Kapıyı kapatarak tereddütlü adımlarla kapının önüne çıktım. Tam karşımda durduğunda boyu uzun olduğu için kafamı yukarı çıkarmak zorunda kalmıştım. Bir an için dün gece burnuma dolan kokusunu hatırlasam da bunu son vermek adına bakışlarımı ondan çektim kısa süreliğine. Fakat tekrar ona bakmak zorundaydım. Bunun benim için bu kadar zor olmasına anlam veremiyordum.
Cebinden çıkardığı telefonumu bana uzattı. Normalde yokluğunu hemen anladığım fakat kafam yoğun olduğu için varlığını şimdi unuttuğum telefonumu. Bir insan nasıl telefonunun olmadığını farketmez ki? "Dün o kargaşada telefonun arabada unutulmuş. Ben de yeni farkettim." dedi buz gibi soğuk sesle. Kaşlarımı çatarak ona baktım durumu anlamak istercesine.
Sanki çözecektim gözlerindeki ifadeyi anlayabilsem fakat o kahve renkli gözler
