STOLEN INNOCENCE

PIERCE AND HAIRPIN

Nakatayo si Kingxer Pein IV sa madilim na gilid ng rooftop, ang mga mata ay nakatutok sa ibaba. The moment the target entered the hall, isang bala lang at tulog agad. Piece of cake.

"So long suckers," he proudly smiled before pulling the trigger. He kissed the barrel of his musket pistol, watching with satisfaction as the target collapsed on the ballroom floor, a clean headshot.

Yes he easily does his job like a piece of cake. Well what can he say? He's the famous Hitman in the underworld.

Habang nagkakagulo na sa baba, mabilis siyang umatras sa lilim ng rooftop. Nilagay niya ang earpiece at in-adjust ito para marinig ang pinsan niyang si Zero—ang "mata" niya sa bawat galaw ng mga tao sa event na ito.

"Lord, he's dead. Straight in the head," sabi niya, may halong yabang sa boses.

"Nice. Next target is Gordon, the mastermind behind a human trafficking ring, lurked somewhere in the shadows of Amsterdam," sagot ni Zero, kalmado pero direkta.

He silently listens to Zero as he loaded his musket pistol, it's a silencer. Mabilis ang kilos niya dahil gustong gusto na niyang matapos ang mission. Damn. he missed his baby.

"The one with the godzilla tattoo on his left arm, e damay mo na din ang pinsan niyan, nasa hulihan," patuloy ng kabilang linya.

"What about his cousin?" Umayos siya ng pagkakadapa at maayos na pinanood ang mga taong nagkakagulo sa baba.

"The one who r***d the hostages in Koh Poh." Sa sinabi ng pinsan ay uminit bigla ang ulo niya. Kating kati na ilibing nang buhay ang mga gagong iyon.

"Well, killing bastard is fun." He smirks and pulls the trigger, again, again, and again.

"After this, I'm not gonna lend you a backup." Nang matapos maipatumba ang kalaban ay dali dali siyang umalis sa lugar na iyon.

"Oh no you don't, this is our mission."

"Lord, I have another mission." Napangiti si Kingxer, tila wala sa lugar. Hindi mission ang nasa utak niya ngayon kundi ang inosenteng babaeng iyon. Yes innocent, just one look and he can certainly tell. That girl is pure.

"Wish you luck... about the stuff you were requesting of me, tapos ko na, now you can access her phone, do whatever the fvck you want" The line indeed, that's his que. Sumakay na siya sa kotse niya at pinaharurot iyon sa flowershop ng dalaga. He opens his phone and taps the site that Zero made, only for him, and for his baby of course.

Through the app, he could access everything inside her phone—her location, messages, even her gallery.

Kahapon pagkatapos niyang malaman ang pangalan ng dalaga ay pinahanap niya iyon ka agad. He did research about the owner of that flower shop, but of course that's not only his struggle. He needed Douglas to hack the CCTV camera at the VIP club where he first saw the goddess, followed her drunk friend, full some string to gain information, then boom shakalaka!

Para siyang nasa race car, ang lakas nang pagpapatakbo niya, na pre-pressure siya sa pagmamameho dahil base sa tracker niya ay nandodoon pa ang dalaga sa shop nito,

"This is hella, crazy. Crazy I tell you, binabaliw mo'ko Siezen"

Siezen had finished locking her shop, nasa tabing daan siya, nag hihintay ng taxi, nakalimutan niyang mag book dahil sa kabusy-han. She sighed, a heavy one. Pagod na pagod siya sa buong araw, dapat maaga pa siya umuwi eh.

Her eyebrows furrowed, when a sleek white Porsche suddenly stopped in front of her. The window rolled down, and a handsome man stepped out. Sa isang iglap, nabuhay ang inis niya nang makilala ang lalaki.

"You!" she exclaimed, pointing an accusing finger at him. He automatically raised his both hand in the air, as if telling her that he already surrendered.

"Hey, sorry 'bout earlier baby, I had an emergency, a big one," he emphasize the last word.

Sa sagot nito ay naibaba niya ang nakaturong kamay, na intindihan agad ang excuse ng binata. Lahat naman ng tao humahantong sa emergency na iyan. Pahabol ulit ng thoughts niya

"Ah okay, hinintay kita para isauli itong card mo, kahit pa naisip ko na bukas mo kunin, eh hindi ako magbubukas bukas." Inabot niya sa lalaki ang card nito, sa isip niya ay natutuwa siyang pinag katiwala nito iyon sa kanya.

