CHAPTER 24
“Finally.” Narating din namin ang parking lot ng building ng kumpanya matapos ang mapusok na labanan sa loob ng sasakyan.
Pinatay ko ang makina saka tinanggal ang seatbelt ko at inayos ang aking sarili. “Let's go now, Eiji.”
Puno ng makabuluhang ngiti ang mukha niya, at hindi na ata mawawala ang kislap sa mga mata niya. He looks like a contented fool.
Nahahawa ako sa mga ngiti niyang ‘yon kung kaya’t ganoon na lang din kaganda ang mood ko na lumabas ng sasakyan.
Lagpas pa sa trenta minutos kaming dumating kumpara sa plano. Dahil may panibago na namang proyekto ay hindi na naman ako pwedeng magpa-puro ‘mamaya na’ sa trabaho. Kahit pa gusto ko nang ikama si Eiji ay hindi maaari ngayon.
We have all night later, since today’s Friday.
Dala-dala ni Eiji ang bag ko na sumunod s
