DEAR JACE, WTF?

CHAPTER TWENTY ONE

Lunch time na, plano ko sanang tanungin si Joy pero naisip ko na ‘wag nalang. Wala rin naman akong makukuha. Bahala na siya sa buhay niya. Hindi ko na siya pipilitin na magsabi sa akin.

“Asan si Joy?” tanong sa akin ni Raf. Nagkibit-balikat lang ako at dumukot ng pera sa bulsa ko.

“Tara sa canteen, bumili tayo ng siomai,” I said and patted Raf sa likod. He nodded and followed me after. “Nag-away ba kayo ni Joy?” Raf asked while pababa kami sa building. I stopped walking and glanced at him. Nakataas ang kilay niya as if waiting for my answer. I sighed. “No,” I shortly replied para wala na siyang follow-up question. But I guess I was wrong dahil nagtanong uli siya. “Are you sure? Kasi I noticed kanina sobrang tahimik niyo which is normal pero unusually quiet,” sabi niya while scratching his nose. A habit of him. “It’s weird you know,” patuloy pa niya.

I rolled my eyes and decided na ‘wag nang magsalita. Hindi rin naman aiya titigil sa katatanong, might as well just shut my mouth and pretend na hindi ko siya naririnig. “Come on! Na-curious na ako,” he said and grabbed my arms which caused me to stop walking. “Ano?” natatawa kong sabi sa kanya. He look desperate. “Ano nga kasing nangyari sa inyo? Did you two fight? Nagsabunutan ba kayo kanina sa cr?” he asked again. Kinamot ko nalang ang kilay ko out of frustration. Bahala ka diyan Raf.

Actually, hindi ko rin alam if nag-away ba kami ni Joy. Kaya nga hindi ko nalang siya tatanungin mamaya. Baka hindi niya pa kayang sabihin. And I’m sure there’s a reason kung bakit magkasama sila ni Jace kagabi. I’m sure of it. Joy is not the kind of girl who would flirt around. Baka feel niya lang din magsuot ng ganun. Ewan ko basta yun na yun.

Nakarating na kami sa canteen. May mga estudyanteng kumakain sa gilid. Tumungo kami ni Raf doon kay ate’ng nabibenta ng siomai. Bumili ako ng apat pati si Raf. Pagkatapos naming bumili ay bumalik kami agad sa building namin. Medyo natagalan pa kami dahil palagi kaming humihinto ni Raf sa paglalakad. Sobrang baboy naman kasing kasama ni Raf, napapagod agad.

“Teka lang naman, masakit na legs ko kakaakyat,” sabi niya habang hinihingal. Bumaba naman ako ulit ng ilang baitang dahil nasa baba pa rin siya. “Fine. 2 minutes.” I said. Inirapan naman ako ni Raf. “What?” I asked inoocently. Ilang segundo lang ay huminga si Raf ng malalim at nagsimula na ulit umakyat. “You know Raf, I think it’s time for you na mag workout na,” natatawa kong sabi. “Hoi excuse me, I’ve been doing squats for a week na and look at my legs oh,” he said and started flexing his legs. Sobrang haba pa naman ng legs ng baklang ‘to.

Nakarating na kami sa room. Nakita naman agad ng mga mata ko si Joy. Kumakain na siya. Hindi man lang kami hinintay. Bakit parang guilty siya tingnan? Nagulat naman ako dahil bigla akong siniko ni Raf. “’Tamo hindi tayo hinintay. Maduga,” nakasimangot na sabi ni Raf. Nagdadabog naman siyang tumungo sa upuan niya kaya napaangat ng tingin si Joy. Para naman siyang nataranta bigla ng makita ako. I smiled at her. She was hesitant at first pero nagsmile rin naman pabalik. Tumungo na ako sa upuan ko.

