Bakit Ikaw?

Malalim na ang gabi ngunit hindi pa rin makatulog si Selene Ysabelle Aragon. Sa katahimikan ng kanyang kwarto, tanging tik-tak ng lumang orasan at marahang paghampas ng ulan sa salamin ng bintana ang maririnig. Sa loob ng mga nakaraang linggo, hindi siya binibigyan ng kapayapaan ng kanyang isipan—at ngayong gabi, hindi na sapat ang katahimikan para itago ang lalim ng kanyang takot. Dalawampu’t tatlong taon na siyang nabubuhay sa isang mundong ginintuang pininturahan ng kasinungalingan. Anak siya ng isang kilalang pamilya sa alta sosyedad, laging may kamera sa mukha, laging pinupuri sa mga fashion events, laging naroroon sa mga party na may champagne at lihim. Pero ngayong gabi, sa mismong kama kung saan siya dating humihiga bilang prinsesa, nakahandusay siyang parang bihag ng sariling kapalaran. Nakatitig siya sa puting envelope na nasa ibabaw ng kanyang nightstand. Isa lang itong piraso ng papel—pero ito ang magdidikta ng kanyang kinabukasan. Nakaprint doon ang pangalan ng isang lalaki na hindi niya kailanman nakilala, ngunit sa mata ng batas, magiging asawa niya sa loob ng tatlong araw. **Ares Caelum Navarro.** Isang pangalang paulit-ulit niyang naririnig mula sa mga abogado ng pamilya at kay Camilla—ang kanyang madrasta. Si Ares, ayon sa kanila, ang tanging paraan para maisalba ang Aragon Corporation sa tuluyang pagbagsak. Ang kasunduan ay simple raw: Magpapakasal siya sa lalaking iyon kapalit ng pagbabayad ni Ares ng lahat ng utang ng kanyang pamilya. Kapalit ng katahimikan, kapalit ng reputasyon, kapalit ng kaligtasan. Pero wala sa kasunduan ang puso niya. Tumayo siya mula sa kama at dahan-dahang lumapit sa salamin. Basa ng hamog ang labas, at sa liwanag ng buwan, para siyang multong nagmamasid sa sarili niyang kaluluwa. Hindi na niya kilala ang babaeng nasa repleksyon. Ang Selene na ito ay pagod, basag, at pinilit maging matatag sa mundong gustong lamunin siya ng buo. "Patawarin mo ako, anak..." Bulong niya sa sarili habang marahang hinawakan ang maliit na pendant sa kanyang leeg. Sa loob nito, isang litrato ng sanggol ang nakatago—ang anak niya, si Elias. Isang buhay na lihim, isang lihim na bunga ng nakaraang ayaw na niyang balikan. Walang nakakaalam sa sanggol maliban sa kanyang yaya at sa midwife na tumulong sa kanyang manganak sa ibang bansa. Para sa mundo, hindi siya kailanman nabuntis. At para kay Ares Caelum Navarro—ang magiging asawa niya—wala siyang anak. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Selene. Mula sa ibaba ng bahay ay narinig niya ang pagbukas ng gate. Lumingon siya sa orasan. Alas-dos ng madaling araw. Walang bisita ang dapat darating sa ganitong oras—maliban na lang kung... Biglang bumukas ang kanyang pintuan. Si Camilla. Eleganteng nakasuot ng night robe, pero ang mukha ay mahigpit at puno ng pagkadismaya. "Bakit hindi ka pa natutulog?" "Hindi ko kaya, Camilla. Hindi ko siya kilala." "Hindi mo kailangang kilalanin. Kailangan mo lang pakasalan." "Ganoon lang ba kasimple para sa'yo ang buhay ko?" "Simple lang ang pagpipilian mo, Selene: ikaw o ang buong pamilya mo ang madurog. Ares offered us a way out. Hindi ka martyr. Ikaw ang kabayaran." Tahimik si Selene. Wala siyang salitang pwedeng ipambato sa logic ng madrasta niya. Alam niyang totoo. Pero mahalaga bang tama si Camilla kung wala naman siyang pakiramdam na buo sa sarili? "May gusto lang akong linawin," sabi ni Selene, malamig ang boses. "Bakit siya? Bakit si Ares Navarro?" Tumigil si Camilla. Sa unang pagkakataon, may pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. "Dahil... siya lang ang nagbigay ng alok. At... kilala niya ang pamilya mo." "Kilalang paano?" Pero bago pa siya masagot, may narinig silang mga yabag mula sa hagdan. Mabigat, diretso, parang hindi natatakot na ang bawat tapak ay umuukit ng pahina sa kasaysayan ng bahay na iyon. At nang marating ng lalaki ang pintuan ng kanyang kwarto, huminto si Selene sa paghinga. Siya. Si Ares Caelum Navarro. Maitim ang suot, naka-itim na coat, puti ang inner shirt, ngunit malamig ang ekspresyon. Para siyang nililok