***
Beni eve bırakan Mert sanki kapı ağzında suikaste uğrayacakmışım gibi ben içeri girene kadar beklemişti. Nefesimi sinirle dışarı verdim kapıyı arkamdan kapatıp ayakkabılarımı çıkardıktan sonra. Evdeki sessizlik karşılamıştı beni her zaman olduğu gibi. Bazen hevesle dışarıdan eve geldiğim günleri hatırlıyordum istemsizce. Aceleyle kapıyı açtıktan sonra mutfaktan gelen yemek kokularını takip ederek mutfağa koşardım. Evimizin içi ışıl ışıldı ve o canlılık gözle görüle bilecek türdendi. Şimdiyse siyah beyaz renklerden başka çalar bulamıyordum baktığım zaman.
Beşinci senesi dolmak üzereydi annemi kaybedişimizin üzerinden. Babamla sabahları kalkar üzerimizi giyindikten sonra annemin mezarını ziyaret ederdik ölüm yıldönümlerinde. Yaptığımız şeyler aynıydı her sene; O gün hemen hemen hiç kon