“Bakit hindi mo kami hinintay?” nakasimangot na sabi ni Raf. Napakamot naman si Joy sa likod ng ulo niya. “Sorry, e kasi nagugutom na ako e,” natatawang sabi ni Joy. Naramdaman niya atang nakatitig ako sa kanya kaya tumingin siya sa akin. Pero agad niya ring iniwas ng ngumiti ako sa kanya. Sobrag halata naman nito. Hinayaan ko nalang siya at kinuha ang lunch box sa bag ko. Uso pa lunch box dito.

“Tanong ko lang—” hindi na natapos ni Raf ang sasabihin niya dahil isinubo ko sa kanya ang siomai na nasa baon niya. “Kumain ka muna, pagkatapos ay saka ka na magsalita. K?” I said. He just glared at me pero nginuya pa rin ang pagkain. Hindi na nagbalak na magsalita si Raf ulit. Tahimik lang siyang kumakain kaya parang naging awkward sa amin ni Joy. Tahimik lang din kaming kumakain.

“Himala tahimik si Raf,” sabi ni Karen. One of our classmates. Ngumuso naman si Raf at itinuro kami. “Ano?” tanong ko naman sa kanya. “Sila kasi, parang nag-aaway sobrang tahimik,” said Raf. Kinuha naman ni Karena ng mineral niya and started drinking the water inside it. “Ano ka ba Raf,” she said habang pinupunasan ang bibig niya, “hindi ka pa ba sanay? Tahimik naman silang dalawa lagi a?” natatawang sabi ni Karen. Oo nga.

“E kasi ibang king ng katahimikan ngayon, alam mo yun?” sabi naman ni Raf. “Sus,” sabi ni Karen tsaka umalis na. “Gago ka talaga Raf,” sabi ko sa kanya. Pero parang naging awkward bigla ang sitwasyon. Bwesit. I closed my lunch box kahit hindi pa ubos ang kanin. “Oh? Tapos ka na?” nagtatakang tanong ni Raf. “Kita mo ngang inilikbit ko na magtatanong ka pa,” naiirita ko nang sabi. Naiirita na rin naman ako. Bahala siya jan. Ayaw niya magsalita? Edi ‘wag. ‘Di ko rin naman siya pipilitin. Bahala siya sa buhay niya.

Alas kuwatro na ng hapon. Nasa bahay na ako at nakahiga sa kwarto. Maaga pa rin kaming pinauwi kanina kaya dumiretso agad ako sa bahay para makapaghinga. Sabay kaming umuwi ni Raf. Hindi naman kami pinansin ni Joy kanina dahil nauna siyang lumabas ng room, hindi pa nagpaalam. Nagtampo tuloy si Raf. Sabi pa niya one week niya raw hindi papansinin si Joy para makaganti siya. Sinabihan ko naman na nasobraan ata.

Kakagising ko lang dahil nag-nap ako kanina. Nagising lang ako dahil sobrang init sa kwarto kaya pinaandar ko ang electric fan pero hindi na ako makatulog ulit kaya humiga nalang ako nagpahinga muna. Kinuha ko ang cellphone ko sa ilalim ng aking unan. Hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko kaya I opened my manga reader and started reading some. Pero after a minute na-bored ako kaya nanood nalang ako ng anime sa phone ko.

Pagkatapos kong manood ng anime ay lumabas na ako ng kwarto. Feel ko mag-jogging ngayon. “Oh? Ngayon ka lang naggising?” tanong ni mama sa akin. As usual nasa tv na naman siya nakatingin. Pang-ilang k-drama na niya ‘yan. Siya lang talaga nakikinabang sa netflix. “Magja-jogging lang ako saglit ma,” sabi ko naman sa kanya. Siempre paglabas ko ng kwarto ay nakabihis na ako para hindi na niya ako mapigilan.

