beyond this wall

The little affection

Chapter 2

dapit hapon na pero nandito parin si johan at walang balak na umuwi sa bahay nila. naiirita na ako sa mga hinaing nito sa akin. bat wala daw akong cellphone na touch screen at bat daw wala kami internet. to be honest kasi di keypad lang cellphone ko at anong mali sa keypad ba!. may call naman at text ito.

"iba talaga pag mayaman mayabang." I blurted out ng di ko sinasadya, agad ako na tumingin sa dako niya at masinsinan niya lang akong tinitignan.

"sorry, pasensya ka na kung na offend kita pero wala ka ba talaga kayong ganun?. sa panahon ngayon kasi ay mga high-tech na kaya ang alam ko ay meron ka rin nun. muli ay pasensya."

"may cellphone ako pero....."

"pero, ano?". sira ba?. luma na ba?. pero ano?."

"keypad lang ang meron ako, as you can see naman, sa estado palang ng buhay ay walang wala na kami. bakit pa kailangan ng touch screen na phone di ba?. atsaka mag pasalamat ka sa kung anong meron ka dahil di lahat ng bata ay kumakain at nakakapag aral sa school. nakuha mo ba!." pangaral ko sa uhag na basagulero.

ibinigay ko sa kanya ang keypad ko na cellphone. "anong magagawa ko dito?." tanong niya.

"di ba may tatawagan ka?. Hapon na at nandito ka parin, di ka pa lalayas sa bahay namin?."

"it's feels like home, when I'm here. I feel I have a friend and mother to see me. I envy you, you have a family." Saad niya habang nag lalaro ng snake snake sa cellphone ko.

ipinatong niya ang aking telepono sa kawayan namin na lamesa at tumingin sa akin. nakatitig lang siya ng matagal sa akin. di ko alam kung bakit parang nagiging mabagal ang mundo pag nakatitig sa akin ang basag ulo na ito. parang magic ba so wow!.

nabasag ang katahimikan ng magsalita siya. "pwede ba na makikain ulit ng pang gabihan?." so wow, magic nga talaga ang isang ito.

"di pwede!. di maari!. bakit ba mas gusto mo dito sa bahay namin na maliit lang kumpara sa bahay niyo na mansiyon. isipin mo johan, maraming nangangarap na tumira sa ganoong bahay at ikaw, gusto mo dito o gusto mo lang ata akong asarin ehh. sorry johan but im not joking"

"but I'm not jade, I'm not joking." seryoso na sabi niya at kita naman sa mga kilos nito.

"pero jade di mo ba talaga ako papakainin sa bahay niyo ng pang gabihan?." so unbelievable!. di ko alam kung tarantado ba siya o gusto niya lang manira ng gabi.

"you're too kind and cut-." natigil ang pagsasalita niya dahil nandiyan na si mama na namalengke sa bayan ng ulam ngayong gabi.

"ohhh, johan anak. bat di ka pa umuuwi?, di ka ba hahanapin sa inyo?".tanong ni mama kay johan.

" pauwi na po ako, kaso po ay.... wala po pala. sige po, kita nalang tayo bukas jade sa school."akmang aalis na sana siya kaso naalala ko ang kanina pa niya pinipilit sa'kin.

oo, naiinis ako sa ugali niya but i can't help na paalisin siya ng ganun lang, I ain't bad kaya. "di ka kakain dito, bago ka umalis?".saad ko na sinang uyunan ni mama.

nagluluto na si mama sa kusina at muli ay naiwan kaming dalawa. sobrang tahimik at di. makabasag pinggan. anong gagawin ko?. ahhh.....

" ano nga pala yung sasabihin mo kanina?, di ko kasi narinig ng maayos, pwede paki ulit?."

"yun ba?, wala yun, atsaka di mo naman narinig kaya wag na nating pag usapan pa."sabay punta sa kusina para tanungin kung anong ulam.

well i guess it's not that important kaya wag nalang. ibinaling ko nalang ang pansin ko sa ginagawa ko na sketch.

" kain na!."itinabi ko na ang ginagawa ko at nagsimulang na kaming kumain. johan is happy even my mother.

naging masaya ang kainan namin dahil nandito si johan para magpatawa and I can't even hide my laughter sa mga patawa nito na kahit ay may pa corni na. basta ang importante ay makita ko si mama na masaya.

after nun ay umuwi na din siya for real, niyaya siya ni mama na makitulog dito sa bahay kahit ngayon lang, pero di siya pumayag dahil may importante daw na gatherings sa bahay nila. kaya di na siya pinilit pa, pero si mama ay pinauwian ito ng luto niya. tuwang tuwa si johan bago siya sumakay sa kotse nila. I hope na maging masaya siya sa gatherings nila.

nakahiga ako ngayon at nakatingin sa bubong namin, di kisame kasi walang kaming pera para doon. may butas nadin ito na maliit pero di naman malakas ang tulo. kaya okay parin naman di ba at least we have house.

speaking of johan. siguro magara ang mga suot nila at masarap ang mga handa ng mga iyun. nakakapagtaka lang ay bakit ayaw ni johan sa bahay nila at mas masarap daw ang ulam dito kaysa sa kanila?. siguro ay nagsawa na siya sa mga sosyal na pagkain.

makatulog na nga, dahil maaga pa ako bukas. friday na tommorow and lahat naman ata ng estudyante ay masaya, ikaw ba naman katabi ay sabado.

