Coming to this place with Dhenmer is probably the most memorable thing that happened in my life. Thankfully I came with him because if I didn't, I wouldn't be able to witness the beautiful scenery in front of me.
Dhenmer came to wake me up awhile ago. He almost dragged me to the balcony because of my laziness, but the moment I laid my eyes on the beautiful scenery of the sun ascending between two mountains in the distance, my senses became wide awake.
The colors of the sky are beautiful and breathtaking, painting the pathways of trees. I can't take my eyes off the scenery, I was holding on to the balcony railings to tightly with my lips parted open in amazement. I have seen a sunrise before, yes, I never seen a scenery as breathtaking as this.
"You like it?" Dhenmer's breath tickled my ear, I looked at him over my shoulder and taken back after seeing how close our face are to each other.
"I... love it." I rolled my tongue over my lips and returned my attention straight ahead with a smile forming my lips. My body was trap between Dhenmer's strong arms and the railing. His chest was pressed against my back but it felt so normal for some reason. "Sana dinala ko 'yong cellphone ko nang makuhanan ko 'yong magandang scenery na 'to."
"Too bad." Tumatama ang hininga niya sa batok ko tuwing bumubuka ang bibig niya para magsalita. "Ito 'yong rason kung bakit bumabalik-balik ako rito."
"Can I come here sometime?" I looked at him again while smiling.
"Of course."
"This really lightened my heart, it's so beautiful." I don't even know why my eyes are watering. Dahil ba sa ganda ng sinaryo o dahil ba ito sa saya? The emotions inside me right now are chaotic, it's oveflowing and overwhelming at the same time.
Nakakatakot dahil malaking plus point ito sa nararamdaman ko para kay Dhenmer. In just a short period of time, I already liked him. At first, it was because of his looks but now?
I was wrong about him, hindi siya masamang lalaki at lalong hindi rin siya manyak. Marami ng bases na pwede niya akong pagsamantalahan lalo na't nasa kalagitnaan kami ng kawalan pero nag-behave siya at hindi niya ako binastos. He was a gentleman with me.
Sa mga sinabi niya tungkol sa sarili niya, parang pinapahiwatig niya na masama siyang tao pero para sa akin at hindi. He already proven to me that he's a good person. He took care of me, made me feel comfortable and didn't take advantage of me. He's gentle to me and his gentleness always makes my heart race.
Gusto sa akin lang siya ganito, na sa akin lang siya gentle at hindi na sa iba pang babae.
Hindi ko alam kung anong pumasok sa akin, natagpuan ko nalang ang sarili na humaharap sa kaniya upang makita ang gwapo niyang mukha. Our nose almost touched because of how close our bodies are.
He stared at my lips then back to my eyes, I even saw his adams apple moved up and down.
"Thank you for bringing me here." I touched his cheek, I stood on my toes and pressed my lips on his gently. My cheeks flushed, I pulled away quickly and looked everywhere but him in shame.
"That's all you got, baby?" He grabbed my jaw and pushed my chin up, I met his gaze once again and struggled to move my eyes off those green eyes but couldn't.
"I'm sorry, I didn't mean to kiss you. I-i... uh, I got carried away. I'm—" My eyes widened in surprise when his lips pressed hardly against mine, his lips moved instantly, opening my lips. Kinuha niya ang braso ko at pinalibot ito sa leeg niya habang ang kaniya ay iniyakap niya sa bewang ko at pinagdikit ang katawan naming dalawa.
This actually feels nice...
Hindi na ako kumontra pa sa utak ko at sinunod na lamang ang gusto ng puso at katawan ko. Tumugon ako sa halik niya at tumingkayad upang mas maabot ang labi niya't mahalikan siya nang tama.
Isinandal niya ako sa rehas, nakasuporta ang kamay niya sa likod para alalayan akong hindi mahulog. Using his other hand, he pulled the jacket off my body slowly as his lips traveled down to my neck.
Napapikit na lamang ako, walang maisip kundi ang kaligayahang nararamdaman ngayon ng puso ko. Ito ang unang pagkakataon na gumaan ang puso ko nang ganito, iyong pakiramdam ko ay wala akong problema at walang madilim na nakaraang bumabagabag sa akin.
He went back to my lips, he touched my lips with his finger after he completely took off my jacket.
Sinakop kya muli ang labi ko't iginiya ako sa loob, patungo sa kama. Walang kahit ani mang pag-aalinlangan ang katawan ko at nagpaubaya sa kaniya. Bumagsak kaming dalawa sa kama, nakahiga ako habang nakakubabaw siya sa akin habang maingat pa rin akong hinahalikan.
Napasinghap ako nang kagatin niya ang ibaba kong labi, bumaba ang kamay niya sa bewang ko at masuyo itong hinaplos. He pulled away from me only to take off his shirt and throw it on the floor. He was staring at me, his eyes glowing with lust and desire.
"Hindi na kita muling pakakawalan pa, Frances. Hindi na." Ang huling sinabi niya bago pa ako nawalan ng ulirat sa lahat ng mga ginawa namin noong gabing iyon.
...
Everything flashed in my head after waking up next to Dhenmer's sleeping body. He was already wearing pants and I found myself decent and complete with clothes. But I remember how Dhenmer made me a woman just awhile ago and it was amazing.
Patagilid akong humiga para matitigang mabuti ang gwapo nitong mukha, natagpuan ko ang sarili na kinakabisado ang buong mukha niya.
Nakayakap ang braso niya sa tiyan ko nang mahigpit, na para bang ayaw niya na akong pakawalan tulad ng paghawak niya sa kamay at pulsuhan ko na parang natatakot siyang may umagaw sa akin.