“Magja-jogging ka ngayon?” nagtataka niyang sabi. Tumango naman ako. “E hapon na ah?” Ngumiti naman ako. “Pwede naman ah,” sabi ko naman sa kanya. Tumango naman si mama at ibinalik ang atensiyon sa tv niya. Inayos ko naman ang buhok ko sa harap ng salamin. Kinuha ko na rin ang sapatos ko at lumabas na ng bahay. Siempri huminto muna ako sa 7/11. Mamaya na ako magja-jogging. Bumili ako ng makakain at maiinom sa loob pagkatapos ay naghanap ng mauupuan sa labas. Isinuot ko ajg earphones ko at nakinig ng music.

Ilang minuto rin akong nakatambay sa 7/11 bago nagsimulang magjogging.

Hindi ko alam pero I found myself in the forest. Hindi pa naman ako malayo pero medyo madilim na sa parteng ito. I stopped running at tumingin sa likod ko. Nakikita ko pa ang mga tricycle doon. Hindi ko man lang namalayan na dito pala ako dinala ng mga paa ko. I guess I’m destined to be here ngayon. Nagpatuloy nalang ako sa pag-jog pero ilang minuto lang ay huminto rin agad ako. Kinuha ko ang earphones sa tenga ko at ipinasok ito sa bulsa ko. I checked my phone lara tingnan kung anong oras na. 5:45 na ng hapon. Nagdadalawabg isip ako kung magpapatuloy ba ako sa paglalakad, ngunit hindi ko magawang huminto. There’s a part of me na…..fuck no! I slapped myself real hard. What the f**k was I thinking? I shouldn’t be thinking that way.

Nagpatuloy na ako sa paglalakad. Medyo malayo-layo na rin ‘tong narating ko. Wala na rin akong mga taong nadadaanan. Hindi naman masyadong madilim dito sa dinadaanan ko kung hindi lang dahil sa oras pero malapit na mag 6 kaya medyo madilim na dito. At dahil hindi ako duwag naglakad pa rin ako. Hanggang sa may nakita akong bahay. Hindi ko alam kung may nakatira ba dito pero sa tingin ko ay wala. May mga punong nakapalibot dito. Hindi ko namalayan na nagsimulang tumungo ang mga paa ko doon sa bahay. Dahan-dahan akong naglakad dahil baka may aso. f**k f**k f**k. Minsan talaga sinusumpa ko ang sarili ko. Kahit ano-ano na lang ‘tong pinapasok ko. Naging witness pa tuloy ng isang krimen.

Napahinto ako sa paglalakad dahil may narinig akong tumatawa. f**k! May tao pala! Dali-dali akong nagtago sa isang puno. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Huminga ako ng malalim at lumabas sa pinagtataguan ko. Mukhang basa loob ang narinig ko kanina kaya malabong makita ako dito sa labas. Naghanap ako ng mga butas para masilip kung ano’ng meron sa loob. Narinig ko ulit ‘yung tumawa pero medyo malakas na ito kumpara kanina. Ibig sabihin malapit na ako. Nakahanap din naman agad ako ng butas kaya sumilip na ako rito. Napatakip naman ako sa bibig ko.

Jace!

I knew it! Kaya ako dinala rito dahil something’s going on! At involve na namn si Jace. Of course, he’s the only serial killer na nandito. Sumilip uli ako. It’s a good thing na hindi na ako kinalabahan or natatakot—wait! What?

“no..” napailing ako. Dapat matakot ako. Huminga ako ng malalim ulit at sumilip sa butas. Hinanap ko kung sino ang biktima ni Jace ngunit napasinghap ako dahil puno na ng dugo ang itsura nito. Hindi na makilala. Pero hubo’t hubad ito at nakatali.

