Chapter
13
ความห่วงหาที่ซ่อนเร้น
เมื่อรถยนต์หรูจอดสนิทหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ ธีรติณณ์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าคมเข้มกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ราวกับว่าร่องรอยความอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา เขาเดินเข้าไปในอาคารด้วยความมั่นใจ ทักทายพนักงานที่โค้งศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนจะตรงไปยังห้องประชุมใหญ่
การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่น ผู้บริหารจากบริษัทคู่ค้าต่างแสดงความเคารพและชื่นชมในวิสัยทัศน์ของธีรติณณ์ การเจรจาเป็นไปอย่างรวดเร็ว และในที่สุดสัญญาก็ถูกลงนามด้วยดี ท่ามกลางรอยยิ้มและความยินดีของทุกฝ่าย
ถึงกระนั้น ตลอดระยะเวลาการประชุม ความคิดของธีรติณณ์ก็ยังคงแวบไปถึงร่างบางที่บ้านอยู่เป็นระยะ เขาอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเธอจะตื่นหรือยัง ทานอาหารเช้าหรือยัง และรู้สึกอย่างไรบ้างหลังจากค่ำคืนที่ผ่านมา ความรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ทิ้งเธอไว้คนเดียวผุดขึ้นมาในใจ
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ธีรติณณ์รีบสั่ง
