O anın korkusuyla babama bir şeyler yazıp gönderdiğimi hayal meyal hatırlıyorum. Parmaklarım titrerken telefonumu sessize aldım. Karanlık salona geri dönerek koltukla duvar arkasındaki bir yere saklanırken bulmuştum kendimi. Yaptığım şeylerden bile sorumlu tutamıyordum kendimi çünkü gerçek bir kâbusun ortasındaydım. Bildirim ekranına tekrar düşen İrem yaşadıklarımdan habersiz şakalar yapmaya devam ediyordu. "Evde birisi var. Ne yapacağımı bilmiyorum." Yaşadığım korkuyla düşünme yetimi de kaybetmiştim. İrem'e gönderdiğim mesajların ardından ekrana düşen bildirimler de durmuştu.
Evdeki kimdi? Hırsız olma ihtimalinden başka bir şey gelmiyordu aklıma. Dizlerimi kendime çekmiş nefes almaya bile korkuyordum. Beynimden geçen düşünceler en kötü senaryolardan da korkunçtu. Kalbim artık atmayı unut
