UNDER THE SAME ROOF & NAME

Jealousy and Fear

Pagkaraan ng ilang araw ay dumating si Vanessa — ang babaeng itinakda ng kasunduan. Maganda siya, mayaman, may mataas na pinag-aralan, at kilala sa buong lipunan. Araw-araw ay lumalapit siya kay Xander — nasa opisina, sa mga pagtitipon, at maging sa aming tahanan. Sinasabi ni Xander na kailangan niyang makipag-usap at makipagkasundo upang mahanap ang paraan na makapagpapawalang-bisa sa kasunduan. Sinasabi niyang pagpapanggap lamang ang lahat upang hindi sila maghinala at makahanap siya ng patunay na mali ang kanilang mga sinasabi. Ngunit mahirap — napakahirap — para sa puso kong manatiling kalmado habang nakikita ko silang magkasama araw-araw. Makikita mo silang naglalakad nang magkatabi, magkatabi sa pagpupulong, at minsan ay magkahawak pa ang kamay sa harap ng mga tao upang magmukhang maayos ang lahat. May mga pagkakataong inilalabas sila nang magkasama sa mga pahayagan at sinasabi na malapit na silang ikasal. Ang mga tao sa paligid ay pumapayag at pumapalakpak — tila sila ang perpektong pares. At ako — ang tunay niyang asawa — ay nakatayo sa malayo, tahimik, walang masabi, walang karapatang humawak ng kanyang kamay sa harap ng lahat.

Isang gabi ay umuwi siya nang napakahuli. Magulo ang kanyang buhok, may ibang amoy ng pabango sa kanyang damit, at may mga litratong kumalat na ipinakikita silang masayang magkasama sa isang restawran. Sinabi niyang kinailangan niyang pumunta doon upang makipag-usap tungkol sa negosyo — ngunit ang tingin ng iba ay tila may higit pa roon. At sa gabing iyon ay sumabog ang lahat ng aking pagtitimpi at pag-iingat. "Hanggang kailan ba ako mananatiling anino lamang mo, Xander?" tanong ko habang tumutulo ang luha na matagal ko nang pinipigilan. "Bakit siya ang laging kasama mo sa harap ng lahat habang ako ay nagtatago pa rin kahit may kasalan na tayo? Bakit tila mas bagay kayo sa paningin ng lahat? Siguro nga tama sila — ako ang hadlang. Siguro kung wala ako ay maayos ang lahat at wala kang pasan na ganitong kabigat na problema. Mas mabuti pang umalis na lamang ako — upang wala nang gulo, wala nang hadlang, at maayos mo nang ayusin ang lahat ayon sa kanilang kagustuhan."

Nagsimula akong magbalot ng aking mga gamit — nanginginig ang aking mga kamay habang pinupunasan ang luha. Handa na akong lumayo. Handa na akong bitawan ang lahat dahil ayoko nang maging dahilan ng kanyang pagbagsak. Ngunit bago pa ako makalabas ng pinto ay mabilis niyang hinawakan ang aking pulso at hinarap ako nang may matinding damdamin sa kanyang mga mata — may sakit, may takot, at may labis na pagmamahal. "Huwag kang aalis, Ziel! Huwag mong sabihin na iyan! Huwag mong isipin na kahit sandali man lang ay may pag-aalinlangan ako sa iyo! Mahal kita — ikaw lamang! Ang lahat ng iyong nakita ay bahagi ng kanilang plano upang paghiwalayin tayo! Ang pabango ay ibinigay niya nang hindi ko namamalayan. Ang mga litrato ay pinili nila ang anggulo upang magmukhang mas malapit kaysa sa totoo. Ginagawa nila ang lahat upang masira ang iyong tiwala at itaboy ka palayo sa akin! Ngunit hindi ako magpapaloko — at sana ay huwag ka ring magpapaloko!" Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang dalawang kamay at tiningnan ako nang diretso sa mga mata. "Kung aalis ka ngayon — panalo sila. Kung aalis ka ngayon — maniniwala sila na madali akong iiwan mo sa oras ng pagsubok. Naniniwala ka ba sa akin, Ziel? Naniniwala ka ba sa pangako ko sa iyo? Kung oo — manatili ka. Lumaban ka kasama ko. Malapit na — malapit na kong makuha ang patunay na kailangan ko. Huwag mo akong bitawan ngayon. Ito ang oras na higit kailangan kita." Tinitigan ko siya nang matagal — at nakita ko ang katotohanan sa kanyang mga mata. Walang kasinungalingan doon. Walang pagbabago. Mahal niya ako — at handa siyang lumaban hanggang dulo. Pinunasan ko ang aking luha at tumango. "Patawad... patawad kung nagduda ako. Mananatili ako. Hindi ako aalis. Magkasama tayong lalaban hanggang sa huli."