Next time, huwag kang basta-basta nag-iiwan ng cards mo, ha? And if you don't mind, stop calling me ‘baby.’ You sound like a wannabe DILF," sagot niya, kunwari naiirita pero halatang amused.

"But baby. I'm not," he chuckles, still staring at her. Malamlam ang mga matang naka tingin sa kanya. Tumintindig ang balahibo niya sa baby na yan!

"Che, bahala ka na..." Nag iwas siya ng tingin dito at pinag krus ang dalawang kamay sa ibabaw ng dibdib. Bakit kase ang gwapo nito? Tao pa ba talaga 'to?

The neon signs of the city blurred as she started to walk, walang dumadaan na taxi kaya naisipan niyang maglakad lakad muna.

"It's getting late, mind if we grab dinner together?" he asked, his voice is a little too loud, a little too eager. Nilingon niya ito, anong akala ng lalaking ito? Na easy to get siya?

She tilted her head, a cute smile dancing on her lips. "I'm not supposed to dine with a crazy stranger."

"Baby, I ain't stranger." He laughs with a breathless sound. Tinaasan niya ito ng kilay.

"Yes you are," she countered, her voice is a teasing whisper. Napakamot naman ito sa batok

"Baby, pilipinos are known for their hospitality, tatanggihan mo ba ang pagiging mabait ko?" Pilino? Is he? Hmm...well that explains why he's straight in Tagalog.

Nag isip naman siya sa sinabi nito, hmm he seems like a nice guy, just weird.

"It's my way of saying sorry for waiting," dagdag ng lalaki sa matigas na boses.

"Ayoko"

"Ayaw mo?"

"Ayaw ko"

"Libre ko" napatawa siya sa maliit nilang sagutan. She finally decided. Dinner lang naman, at tsaka sino ba ang tumatanggi sa libre?

"Tell me your name first," her voice is low and wary, parang ang awkward naman na makipag dine na hindi niya alam ang pangalan nito. She doesn't trust strangers of course. Mabait naman ang binata harmless tingnan kaya nagtiwala siya agad.

"Kingxer" anito, napanguso siya. Hindi satisfied sa sagot.

"Full name mo!" giit niya, bahagya itong natawa parang amuse sa pinapakita niyang expresyon

"okay, okay. It's Kingxer Pein IV Da'Vinci, baby," kumindat pa ito na ikina irap niya, pero sa huli ay pumayag na nga siyang makipag dine dito.

Habang nasa loob ng kotse ay hindi matigil ang pagkabog ng dibdib niya, hindi niya maintindihan ang nararamdaman, parang may kumikiliti sa tiyan niya habang kausap ito. Ito ba iyong sinasabi nila na "There's a butterflies in my stomach?" bakit nakaka excite?

Hindi naman sa nag a-assume siyang may gusto ito sa kanya dahil bago lang sila nagkakilala, pero bakit parang iyon ang gusto niyang paniwalaan.

Ini-expect ni Siezen na dadalhin siya ni Kingxer sa isang simpleng restaurant. Pero nagulat siya nang ihinto nito ang kotse sa isang private port.

"Wait... what’s this?" tanong niya, takang takang. inilibot ang tingin sa paligid. Walang ibang sasakyan ang naroon. Ang hanging pang gabi ay para siyang hinihele. Dapat ba siyang kilabutan?

Kingxer smirked and pointed to a luxurious yacht. "There. "

She hesitated, staring at the yacht as it gently swayed on the water. It was massive, lit up with lights that reflected against the dark waves. It didn’t look like a casual dinner spot—it looked like a scene straight out of a romantic movie!

"A yacht, huh? Ang simple mo naman mag-imbita," Parang gusto na niyang umatras. Sa yate pa talaga? Ang takbo ng isip niya ay nag iba. What if anong gawin nito sa kanya? Walang ibang sasakyan at wala din siyang makitang ibang tao dahil nga pribado ang lugar na ito.

Bakit ang bilis niyang magtiwala? Pero mukhang mapagkakatiwalaan din ang binata. Mukha lang!

Kingxer step loser with a confident smirk, napaisod naman siya. "Baby, simple isn’t my style. Pero kung ayaw mo, pwede rin tayong mag-fishball sa kanto. Your call."

