UNDER THE SAME ROOF & NAME

A Gradual Change

Lumipas ang mga buwan at napansin ko ang maliliit na pagbabago sa kanyang pag-uugali. Bagama't masungit pa rin siya sa harap ng iba ay may mga sandaling nakakalimutan niyang magtago. Kapag pagod na ako ay may mainit na inumin na tahimik na inilalagay sa aking mesa nang walang sinasabi. Kapag umuulan ay inaalok niya akong iuwi kahit may sarili siyang sasakyan at ibang daan ang kanyang tatahakin. Kapag may iba na nagkamali at sinubukan akong isisi ay siya ang unang tumatayo upang ipagtanggol ako.

Isang araw ay sinisi ng isa naming katrabaho ang kanyang pagkakamali sa akin. Handa na sana akong tanggapin ang kanyang galit ngunit tumayo siya at tiningnan ang lahat. "Walang kasalanan si Ziel. Alam ko kung paano siya gumawa ng trabaho. Hanapin ang tunay na may kasalanan at huwag ninyong isisi sa iba ang inyong pagkukulang."

Nang umalis na ang lahat ay lumapit siya sa aking mesa. Tumingin siya sa ibang direksyon at wika nang mahina, "Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano. Ginawa ko lamang iyon upang hindi magulo ang takbo ng ating gawain." Ngunit nakita ko ang bahagyang pagkulay ng kanyang pisngi at ang maliit na ngiting mabilis niyang itinago. Alam kong higit pa roon ang kanyang dahilan.

Lalong tumibay ang aking tiwala. Alam kong malapit na ang panahon na hindi na namin kailangang magtago.