UNDER THE SAME ROOF & NAME

Our Wedding Day

Lumipas ang ilang buwan pa at dumating ang araw na matagal na naming hinihintay at pinapangarap. Tinawag niya ako sa kanyang silid isang umaga — walang masungit na salita, walang galit sa mukha. Tumingin siya sa akin nang may labis na ligaya at kinuha ang aking mga kamay sa kanyang mga palad. "Ziel — naayos na ang lahat. Tinatapos ko na ang lahat ng panganib at banta. Matatag na ang aking katayuan at wala nang makapipigil sa akin na gawing totoo ang aking pangako. Handa na akong ipakilala ka sa mundo — ngunit bago iyon... nais kong ipagdiwang natin nang maayos ang ating pag-iisang dibdib. Hindi na lihim. Hindi na nakatago. Sa harap ng mga taong mahalaga sa atin — at sa lalong madaling panahon, sa harap ng lahat." Nagkaroon kami ng simpleng ngunit punong-puno ng pagmamahal na kasal. Iilan lamang ang inanyayahan — mga taong pinagkakatiwalaan niya mula pa noon at ilang kamag-anak ko. Walang ingay, walang labis na pagpapakitang-tao — ngunit doon ay walang itinatago. Nakasuot ako ng simpleng puting damit at siya ay maayos na nakabihis. Tumingin siya sa akin nang may luha sa mga mata habang isinusuot ang bagong singsing sa aking daliri — kasabay ng luma at simpleng singsing na itinago ko nang mahabang panahon.

"Ikaw ang aking tahanan, Ziel," wika niya nang malinaw at puno ng damdamin habang hawak ang aking kamay. "Saan man ako makarating, anuman ang mangyari — ikaw ang aking uuwiin. Sa ilalim ng iisang bubong ay bubuo tayo ng buhay. Sa hirap at ginhawa, sa lungkot at ligaya, kapos man o sagana — ikaw ang pipiliin ko araw-araw. Hindi na ako magtatago pa. Mula sa araw na ito — ikaw ang aking asawa, ang aking buhay, at ang aking kinabukasan. Hanggang sa huling hininga ng aking buhay." "Ikaw ang aking lakas at kapayapaan, Xander," sagot ko habang tumutulo ang luha ng kagalakan. "Ikaw ang nagbigay ng kulay at saysay sa buhay ko. Kung wala ka ay walang saysay ang lahat ng tagumpay. Hindi ako aalis sa iyong tabi anuman ang mangyari. Ang iyong tahanan ay magiging akin din. Ang iyong laban ay magiging laban ko rin. Magkasama tayo — ngayon, bukas, at magpakailanman." Masaya kami nang lubusan nang araw na iyon. Akala namin ay simula na ito ng walang hanggang kapayapaan. Akala namin ay tapos na ang lahat ng paghihirap at pagtatago. Ngunit hindi pa namin alam — ang tunay na pagsubok ay hindi sa pagtatago. Ang tunay na pagsubok ay magsisimula na ngayong alam na namin na malaya na kami — dahil may mga taong hindi sasang-ayon na maging masaya kami nang magkasama. May mga taong handang gumawa ng anumang bagay upang paghiwalayin kami. At ang pinakamasakit na bahagi ng aming kwento ay magsisimula pa lamang. Ilang araw bago ang kasal ay sinabi niya sa akin na may mga kamag-anak na hindi sasang-ayon sa aming pagsasama, ngunit sinabi niyang huwag akong matakot dahil hawak niya ang lahat ng karapatan at walang makapipigil sa amin. Kaya naman nang tumayo kami doon sa harap ng altar ay buong tiwala akong tumitingin sa kanyang mga mata — naniniwalang wala nang hadlang na makapaghihiwalay sa amin. Ngunit tila may ibang plano ang tadhana — at ang aming pinakasasayaang araw ay sinusundan ng ulat na yayanig sa aming paniniwala.