Elimdeki telefonu kıracakmış gibi sıkarken, şu anda bakışlarıyla adam öldürebilen ilk insan olabilme potansiyelimide gögüslüyordum..
Sanki bağları çözülen dizlerimi, bir iki sallamadan sonra hareket ettirebilmiş ve pişmiş kelle gibi hala bana bakarak sırıtan adama doğru ilerlemiştim..
Okuldan çıkan her kız öğrencinin boynu koparcasına süzdüğü adam, kimseyi umursamadan yanına ulaşmamı bekliyordu ve bu başka bir zaman olsa egomu okşayacak bir hareket olurdu..
Ama ne yazık ki şuan, kendimi arenada gösterilere çıkmış bir boğa, luzümsuz şahsiyetide kırmızı kıyafetleriyle salınan bir matador olarak görmemden doğal bir şey olmazdı zannımca..
Eğitimdeki askerler gibi yere vurduğum ayaklarım rap-rap sesi çıkartırken, önümden geçerek hedefime ulaşmamı engelleyen öğrencileride sağa sola itekliyor