Kumuha si Jace ng…gunting? Dahan-dahan siyang lumapit sa babae at lumuhod sa harapan nito. Nagsasalita si Jace pero given sa distance ko sa kanya imposibleng marinig ko ang sasabihin niya. Nakita ko namang umiiling-iling ang babae. Jace touched her hair at ginupitan ito. Medyo naging agresibo siya dahil natusok niya sa balikat ang babae kaya impit itong napasigaw. Jace started touching the girl’s legs, pababa, sa tuhod hanggang sa umabot sa paa. Inisa-isa niya ang mga hintuturo nito, tinuro turo niya ito gamit ang gunting na hawak niya. Pagkatapos ay…ginunting niya ang mga daliri nito. Hindi makasigaw ng malakas ang babae dahil may busal sa bibig niya. Tawa naman ng tawa si Jace. Pagkatapos ay hinaplos ni Jace ang mukha niya at sinampal ng paulit-ulit. Pagkatapos ay kinuha ni Jace ang busal sa bibig nito. May sinabi ulit si Jace pero hindi ko na ito narinig. Nakita ko nalang na hinawakan ni Jace ang panga nito at ipinasok ang kamay sa bibig ng babae na para bang may kinukuha.

Bigla namang lumabas ang dila ng babae, nagpipiglas siya ngunit wala na siyang lakas. Nakalabas na ang dila niya. Kinuha naman si Jace ang gunting and started cutting the poor girl’s tongue. Para namang nagising ang babae at nagsisigaw ulit. Tumawa naman ng sobrang lakas si Jace.

I wanted to close my eyes pero hindi ko magawa. Parang….I think I’m enjoying it. Parang gusto ko ring saksakin ng paulit-ulit ang babae. Gusto ko siyang marinig sumigaw. Parang…masarap pakinggan. Parang nakakatuwa tingnan. Hindi ko alam pero nagsimula akong maglakad at naghanap ng pinto. Malakas kong binuksan ito at dali daling nagtungo sa kinaroroonan ni Jace. Hiningal hingal pa ako ng makapasok sa loob.

Nakatingin sa akin si Jace. Walang reaksiyon ang mga mata niya. Hindi na nag-angat ng paningin ang babae. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Naeexcite ako! Lumapit ako kay Jace. Hindi naman siya gumalaw sa pwesto niya. Nang makalapit ako sa kanya ay agad ko siyang hinalikan. Nagulat naman siya kaya narinig ko ang pagbagsak ng gunting sa sahig. Hinawakan ko ng mahigpit ang mukha niya. Ilang segundo pa ay gumanti naman siya ng halik sa akin. Ako ang naunang huminto sa paghalik kaya agad kobg hinabol ang paghinga ko. Umalis naman si Jace sa pwesto niya at may kinuha sa malapit na lamesa. Isang kutsilyo. Parang alam na ni Jace ang nangyayari dahil ibinigay niya sa akin ang kutsilyo. Dahan-dahan ko naman itong kinuha. Tinitigan ko pa ito ng ilang segundo.

Tumango si Jace at iginaya ako papalapit sa babae. Nag-angat naman ng paningin ang babae at parang nabuhayan pa siya ng loob ng makita ako. I know she’s asking for help right now. I smiled at her sweetly. Ngunit ang kaninang pag-asa sa mga mata niya ay agad na naglaho. Lumuhod ako sa harap niya at bumulong, “I want to hear you scream,” mahina kong sabi. Umiling-iling naman ang babae. Tinitigan ko siya sa mga mata niya. I think I know where I’ll start. Dahan-dahan kong itinusok ang kutsilyo sa kanang mata niya. Hindi siya makasigaw ng maayos ngunit masarap pa rin sa tenga ang boses niya. Paulit-ulit kong sinaksak ang mata niya pagkatapos ay lumipat ako sa kabila. Para na siyang nawawalan ng ulirat. Kaya mas lalo akong ginanahan.

“Stop.” Napahinto naman ako sa ginagawa ko ng marinig ang boses ni Jace. Para akong nagising. Nanlaki ang mga mata ko ng husto at nabitawan ko ajg kutsilyo na punong-puno na ng dugo. “She’s dead,” sabi ni Jace. Nakatitig lang ako sa kanya at hindi makapaniwala sa nagawa ko. “What?” masungit niyang sabi. Napatingin ako sa duguan kong kamay at natungo ito sa babaeng punong-puno ng saksak ang mukha. Napasapo ako sa ulo ako. Umatras ako ngunit agad ding natumba.