mula sa yelo. Matangkad, may presensiyang hindi mo kayang balewalain. Mabilis ang t***k ng puso ni Selene—hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa takot at pagtataka. "Miss Aragon," bati niya, mababa ang boses, puno ng kontrol. "Ayokong sayangin ang oras ng kahit sino. Dumiretso na tayo sa kasunduan." Nagpalitan ng tingin sina Selene at Camilla. "Hindi ko alam na... ngayon mo gustong pag-usapan ang..." "Ang kasal ay sa loob ng tatlong araw. Gusto ko ng katiyakan. Ito ang prenup. Walang property sharing. Walang karapatan sa kumpanya ko. At higit sa lahat, walang pag-ibig." Nanlamig ang katawan ni Selene. Pero mas lalo siyang nayanig nang biglang lumapit si Ares at tumitig sa kanya. Tila ba tinitimbang siya sa bawat pulgada ng kanyang pagkatao. At sa kabila ng malamig nitong pananalita, may kung anong kuryenteng dumaloy sa pagitan nila. "Alam mo ba kung bakit ikaw ang napili ko?" tanong ni Ares. Tahimik si Selene. Hindi niya kayang magsalita. "Dahil gusto kong ikaw mismo ang humawak sa labi ng pagkatalo ng mga Aragon." At doon niya naintindihan. Hindi ito simpleng kasal. Ito ay isang pagbagsak. At siya ang ginawang simbolo ng pagkawasak ng kanilang lahi. Pero kung akala ni Ares na tatalikod siya at iiyak sa sulok, nagkakamali ito. Dahil kahit sugatan ang puso niya, may apoy pa ring naiwan sa kanyang kaluluwa. "Pipirmahan ko," mahina ngunit matatag na sabi ni Selene. "Pero may kondisyon ako." Tumaas ang kilay ni Ares. "Ikaw? Maglalagay ng kondisyon?" "Oo. Huwag kang lalapit sa anak ko." Napako ang katahimikan. Si Camilla ay napaatras. Si Ares ay tila natigilan. "Anak?" malamig na tanong ng lalaki. Napakuyom ng palad si Selene. Tumitig siya pabalik sa kanya. "Oo. At hindi mo kailangang malaman kung sino ang ama." Hindi nagsalita si Ares. Pero sa likod ng kanyang naninigas na mukha, may kumislap na emosyon—galit? Gulat? Pagdududa? At sa katahimikan ng kwartong iyon, alam ni Selene—nagsimula na ang giyera. Hindi pa man siya lumalabas ng kwarto ay ramdam na niya ang pagsisimula ng bagong yugto sa kanyang buhay—isang yugto kung saan wala siyang kasiguraduhan, kundi panganib. Pagkalabas ni Ares, bumaling si Camilla sa kanya. “Bakit mo sinabi ’yon? Anong klaseng laro ang pinapasok mo, Selene?” “Hindi ito laro,” mariing sagot niya. “Anak ko si Elias. At hindi ko hahayaang maging bahagi ng paghihiganti niya.” “Paano kung malaman niyang anak niya talaga ’yon?” Napalunok si Selene. Minsan, ni siya ay hindi sigurado. At iyon ang mas masakit. Ang katotohanang kahit siya, walang kasiguraduhan kung sino ang ama ng sanggol. Isang pagkakamaling gustong limutin, ngunit pilit bumabalik sa bawat hakbang na tinatahak niya. Kinabukasan, maagang nagising si Selene. Sa kabila ng puyat, inayos niya ang sarili—suot ang isang simpleng bestida, at inayos ang buhok sa maluwag na bun. Hindi na siya ang Selene na palaging naka-disenyong damit at perpektong make-up. Siya na ngayon ay isang babae sa pagitan ng digmaan ng puso at obligasyon. Habang nasa veranda ng bahay, nakatanaw siya sa hardin na minsang puno ng mga bulaklak at kasiyahan. Ngayon, tila ito’y libingan ng mga alaala. Tumigil siya sa harap ng lamesa kung saan may isang tasa ng kape at ilang dokumentong iniwan ng mga abogado. Dumating si Ares, maagang-maaga rin. Tahimik siyang umupo sa tapat ni Selene, pinagmamasdan ito. “Napag-isipan mo na ba ang lahat?” tanong niya. Tumango si Selene. “Oo. Pero gusto kong ipaalala sa’yo—hindi ako laruan.” “Alam ko. Kaya nga ikaw ang pinili ko.” “Bakit? Para ipakita mong kaya mong paikutin kahit sinong Aragon?” “Hindi. Dahil alam kong ikaw lang ang pwedeng makasira sa akin—at gusto kong malaman kung hanggang saan ang kaya mong gawin.” Magkatinginan sila. Sa unang pagkakataon, may bahid ng respeto sa malamig niyang boses. At doon, sa gitna ng tensyon at tahimik na umagang iyon, alam ni Selene—magsisimula ang lahat sa kasunduang ito. Pero hindi lang kasunduan ang susubok sa kanila. Hindi lang galit ang kanilang haharapin. Kundi ang katotohanang baka sa dulo ng lahat, mas masakit pa ang umibig kaysa magdusa.