Banu, Emirhan’ın ön koltuğunda oturuyordu. Kolları dizlerinin üzerinde dinlenirken bakışları camdan dışarıya sabitlenmişti. Ama zihni çok uzaktaydı.
Bir önceki gece hâlâ içindeydi. Kemiklerinde yankılanıyordu. Aldığı her nefes, bir hatırlatmaydı.
Aralarındaki sıcaklığı hatırlıyordu.
Vücudunun en küçük hareketi bile, teninde onun dokunuşunun izi gibi hissediliyordu. Hâlâ dudaklarının baskısını, bedeninin ağırlığını, ona sarılışını hissedebiliyordu. Ellerinin her yerdeki kararlı dokunuşunu… Hafif bir ağrı kalmıştı bedeninde. Ama iyi bir ağrıydı bu.
Onu kapıdan içeri girer girmez kendine çekmişti. Sabahın erken saatlerine kadar…
Gerçeküstüydü.
Sadece fiziksel uyumları değildi. O zaten kusursuzdu. Ama kelimelere ihtiyaç duymadan birbirlerini anlayabilmeleri… İşte o farklıydı.
Banu daha