“That was your first right?” tanong ni Jace ngunit hindi ko ito magawang sagutin. I looked at him again ngunit parang nandilim ang paningin ko hanggang sa napahiga ako sa sahig.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Una kobg nakita ang hindi pamilyar na kisame. Tumingin ako sa kanan, may mga kahoy rito at isang lumang lamesa. Pagtingin ko sa kaliwa ay may nakita akong isang pigura ng tao. Isiningkit ko ang mga mata ko para makita kung sino ito.

“Oh, you’re awake now. Congratulations on your first kill by the way,” sabi ng isang pamilyang ng boses sabay palakpaknng apat na beses. Nagtataka naman ako sa sinasabi niya. Kinusot-kusot ko ang mga mata ko. “Sino ka?” mahina kong tanong. “Your boyfriend.” Tipid nitong sabi. Boyfriend? Wala naman akong maalala na may boyfriend ako. Nang medyo malinaw na ang paningin ako ay ibinaling ko ulit ang tingin ko sa pigurang nasa gilid ko. At muntikan na akong mahulog sa higaan ng makita kung sino ito.

“Jace?!” gulat kong sabi.

“Yes, that’s me,” sabi niya habang nakatingin sa mga kuko niya.

Ngunit naguguluhan pa rin ako dahil wala akong maalala. “Wait, what am I doing here?” tanong ko sa kanya. Tumayo naman siya and said, “follow me outside.” Nauna na siyang lumabas kaya kahit nagdududa ay sumunod pa rin ako. Mukhang abandonado na ang lugar na ito.

“Here.” Nakatayo si Jace sa isang box. Tiningnan ko naman siya ng may halong pagtataka. “A…no ‘yan?” I asked. “You don’t remember?” umiling naman ako. “Understandable,” he said at binuksan ang box. Napasinghap naman ako. “Oh my God!” dahan-dahan akong umatras. Nakatakip ang dalawang kamay sa bibig. Suddenly, memories of what really happened earlier cam flashing through my mind. Gulat akong napatingin kay Jace.

“You remember now?” tanong niya. Dahan-dahan naman ang tumango. “As I said earlier, congratulations,” he said at tinakpan ulit ang box na may lamanag gutay-gutay na katawan ng isang babae…na pinatay ko.

“I knew you’ve been following me,” he suddenly said. Guilty naman akong napatingin sa kanya. “Nacurious lang ako,” sabi ko naman sa kanya at iniwas ang paningin ko. “ Ano na’ng gagawin mo jan?” sabi ko sabay turo sa box.

“oh this?” tanong niya. “WE are going to burn it,” he said and smiled. “We?” tanong ko. “Yes, we. You’re involve now. You killed her. You helped me,” he said na parang wala lang. Gulat naman akong tumingin sa kanya. “I…” f**k. Oo nga. And besides, I enjoyed it. “How was your first kill?” he asked casually. Hindi ako sumagot. May kinuha si Jace sa gilid and started pouring it all over the place. ‘Yung box, sa kwarto na tinulugan ko, everwhere. Lumabas si Jace sa loob kaya sumunod ako. Kumuha siya ng lighter sa bulsa niya itinapon ito sa sa harap ng bahay. Agad itong umilaw kaya naglakad na si Jace papalayo, sumunod naman ako.

Nang medyo malayo na kami doon ay lumingon ulit ako para tingnan ang bahay. Kumalat na ang apoy kaya sigurado akong nasunog na ang nasa loob nito. Tiningnan ko naman si Jace, pati siya ay nakatingin din sa bahay.

“By the way,” he said kaya napatingin ako sa kanya. “Don’t forget that I’m your boyfriend now,” sabi niya at ipinasok ang dalawang kamay sa bulsa niya. Tumalikod na siya at nagsimulang maglakad. Ako naman ay……napangiti. “f**k,” I said and ran towards him.