด้านหลัง คอกละตัว ทำไมแต่ละตัวถึงได้ดูสง่าขนาดนั้น เดินพลางก็ชื่นชมม้าลักษณะงามทีละตัว จนสะดุดตาเข้ากับเจ้าม้าตัวหนึ่ง "ม้าขาว!"เธอวิ่งเข้าไปหาม้าตัวใหญ่ที่ขังอยู่ในคอกทันที พยายามยืนอยู่ข้างๆเจ้าม้า ก่อนที่จะเอื้อมมือลูบลงบนลำคอยาวๆ ของมัน "สวยจังเลย"มันตัวสูงใหญ่ และสง่าเอามากๆ สง่ากว่าทุกตัวที่เธอเดินผ่านมาซะอีก ฮี้~ เจ้าม้าตัวนั้นลดลำคอของมันลง ให้พิงค์พายได้สัมผัสมันอย่างถนัดมือ เห็นเจ้าม้ายินยอมก็ได้ใจใหญ่ ใช้มือสองข้างลูบลำคอและศีรษะของมัน หัวเราะคิกคัก "ทำไมฉลาดอย่างนี้.. อยากพากลับไปอยู่ที่บ้านด้วยกันเลย"เธอยิ้มบอกกับมัน "ชอบฉันเหรอ~?"เธอใช้เสียงหวานถามม้าตัวใหญ่ "คงชอบมากเลยล่ะครับ"เสียงของคิงเคนดังมาจากด้านหลังของพิงค์ เธอค่อยๆ ละมือออกมาจากมัน "เพราะปกติมิสเซเลน่าจะไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้ ยกเว้นผม" คิงเคนเองก็แปลกใจ มองผู้หญิงที่เป็นที่รักของเจ้าม้าขาวของเขา แปลกแฮะ.. เขาเดินมากับม้าสีน้ำตาลตัวหนึ่ง ที่ดูสง่าไม่แพ้กัน ตัวนั้นก็สวย.. "ที่พูดแบบนี้ไม่ได้อิจฉาหรอกใช่ไหมคะ"เธอหยอกเขาเล่น เอื้อมมือ ไปลูบลำคอของมิสเซเลน่าที่พยายามเข้ามาคลอเคลียเธอ อยากให้เธอลูบมัน เห็นแบบนั้นแล้วคิงเคนก็ยิ้มใหญ่ นึกถึงคำพูดของคิงเอ็ดเวิร์ด เสด็จปู่ของเขาที่เคยพูดไว้ตอนที่เขากลับมาที่นี่ตอนอายุ 20 ปี "มิสเซเลน่ารักเพียงแค่เจ้า ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าใกล้ แบบนี้ถ้าถึงวันที่เจ้าต้องเลือกคู่ คงต้องให้มิสเซเลน่าช่วยเลือกชายาให้เจ้าแล้วกระมัง" "ยินดีต่างหากล่ะครับ"เขาพูดก่อนที่จะยกสายจูงของม้าตัวสีน้ำตาล ให้คนเลี้ยงม้าที่กำลังยืนอ้าปากค้าง เพราะเขาโดนเจ้าม้าตัวร้ายนี่เตะจนล้มไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ผู้หญิงคนนี้กลับ.. "คงไม่ต้องใช้มิสเตอร์บัคเกอร์ แล้วล่ะ" "งั้น ผมขอตัวนะครับ"พูดจบคนเลี้ยงม้าก็เดินออกไป คิงเคนนำมิสเซเลน่าออกมา ก่อนที่จะจัดตั้งอานม้าลงไปที่หลังของเธอ พิงค์พายดูทุกกระบวนการ เขาดูทะมัดทะแมงมากเลย แบบนี้ยิ่งมีเสน่ห์ "คุณเคนชอบขี่ม้าเหรอคะ?"เธอถามเขา "ครับ มันทำให้ผมคิดถึงคุณปู่ของผม"เขาพูดพลางก็ปีนขึ้นไปนั่งลงบนหลังของมิสเซเลน่า "มาครับ.."