UNDER THE SAME ROOF & NAME

The Unexpected New's

Isang linggo lamang ang lumipas matapos ang aming kasal nang dumating ang araw na yumanig sa aming mundo. Pumasok si Xander sa aming tahanan nang tila nawalan ng lakas — may hawak na makapal na sobre at namutla ang kanyang mukha. Umupo siya sa tabi ko at ibinahagi ang nilalaman nito sa akin — mga lumang kasulatan na nilagdaan pa ng kanyang ama maraming taon na ang nakararaan. Ayon sa kasunduan — bago pa man kami magkakilala — ay ipinangako na ang kamay ni Xander sa anak ng isang mayamang kasosyo sa negosyo upang mapanatili ang pagkakaisa ng kanilang mga kumpanya. Kung hindi niya tutuparin ang kasunduang ito ay mababawasan ang kanyang karapatan sa ari-arian, maaaring masira ang pangalan ng kanyang pamilya, at maaaring masira ang kumpanyang pinaghirapan niyang itayo muli mula sa pagbagsak. At ngayon ay dumating na ang panahon upang tuparin ito — at hindi sila naniniwala sa aming kasal. Sinasabing walang bisa ito dahil hindi ito naayos nang wasto at hindi nila ito kinilala.

"Ano ang ibig sabihin nito, Xander?" tanong ko habang nanginginig ang aking mga kamay sa paghawak sa papel. "Sinasabi ba nito na mayroon nang ibang itinakda para sa iyo bago pa man tayo nagkakilala? At kung hindi mo tutuparin ay mawawala ang lahat ng iyong pinaghirapan?" Tumingin siya sa akin nang may labis na sakit sa kanyang mga mata at mahigpit na hinawakan ang aking kamay. "Hindi ko alam ang tungkol dito, Ziel. Naniniwala akong wala nang bisa ang mga iyon matapos ang mahabang panahon — ngunit natuklasan ko na may lihim na kondisyon na nagpapanatili dito. Walang sinuman ang nagbigay-alam sa akin hanggang ngayon. Ngunit makinig ka sa akin — walang ibang babae ang aking pakakasalan kundi ikaw. Asawa kita sa mata ng Diyos at sa mata ng batas. At hinding-hindi ako papayag na may pilitin akong lumayo sa iyo kahit anong banta pa ang kanilang ilabas. Kahit mawala man ang lahat ng ari-arian — basta kasama kita ay mayaman pa rin ako. Ngunit alam kong hindi iyon magiging madali. Gagamitin nila ang lahat ng paraan upang mapasunod ako."

Lumala ang sitwasyon sa mga sumunod na araw. Nagsimulang humina ang halaga ng kanilang mga ari-arian. Ang mga kasosyo ay nagdududa at nag-aatubili. Ang kanyang mga kamag-anak ay lumapit sa akin nang isa-isa — may mga nambubulong nang mahinahon na para lamang daw sa ikabubuti ng lahat kung ako ay lumayo muna. May mga naman ay diretsahang nagsabi na ako ang hadlang, ako ang sumisira sa kinabukasan ni Xander, at ginamit ko lamang siya upang umangat sa buhay. Sinubukan akong takutin, alukin ng pera, at pilitin na lumagda sa papeles na bibitiw ako sa aming kasal. Ngunit nanatili akong matatag. Hindi dahil sa akin ang lahat — kundi dahil alam kong tapat ang pangako niya sa akin. At kung kailangan nating lumaban — gagawin natin ito nang magkasama. Ngunit sa loob-loob ko ay may takot na unti-unting lumalaki — takot na baka isang araw ay mapagod siya. Takot na baka sa huli ay piliin niya ang lahat ng bagay na nakapaligid sa kanya kaysa sa akin. Sinisikap kong huwag iparamdam sa kanya ang takot na ito — ngunit may mga gabi na hindi ko mapigilan ang sarili at lihim na tumatangis sa pagod at pangamba. Nakikita ko rin ang bigat sa kanyang balikat tuwing uuwi siya — tila tumatanda siya agad sa dami ng pasanin. Madalas siyang hindi makatulog sa gabi, nagbabasa ng mga dokumento, at nag-iisip ng paraan habang ako ay nagkukunwaring natutulog upang hindi siya mas lalong mag-alala sa akin.