Banu’nun gözleri kocaman açılmıştı. Emirhan’a bakıyordu. Şu anda telefonunu açması imkânsızdı; aklı karmakarışıktı. İki kelimeyi bile bir araya getirebileceğinden emin değildi.
Emirhan ona bir kez daha gülümsedi ve masanın üzerinden telefonu almak için uzandı.
“Emirhan,” dedi telefona, başını ve omzunu telefonun arasına sıkıştırırken son derece sakin bir sesle. Aynı anda kullanılmış prezervatifi ortadan kaldırıyor, pantolonunu çekip gömleğini düzeltiyordu.
“Hayır, şu anda masasında değil. Onu başka bir iş için meşgul ettim.”
“Meşgul ettim” derken gözlerinde kısa bir parıltı belirdi.
Banu, Emirhan’ın ne kadar sapkın olabileceğini düşündü. Ama bu düşünce onu korkutmuyordu. En azından kontrol Emirhan’sa.
Deniz’in ona böyle bir şey yapmasına asla izin vermeyeceğini biliyordu. Bu farkında
