Chapter
12
ร่องรอยแรก
ความเงียบสงบปกคลุมห้องนอนกว้าง แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านบางเบา ส่องให้เห็นร่างเปลือยเปล่าสองร่างที่นอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงกว้าง ธีรติณณ์กระชับอ้อมกอดที่ร่างบางในอ้อมแขนแน่นขึ้นอย่างหวงแหน ความรู้สึกอบอุ่นและพึงพอใจเอ่อล้นอยู่ในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
มิรินทร์ขยับตัวเล็กน้อย ซบหน้าเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างหาไออุ่น ร่องรอยแดงจาง ๆ ปรากฏอยู่บนผิวขาวเนียนบริเวณเนินอก บ่งบอกถึงร่องรอยแห่งความเร่าร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมา ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอของเธอบ่งบอกว่าเธอหลับสนิท
ธีรติณณ์ลืมตาขึ้น มองใบหน้าหวานที่หลับพริ้มอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วสากค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามแก้มนุ่มเบา ๆ สัมผัสแรกของเธอเมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา ความเจ็บปวด ความหวาดกลัว และความสุขสมที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในดวงตากลมโตนั้น ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาก้มลงจูบที่หน้
