FORELSKET

I remember our first kiss… our first vow… our first—charot. Yeah, yeah, yeah… I remember it all, but that doesn’t mean our love for each other will come back. We are married, but we don’t love each other. We were a highschool couple. He courted me when I was 14 and I answered him in front of our parents when I was 18. But the truth is, I already answered him when I was 15. Yun nga lang, hindi sa harap ng parents ko.  Anyway, yun na nga mga marecakes. Bigla kasing nag kanda labo-labo ang lahat. Busy kami sa school namin, minsan na lang kami magkita at mag-usap, hanggang sa grumaduate na kami at sa mismong graduate naming, napag desisyunan naming maghiwalay na lang total wala naming patutunguhan ang lahat ng ‘to… BUT EVERYTHING WENT TWISTED! AS f**k! Nakalimutan kasi naming sabihin sa parents naming na wala na kami. Isa pa, kung maaalala naming eh wala kaming lakas ng loob dahil nga super duper ultra mega close ‘yung parents namin. Minsan lang sila mag away at ‘yung pinaka malala na nag away sila? Dahil sa hindi pagkakaintindihan. Sabi kasi ni mommy, gusto daw niya kapag magpapakasal kami eh pagkatapos ng graduate ko. Sabi naman ni tita na mommy ng asawa ko, gusto raw niya kapag 23 na ako. In the end? Ang sabi ko sa kanila, ga-graduate ako kapag 23 na ako para wala na silang pagtatalunan. At ayun nga! Nagkatotoo. So balik na tayo sa topic mga marecakes. Eh ‘diba nga akala ng family ng asawa ko na kami pa tapos ayun, sabi ng family niya na mag propose raw siya sa’kin. Sinabi naman ng asawa ko na wala na kami pero hindi naniwala ang mga lokacakes. At doon nagsimula ang bitter unhappy love story namin. “BWISEEEEETTTTTTT!!!”