เขายื่นมือส่งให้พิงค์พาย เธอส่งมือให้เขา ฮึ่บ! จนเธอขึ้นมานั่งบนหลังม้า ข้างหน้าของเขาได้สำเร็จ "จับตรงนี้"เขานำมือของเธอข้างหนึ่งมาจับบริเวณติ่งจับอานม้า เธอรู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดของเขาและเธอในตอนนี้ จนเมื่อกี้เธอแอบคิดว่า เขากำลังกระซิบอยู่ข้างหูของเธอรึเปล่า? "พร้อมแล้วยังครับ" "น่าจะพร้อมแล้วนะคะ"เธอตอบเขาอย่างเกร็งๆ กลัวก็กลัว ไม่ได้อยู่บนหลังม้าแบบนี้มานานแล้ว ครั้งสุดท้ายที่จำได้ คงจะเป็นตอน 10 ขวบ "เอาล่ะ จับดีๆ ล่ะ" ฮี้~ พูดจบก็ขี่มิสเซเลน่ามุ่งหน้าออกไปจากโดมคอกม้า พิงค์พายมัวแต่ตกใจอยู่กับความเร็วของเจ้าม้าตัวนี้ วิ่งเร็วจังเลย! ทำเอาเธอนี่ใจตกลงตาตุ่ม กลัวว่าจะตกลงไป จับคันจับที่เจ้าชายเคนบอกให้จับแน่น "นำหลังมาแนบกับผมสิครับ แล้วจะไม่ตก"เขาบอกกับเธอ เพราะเธอเอาแต่โน้มตัวไปด้านหน้า ไม่กล้าเข้าใกล้เขา แต่ถ้าไม่ทำก็คงต้องตกม้าตายแน่! เมื่อเธอทำตามที่เขาพูด คิงเคนก็นำแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "ทำไมต้องขี่เร็วด้วยเหรอคะ"เธอถาม เพราะไม่มีความรู้ มันจำเป็นมากเลยเหรอ? "ผมก็คิดว่าคุณชอบ.."พูดจบเขาก็ชะลอเจ้าม้าตัวนี้ เดินไปตามตีนเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ "เมื่อกี้คือแกล้งฉันเหรอคะ" เธอได้ยินเสียงหัวเราะมาจากด้านหลังของเธอ นั่นไง! เขาแกล้งเธอชัวร์! เธอได้แต่ขมวดคิ้วอดกลั้นไม่ให้ต่อว่าเขา ยังไงก็ไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้น เธอไม่มีสิทธิ์ไปทำแบบนั้น "อยากชมวิวของเมืองบรีรึเปล่าครับ?"เขาถามเธอพลางก็ค่อยๆ โน้มศีรษะลงมาคุยกับพิงค์พาย เธอหันไปมองเขา เพิ่งแน่ใจว่าตอนนี้เราสองคนใกล้กันมากจริงๆ "อยากค่ะ" "งั้นก็ไปกันเลย"พูดจบ คิงเคนก็ขี่มิสเซเลน่าวิ่งเข้าไปบนเทือกเขาสูง "จะขึ้นไปจริงๆ เหรอคะ!" "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เชื่อใจผม.." ไม่นานก็มาถึงที่ราบหน้าผาสูง คิงเคนหยุดม้าลงตรงนั้น พิงค์พายที่ได้เห็นวิวเมืองบรีก็รู้สึกตระการตา ที่นี่เหมือนในเทพนิยายเลย เมืองนี้ถูกล้อมรอบไปด้วยเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ แต่ตรงกลางกลับเป็นพื้นหญ้าเขียวขจีที่เหมาะกับการทำฟาม รู้แบบนี้มาเที่ยวตั้งนานแล้วนะเนี่ย.. หิมะค่อยๆ ตกลงมาอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายไปได้สักพัก พิงค์พายผายมือของตัวเองเพื่อรับเกล็ดหิมะนั้น ทุกการกระทำของเธอนั้นอยู่ในสายตาของคิงเคนเสมอ เธอคนนี้พิเศษยังไงกัน มิสเซเลน่าถึงได้ชอบเธอขนาดนี้ เมื่อหิมะกระทบกับถุงมือของพิงค์พายมันก็ค่อยๆ ละลาย "หายไปเร็วจัง"เธอบ่น "เป็นไงครับชอบประเทศผมรึเปล่า?"เขาถามเธอ "ชอบค่ะ"ชอบผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านหลังด้วย ขืนปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังกลับไปต้องเสียดาย(ที่ไม่ได้คุณเคน)แน่ๆ ถ้าไม่ได้ทำอะไรเลย "คุณเคนยังโสดอยู่รึเปล่าคะ?" "ครับ!?"เขาตกใจกับคำถามของเธอ? "คุณมีแฟนแล้วยัง?" "อะ เอ่อ.. ก็.. ไม่มีครับ"เขายังอ้ำอึ้งอยู่หน่อยๆ ผู้หญิงไทยชัดเจนขนาดนี้เลยเหรอ? ได้ยินแบบนั้นพิงค์พายก็ยิ้มใหญ่ อยากเห็นสีหน้าเขาตอนนี้ว่าเป็นยังไง แต่ว่าติดอยู่ที่เธอนั่งหันหลังให้เขานี่แหละ ยังไงก็เถอะ.. "ทำไมหิมะตกแรงจัง.."เธอเพิ่งสังเกตว่าท้องฟ้านั้นเริ่มอึมครึม "พายุหิมะ.." "คะ?" "ลงไปไม่ทันแน่ๆ"คิงเคนได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมเขาถึงไม่ศึกษาสภาพอากาศมาให้ดีก่อน คิดหาวิถีทางรอด.. "พายุหิมะจะมาเหรอคะ?"เมื่อวานยังมีแดดอยู่เลย "ครับ ถ้ากลับไปอาจจะไม่ทัน ต้องหาที่พักแถวนี้"ได้ยินเขาพูดแบบนั้นหญิงสาวก็มองไปรอบๆ หันไปทางไหนก็มีแต่ป่าโอ๊ค "มันจะมีที่พักจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามเขา "มีอยู่ที่นึงครับ.."พูดจบเขาก็รีบควบม้า หันหลังวิ่งตรงเข้าป่าไป ตอนนี้ลมเริ่มกระโชกแรง จนเขาต้องใช้แขนข้างหนึ่งคว้าเอวเธอไปกอดแน่น ขี่มิสเซเลน่าเร็วขนาดนี้ กลัวว่าเธอจะตก นี่ขนาดสวมเสื้อกันหนาวเธอยังรู้สึกถึงไออุ่นๆ จากเขาเลย คงเป็นเพราะลมหายใจหอบเหนื่อยของเขาที่คอยรดใบหูเธอตลอดเวลา ทำเอาเธอนี่ได้แต่เก็บอาการเขินอายของตัวเองไว้ มันใกล้เกินไป.. "ถึงแล้ว!"มันเป็นกระท่อมสไตล์ยุโรปสองชั้น ติดกับตัวบ้านมีคอกม้าระบบปิด เขานำมิสเซเลน่าไปจอดพักไว้ที่นั่น รีบลงจากม้าก่อนจะคว้าเอวของพิงค์พายให้ลงมากับเขาด้วย "แล้วเธอจะไม่หนาวเหรอคะ?"