She couldn’t help but laugh at the thought of him eating fishballs by the street. She sighed. "Fine, but only because I’m starving."

"Perfect." He held out his hand, waiting for her to take it.

Nagdalawang isip siya. Hawak kamay agad? Kinuha niya muna ang Samsung niya at ini-on ang data, in case lang naman ay ma track siya. Itinext niya din sa kaibigan ang location niya. Nahalata yon ng katabi pero tumawa lang ito.

Eventually she slipped her hand into his. Ang maugat nitong kamay ay pinagsiklop ng mahigpit ang kapit niya. Nagpatay malisya siya. This is normal right?

"Kung may mangyari sa akin dito, ikaw ang unang suspek," she teased as they walked toward the yacht.

"Noted. But don’t worry, baby. You’re safe with me," he said, his voice dropping an octave. Napapadalas na ata ang kaka baby nito sa kanya?

The moment they stepped onboard, Siezen'scbreath hitched. The deck was transformed into a private dining setup—fairy lights strung across the railings.

"Not bad, right?" Kingxer said, watching her reaction.

"Not bad? This is... sobra namang effort," she said, turning to him with a curious expression. "You always do this for strangers?"

"Nope, only for someone beautiful," he replied smoothly, pulling out a chair for her.

She narrowed her eyes but sat down anyway. "Smooth talker ka pala, huh? Sige nga, ano bang gusto mo makuha?"

Natigilan ang binata sa biglang tanong niya. Nginitian niya naman ito. Yung palagi niyang tanong sa mga manliligaw niya kapag sobrang sweet na ang mga lumalabas sa bibig.

"Damn baby... Magluluto lang ako, dito ka lang." Ang bilis lang baguhin ang usapan, hindi siya nito sinagot. Bakit ba kase yon ang tanong niya? Ang blunt niya ba? Baka naman nakikipag kaibigan lang eh.

"Weird ka," she said, trying to mask her flustered state.

"And yet, you’re still here," he shot back with a grin.

"Ano lulutuin mo? Pede ako manood? Baka lasunin mo ako ah, tapos pag nawalan na ako ng malay ibebenta mo na atay ko sa Black market." Napasinghap ang binata sa sinabi niya, kalaunan ay tumawa.

Nakasilip siya sa mukha nito. Hayst mas lalo lang siyang gumwapo.

Ang ngiti sa labi niya ay hindi na nabura. Hinubad ng lalaki ang sout nitong leather jacket at inaya siyang tumayo. She happily followed him.

"Ano ang speciality mo?" Tumangkiyad siya ng kunti habang naglalakad, tininggala niya ang binata. Ang taas kase nito, hanggang kilikili lang siya.

"Marami, I'll let you taste my Spaghetti Bolognese tonight." Kinuha nito ang malambot niyang kamay at iginaya siya sa kusina na naroon.

"Is this yatch yours?" Sila lang kase ang nasa taas maliban sa crew na nasa ibaba.

"Yeah" Sa sagot nito ay namangha siya. That explains his Porsche, his face and his accent. Halatang yayamanin ang binata.

"You're rich?" Natawa ito sa biglaang pagkagulat niya, tumaas ang boses niya ng bahagya.

"Baby, let's escape to the cooking part?" Inilapit ng binata ang bibig sa tenga niya. For some reasons, she quickly nodded. Parang nagsitaasan ang buhok niya sa batok!

"Kailangan ba talagang bumulong?" Hindi makapaniwala niyang tanong. Hindi siya sinagot ni Kingxer, pinisil lang nito ang pisngi niya bago nag umpisang mag handa ng lulutuin.

Ang bango ng luto nito ay mas lalong nagpa excite sa kanya. Habang busy ang binata sa pagluluto ay naisipan niyang ihanda ang mga utensils.

Tiningnan siya saglit ng binata, na binigyan niya lang ng OK sign. Pagkatapos ay sabay na silang bumalik sa top deck para magsimulang kumain. Yeah they did that, as if they'd known each other for years. Ang binata ay nabibigla sa mga katanungan niyang out of the universe na. Wala naman siyang makitang pagkadisgusto sa mukha nito, interesado pa nga.

They were halfway through their meal when her phone buzzed on the table. She picked it up, frowning at the unknown number.

"Excuse me," tumayo siya at sinagot ang tawag.

The voice on the other end was frantic. "Besprin! This is Mira, I’m at the club— help me!"