"good night!."

"good night jade!."boses ni johan yun ahh.

mulat, pikit ang ginawa ko, pero guni guni ko lang pala ang narinig ko. may pa after shock pa pala ang loko. makatulog na nga lang.

______________

" jade!, jade!. gising na jade!".

"five minutes, five minutes pa." palugit ko dahil kulang ang tulog ko dahil sa kaka-isip.

"johan?, johan!."nahimasmasan ako ng makita siya. " anong ginagawa mo dito?, paano ka nakapa-."natigil ako dahil alam kung sino, walang iba kundi si mama.

bumangon na ako at nagsimula ng mag ayos para pumasok sa school.

"hinatayin mo nalang ako sa labas, mabilis lang ako."

"bakit pa ehh parehas lang naman tayo na lalaki ehh, wag ka ng mahiya".

" basta, hintayin mo nalang ako doon."

lumabas naman siya at sinarado ang pinto ng kwarto ko. oo parehas kaming lalake pero ayaw ko kasi makita niya na hairless ako. I don't have any pubic hair unlike sa mga iba. sabi sa experto ay tutubuan tayo nun pero bat sa'kin wala. siguro ay may sakit ako o kaya ay nakulam ako. bahala na nga!.

palabas na ako ng bahay pero walang johan na naghihintay sa akin, ano pa ng aasahan ko sa isang basagulero di ba.

naglalakad na ako papunta sa school. wala na kasi ang basagulero, bat ba kasi iniisip ko ang isang yun.

papasok na ako sa gate, ng biglang gulatin ako ang gag*.

"ay anak ka ng mama mo!."gulat ko na sabi dahil bigla siyang sumulpot. pero naglakad nalang ako at di siya pinansin.

"anong problema?." tanong niya, pero gaya ng ginawa ko ay di ko ito pinapansin at kahit ng papansin siya ay wala ako sa mood para tignan siya.

after niya akong iwanan, sasabihin niya na anong problema, problema may *ss. kung sabihin ko na siya ang problema ko, may magbabago ba?, di ba wala!.

____________

the start class at wala parin akong imik, kahit daldal siya ng daldal sa tabi ko. kinuha niya rin libro ko pero ako ay dedma lang. kahit naiinis ako ay pinipilit ko na ikalma ang ulo ko. because I'm ain't bad, dapat ay anghel lang ako.

the bell ring, lahat ng estudyante ay lumalabas na para mag recess, but for me ay wala akong gana, even siya ay lumabas na dahil gutom daw siya.

ipinatong ko nalang ang aking noo sa libro na nakalagay sa lamesa ko. ano 'to relapse ng kay aga.

may umupo sa upuan ni johan, akala ko ay si johan pero....

"hi, I'm blake!. nice to meet you!. I'm in the next room but I saw you while I'm walking in the hallway, may problema ba?." tanong ng isang gwapo na estudyante.

"hi, nice to meet you din, I'm jade!."pakilala ko sa sarili ko. inaabot din nito ang kanyang kamay, kaya kinamayan ko na din. baka kung anong sabihin niya na snobber ako.

"di ka ba magrerecess?. my treat!." alok niya, pero tumanggi lang ako.

nagpaalam na pupunta siya sa canteen para bumili. pero para saan pa na magpapaalam siya ehhh di naman ako importante na tao. I'm just nobody.

muli ay relapse ang person. speaking of relapse ay nakikinig ako ng music, I listen to this music dahil sa isang tao na tumulong sa akin, I lost before ng bata ako sa mall and someone help me, a big man, he's foreigner ata kasi maputi at matangkad. I almost said na papa ko siya.

"sounds classic." sabay sabi ng dalawa. may nilagay din sila na juice at pagkain sa lamesa ko.

tinignan ko silang dalawa, si Blake nga at si johan. the bell rings at hudyat na tapos na ang recess.

nagulat ang mga kaklase ko dahil nakita nila si blake. pati din ibang section ay nakisilip sa dako namin.

"bye, gotta go, but nice to meet you jade!. see you around!."he smile at me, siyempre kailangan ko din mag smile pabalik. kumaway di ako.

at lahat ay bumalik na sa dati dahil nandiyan na si ma'am Castro. the hell teacher in this school, ayaw niya ng maingay, magulo, at pangit na presentation. kaya lahat ng estudyante ay tahimik. she's strict but for me she's my idol. itinabi ko ang mga pagkain sa lamesa ko at nagsimulang marinig.

"boys at the back!."hiyaw niya at ibinato ang chalk, and bamm!, sapol ang mukha ng kaklase ko.

daldal kasi ng daldal, pero di si johan yun. tulog siya ngayon, ayaw niya daw ang subject ni ma'am Castro. pinabayaan ko nalang dahil galit pa rin ko sa kaniya.

mabilis lang natapos ng parang magic ang araw, dahil uwian na ulit.

pauwi na ako, ng tambangan ako ng di ko kilala na tao. pero uniform yun ng school namin, kaya alam ko na kung saan sila nag aaral.

ibinato nila ako sa pader ng parang papel lang, ikaw ba naman pag kaisihan. masakit yun at parang nagasgasan ata ang siko ko na tumama sa pader.

pumaharap ang babae at akmang sasampalin na sana ako nito, pero...