เธอชี้ไปยังม้าตัวนี้อย่างเป็นห่วง "เธอไม่เป็นอะไรหรอกครับ เรารีบเข้าไปในบ้านกันก่อนเถอะ"พูดจบเขาก็คว้ามือของพิงค์ให้เดินตามเขาเข้าไปทันที ตอนนี้อากาศหนาวมาก แถมในบ้านยังมืดจนเกือบจะมองอะไรไม่เห็น พิงค์พายได้แต่กอดตัวเองหันกลับไปมองเจ้าม้าตัวใหญ่นอกหน้าต่าง เป็นห่วงว่าเธอจะเป็นอะไร จะไม่เป็นอะไรจริงๆเหรอ? ส่วนตัวของคิงเคนก็รีบควานหาชนวน และไม้จุดไฟ นำมันมาจุดลงที่เตาผิงไฟ เมื่อได้ไออุ่น เขาก็รีบคว้าแขนเธอที่เอาแต่มองไปยังด้านนอกมานั่งลงตรงหน้าเตาผิงข้างๆ เขา กรามเธอสั่นหงึกๆ แต่ยังมีอารมณ์เป็นห่วงม้าอยู่อีกงั้นเหรอ? "มิส.."เธอเอ่ยปาก "เธอจะไม่เป็นอะไรครับ เชื่อผมสิ"ได้ยินแบบนั้นพิงค์พายก็หันกลับมาสนใจตัวเอง รู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้าง เมื่อกี้ขี่ม้าหนาวชะมัดยาดเลย "สงสัยคืนนี้เราต้องนอนกันตรงนี้"เขาหมายถึงหน้าเตาผิงไฟเนี่ยนะ "ทำไมต้องคืนนี้ล่ะคะ? คิดว่าพายุจะเข้าแค่แปบเดียวซะอีก" "หนักขนาดนี้คงจะไม่แปบเดียวแล้วล่ะครับ น่าจะตกทั้งคืน"ได้ยินแบบนั้นพิงค์ก็ได้แต่กุมขมับ พระเจ้า! ฉันอยากคุยกันเขา ไม่ได้อยากติดอยู่ในกระท่อมกับเขากลางพายุหิมะทั้งคืนแบบนี้!!! สงสัยพระเจ้าคงได้รับสาน์นผิด.. "ผมจะไปหาผ้าอุ่นๆ มาให้นะครับ"เมื่อคิงเคนได้รับไออุ่นจากเตาผิงไฟมากพอแล้ว ก็ขอตัวไปหาผ้าห่มจากชั้นสอง ส่วนพิงค์ก็ได้แต่เป็นห่วงมิสเซเลน่าที่อยู่ด้านนอก... เธอรีบนำฟืนเก่าๆ ที่เหลือ ที่ตั้งอยู่ข้างๆ เตาผิงไฟออกไปด้านนอก กองลงมุมข้างๆ ของคอกม้าที่ปิดประตูสนิท แต่หนาวจับใจ.. นำมือไปสัมผัสกับลำตัวของมิสเซเลน่า "ตัวเย็นหมดแล้วเนี่ย.."แล้วรีบวิ่งไปนำอุปกรณ์จุดไฟมา ทำอย่างที่คิงเคนทำไปเมื่อกี้ ดีนะที่จุดง่าย เพราะมีฉนวนความร้อน "อย่าเตะนะไม่งั้นโดนเผา"เธอบอกกับมิสเซเลน่าที่นำศีรษะมาคลอเคลียลงบนใบหน้าของเธอเป็นภาษาไทย พิงค์พายยิ้ม "นี่ฟังภาษาไทยรู้เรื่องด้วยเหรอ?" ฮี้~ มันร้องตอบกลับมา "ตอบซะด้วย.. ที่บอกว่าอยากได้แกกลับบ้านไปด้วยเนี่ย ไม่เกินจริงเลย น่ารักขนาดนี้" คิงเคนมองดูหญิงสาวที่กำลังเล่นอยู่กับมิสเซเลน่าด้านนอก ดูจากแสงไฟด้านนอกแล้วดูเหมือนว่า ม้าตัวนั้นจะอุ่นแล้วล่ะ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ว่าทำไมมิสเซเลน่าม้าของเขาถึงได้ชอบเธอขนาดนั้น ก็คงเป็นเพราะรู้ว่าคนไหนเป็นคนดี แล้วคนไหนที่เจ้านายใจจะชอบ...