Omuzu başıma düşen kadına çevirdim bakışlarımı. Uyumuştu ve sanki anında derin uykuya geçmiş gibiydi. Yüzüne düşen saçlarını kulağının arkasına ittikçe aynı kendisi gibi inatla geri geliyordu.
"Hesna Hanım uyudu mu?"
"Evet uyudu."
"Eve mi dönelim o zaman?" Tayyar bu soruyu sorana kadar aklıma bile gelmemişti. Biz şimdi ne yapacaktık. Eve götürmek istemiyordum. Bu gece onunla konuşmalıydım. En azından artık duylarımı bilmeli diye düşünüyordum ama duyduğunda ne yapacağını da kestiremediğimden ikilemde kalmıştım. Hayatımda hiç bu kadar çıkmazda kaldığım kimse olmamıştı.
"Yok eve değil. Otele gidelim." Otel deyince bir kötü gelmişti kulağa ama onu bu gece eve bırakmayacağım gibi bir gerçek vardı ortada. Tayyar cevap vermeden ilk soldan geri dönmüştü. "Ercüment'e söyle de Esma'nın yanın