Siezen's heart raced. "Mira? Wait, what’s going on? Anong nangyari?"

"They’re after me—I don’t know what to do! Nandito ako sa VIP lounge. Natatakot akong lumabas," before Siezen could ask more, the call was cut off. She turned to Kingxer, her face pale.

"I need to go. My friend’s in trouble. Sa club. I don’t even know—" Biglang tumayo si Kingxer nang makita ang takot sa mukha niya. Ano ang nangyayari sa best friend niya?

"Don’t worry. We’ll find her." He was already pulling out his phone, typing something quickly.

Fast-forward. The sleek white Porsche tore through the city streets. She clutched her seatbelt, her mind racing with worry for Mira. She glanced at Kingxer, who was calm but focused, Ang maugat nitong kamay ay mahigpit sa manubela.

"How did you know where to go?" she asked.

Smirking, he taps his phone on the dashboard. "Let’s just say I have my ways." He winked at her that sent a thousand words to her conscious mind. She wanted to press for answers, but her concern for Mira took over.

They reached the club in record time. Mabilis niyang hinubad ang seat belt nang pigilan siya ng katabi.

"Kingxer, I—"

"You stay here." And again, for reasons she couldn’t explain, she nodded. Malalaki ang hakbang na pumasok sa loob ang binata. But she don't wanna sit here and wait for them.

Kingxer would be...ah? ano nga ba?

mad? nope! disappointed? Huh! lalong nope. Sad? Whatever susunod siya!

Mabilis niyang tinahak ang sinasabing VIP room. But a two burly men blocked her path.

"Private area," one of them said gruffly. Natakot siya bigla, hindi dahil sa laki ng mga ito kundi mga mukha itong criminal. Ahh may tattoo sa noo at leeg? Pardon her, she generalized a tattooed man as an ex convict.

Napaatras siya nang biglang may malaking kamay ang humawak sa braso niya at inilagay siya sa hulihan nito.

"Such a stubborn pretty baby"

"King..."

"Let us through."

The tension was thick, but the men hesitated. One glance at Kingxer’s piercing gaze was enough to make them step aside.

"Thought so," Kingxer said, taking her hand and leading her inside.

Nakapasok na sila at naabutan nila ang kaibigan niya sa loob. Nagpapanic. Nang makita siya ay agad agad itong yumakap sa kanya.

"Oh my! Did you call the police?" Umiling siya sa kaibigan, napangiwi ito sa kanya nang makita kung sino ang kasama niya.

"Oh akala ko tatawag siya ng pulis tulad ng nangyari last year." Sabi nito, nakatingin sa lalaking malapit sa pinto.

"Grabing level up ah? Mala male lead ang kasama mo!" Nagtataka siya sa kaibigan. Kanina lang ay mukha itong takot na takot tapos ngayon biglang.

"Mira, you okay?" Hinawakan niya ang magkabilang pisngi nito. Doon ay bumalik sa pagkakataranta si Mira. Bigla na lang umiyak at yumakap sa kanya.

"I was scared! May tatlong lalaki ang laging sunod ng sunod sa akin kanina." Niyakap niya pabalik ang kaibigan at hinayaan itong umiyak. Hindi iyak takot kundi iyak na may halong pagka pabebe.

"Papaimbistigahan natin, Mira. Baka kung ano ang motibo ng mga iyon sa iyo."

" Actually..." Bumitaw ito sa yakap niya at suminghot singhot bago nagsalita.

"Mga pinagkakautangan ko iyon." Sukat ay nanglaki ang mga mata niya sa pag amin ni Mira.

"Mira Hope!"

"I'm sorry okay? I-I took a gamble. I gambled," yumakap ulit sa kanya at pabebe na namang umiyak. O mas sabihin niya na kumwaring umiiyak.

Hindi na sila nagtagal doon. After that, they drove Mira home. Hinatid nila ito sa bahay ng parents nito. Sa daan ay hindi niya pinaligtas ang kakasermon sa kaibigan pagkatapos niyang sabihin na tutulungan niya ito sa mga pinagkakautangan.

Nag pinky promise sila basta huwag lang makarating sa parents nito

On their way home—her home she meant. She couldn’t help but steal glances at Kingxer. Beneath his cocky exterior, there was something deeper—something dangerous yet oddly comforting.

For the first time that night, she wondered if meeting him was really just a coincidence.

#Vote on #Dreame