Masuyo kong hinaplos ang pisnge niya, bahagyang kumunot ang noo nito pero nanatili pa ring tulog. Kinagat ko ang ibabang labi upang pigilan ng sarili sa pagngiti, masyado siyang cute ngayon at bumibilis t***k ng puso ko dahil lang duon. Ang babaw ng kaligayahan ko.
I really got it bad, another plus point because he clothed me while I was sleeping. That's actually really sweet and kind of heart-warming.
I never thought that I can be this intimate with a guy. I just never imagined it and it's surprising that I'm not even shock waking up in this kind of situation. I was even calm and colected! I had no regrets!
Even though my lids are still a little bit heavy, I still managed to pull myself up while gently moving down Dhenmer's heavy arms from my stomach.
I put my hair in a messy ponytail, I placed my hands on my hips while staring outside the balcony. The sun have already ascended, maganda ang view pero hindi mo pa rin maihahalintulad sa sinaryo kanina.
Nagtungo ako sa balcony, humawak sa railing at tumingala habang nakapikit upang namnamin ang sikat ng araw na tumatama sa balat ko.
Pagkatapos nito, anong mangyayari? Babalik ba kami ni Dhenmer sa dati?
"Good morning." May brasong yumakap sa katawan ko mula sa likod.
"Hoy, huwag mo 'kong yakapin!" Tinampal ko ang kamay nito sa tiyan ko.
"Really? You're really saying that after what happened to us?" He put his chin on my shoulder and tightened his arms around me.
"Huwag mo ng ipaalala sa akin, mali 'yong ginawa natin. We just met and we're not even together, it's so wrong." Pero 'yong tono ko parang masaya pa at nagagalak pa na nangyari 'yon.
"But it feels right though," he added.
Sandali akong natahimik, napanguso ako at bumaling sa kaniya. Nagtatama ang ilong namin dahil sa sobrang lapit namin sa isa't isa, hindi man lang ako makaramdam ng pagsisisi at hiya sa katawan.
Maybe because we already done it?
"Fine, I admit. It does feels right, but it's still wrong."
"Yeah, whatever." He didn't me go, he kept hugging me tightly from behind. "I'll cook us breakfast, I know you're hungry. What do you want to eat, hm?" May paglalambing sa boses niya.
"Kahit ano naman kinakain ko, hindi ako mapili." Ako na ang nag-alis ng braso niya sa bewang ko, bahagya ko siyang siniko para paalisin siya sa daanan. "Ikaw, huwag kang manyak."
"I'm just hugging you, mi amor. Hindi kita minamanyak. There's a big difference between nilalambing at minamanyak, Frances."
"Yeah, whatever." Ginaya ko ang sagot at expression niya kanina.
Bumalik ako sa kama at humiga ulit, pinatong ko ang braso ko sa noo at tumitig sa kisame.
I never felt so alive, I never felt so happy. I never knew that having these feelings could be so overwhelming in a good way. Baka kaylangan ko na yatang buksan ang isipan ko sa mga bagay na iniiwasan kong mangyari, baka kaylangan kong harapin ang mga kinakatakutan ko.
Buong akala ko ay hindi ako magkakagusto sa isang lalaki kahit kaylan dahil takot ako. I can only tolerate talking to men, especially Hunter's friends that I became close with unexpectedly, but I can't tolerate their touch. Maybe shaking hands, playful slaps and punch, and patting on shoulder is fine, but being intimate? I can't even imagine.
Dhenmer did so much more than touching me yet I wasn't even frightened.
"I will cook breakfast for us downstairs, you coming?"
"Yeah." Mabilis ulit akong bumangon, iniiling ang ulo ko para makalimutan saglit ang emosyon na nararamdaman. Masyadong mabigat sa puso ang kasiyahan ko, hindi ko makaya. "But my legs are sore, so..."
"So?" He shifted close to me, putting his hands on his hips and raising his sexy thick eyebrows.
"You can go, susunod na lang ako. I'll just stretch my legs a bit."
He shook his head at me in disapproval. "Nonsense." Patalikod siyang umupo sa harapan ko, tinapik niya ang balikat niya habang nakabaling ang ulo sa akin. "What about a piggyback ride?"
"What are we? Teenagers?" I tsked.
"Come on, ngayon ko lang gagawin 'to kasi mabigat ka."
"Who's heavy!?" I playfully kicked his sexy ass. I wrapped my arms around his neck and wrapped my legs around his hips when he stood up. "Ngayon mo lang gagawin 'to? As expected from you kasi manyak ka, at siguradong babaero ka rin."
"Next time, I'll carry you in my arms like a bride. Piggyback ride's not that romantic and sweet for my liking."
Next time, huh? So there will be next time after all, there's hope.
...
"I've been craving for your pancakes." I tapped my fingers together excitedly while watching Dhenmer cooks. My mouth's been watering and my stomach's been rumbling, hindi na ako makapaghintay na kumain.
Mahina naman siyang natawa dahil sa excitement ko. Pagkatapos magluto ay hinanda niya na ang lahat ng breakfast namin sa table, binalikan niya ako sa counter at pinasakay ako sa likod niya.
"Sabi mo hindi mo na gagawin 'to? Sinungaling."
I spend my whole day with Dhenmer, we didn't do much. We just ate, talked, explored the woods and talked again. We talked until dusk came and both decided to go home after. Hinatid niya ko sa bahay, masyadong maraming nangyari para isa-isahin ko pa, pero ang pinakatumatak sa utak ko ay ang sinabi niya bago siya umalis.
"I'll come back for you."