บทที่ 6 การมาถึงของนักสืบ
1758 Words
08:45 น. – คฤหาสน์แวนเดอร์บิลต์
เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ต Aston Martin Vantage สีดำด้าน ดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะจอดนิ่งสนิทหน้าทางเข้าคฤหาสน์แวนเดอร์บิลต์ ประตูฝั่งคนขับเปิดออก
อเล็กซานดร้า โคล หรือที่ใคร ๆ รู้จักในชื่อ “อเล็กซ์” ก้าวลงจากรถ
เธอคือ นักสืบเอกชนที่ดีที่สุดในนิวยอร์ก และคืนนี้... เธอจะเป็นคนไขคดีที่ไม่มีใครคิดว่าจะเกิดขึ้น
ลักษณะท่าทาง & การแต่งตัวของอเล็กซานดร้า โคล
เธอเป็นผู้หญิงที่ ดึงดูดสายตาตั้งแต่วินาทีแรกที่ปรากฏตัว
รูปร่างสูงเพรียว (ประมาณ 175 ซม.) เอวคอดได้รูป สะโพกโค้งเว้าแบบนางแบบ แต่กล้ามเนื้อกระชับเป็นสัดส่วนของคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี
เรือนผมยาวสีดำขลับ ถูกมัดรวบไว้แบบหลวม ๆ ให้ดูสบายแต่ยังคงดูมีสไตล์
ใบหน้าสวยคม ริมฝีปากแดงเข้มแบบผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
สายตาสีน้ำตาลเข้มเฉียบขาด แววตาของเธอเหมือนมีดที่สามารถเฉือนความลับของใครก็ตามที่เธอจ้องมอง
เครื่องแต่งกายทะมัดทะแมง – เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัว ปลดกระดุมบนเล็กน้อยพอให้ดูสบาย ๆ แต่ยังแฝงความเซ็กซี่ แจ็กเก็ตหนังสีดำโอบไหล่ราวกับเกราะกำบัง กางเกงสกินนี่สีดำ และรองเท้าบู๊ตส้นสูงที่สามารถเดินได้คล่องแคล่ว
เธอเดินขึ้นไปที่ประตู ท่วงท่ามั่นใจ สง่างาม แต่แฝงไว้ด้วยความอันตราย
การเผชิญหน้ากับคฤหาสน์แวนเดอร์บิลต์
พ่อบ้านฮาร์ริงตันเปิดประตูรับเธอ ดวงตาของเขาไล่มองเธอจากหัวจรดเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้าเชื้อเชิญเข้าไป
“มิสโคล ยินดีต้อนรับครับ”
อเล็กซ์ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ ดวงตาของเธอกวาดมองรอบ ๆ เธอไม่ใช่คนที่พูดมาก แต่เธอสามารถจดจำรายละเอียดทุกอย่างได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามา
“คฤหาสน์สวยดี” เธอเอ่ยเสียงเรียบ “แต่ฉันว่าคุณคงไม่เรียกฉันมาชมบ้าน”
ลอว์เรนซ์ก้าวออกมาจากห้องทำงาน “ยินดีที่คุณมาเร็ว”
อเล็กซ์หันไปมองเขา “ฉันมาเร็วเสมอ โดยเฉพาะเมื่อมีเงินก้อนโตเป็นเดิมพัน”
ลอว์เรนซ์หัวเราะแห้ง ๆ “เงินไม่ใช่ปัญหา ถ้าคุณหาเพชรของฉันเจอ”
“ทุกอย่างหาเจอได้ ถ้ารู้ว่าจะต้องเริ่มจากไหน” อเล็กซ์ตอบ ก่อนจะก้าวเข้าไปกลางห้อง
การทักทาย & การเริ่มต้นสอบปากคำ
เธอยืนกลางห้อง หันไปมองสมาชิกในบ้านที่ยืนรออยู่
1. เฮนรี่ – ลูกชายคนโต
2. วิคตอเรีย – ลูกสาวคนรอง
3. โรเบิร์ต สแตนฟอร์ด – สามีนักการเมืองของวิคตอเรีย
4. เจมี่ – ลูกชายคนเล็ก
5. มาดามโรซาลิน – หัวหน้าแม่บ้าน
6. ฮาร์ริงตัน – พ่อบ้าน
7. เดเร็ค – หัวหน้ารักษาความปลอดภัย
เธอกวาดสายตามองพวกเขาทีละคน ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ถ้าคุณเป็นขโมย คุณจะซ่อนเพชรไว้ที่ไหน?”
ทุกคนเงียบกริบ
เฮนรี่ขมวดคิ้ว “คุณกำลังบอกว่าขโมยเป็นพวกเรา?”
อเล็กซ์ยิ้มเย็น “ฉันยังไม่บอกอะไรเลย คุณแค่พูดเอง”
โรเบิร์ตหัวเราะ “ดูเหมือนคุณจะเข้ามาสอบสวนเราทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีหลักฐานอะไรเลย”
อเล็กซ์เลิกคิ้ว “งั้นคุณอยากสารภาพก่อนเลยไหม?”
ทุกคนชะงัก
ลอว์เรนซ์: “คุณจะเริ่มจากตรงไหน?”
อเล็กซ์: “จากทุกคนที่อยู่ในบ้าน ฉันต้องการรู้ว่าใครอยู่ที่ไหนก่อนที่ไฟจะดับ”
เฮนรี่: “แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่ได้อยู่แถวนั้น?”
อเล็กซ์: “คุณก็แค่ต้องทำให้ฉันเชื่อให้ได้”
วิคตอเรีย: “ฉันไม่เห็นว่าทำไมเราต้องเป็นผู้ต้องสงสัย”
อเล็กซ์: “คนที่ไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย คือคนที่มีหลักฐานยืนยันว่าไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ และตอนนี้ ฉันยังไม่มีใครที่มีหลักฐานพอจะตัดชื่อออกจากรายชื่อได้”
โรเบิร์ต: “คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร?”
อเล็กซ์: “ฉันไม่สนว่าใครเป็นใคร ฉันสนแค่ใครเป็นขโมย”
มาดามโรซาลิน: “คุณคิดว่าใครเป็นคนทำ?”
อเล็กซ์: “ฉันไม่คิด... ฉันพิสูจน์”
อเล็กซ์กอดอก หรี่ตาจ้องมองพวกเขา
“ฟังให้ดี ฉันไม่สนว่าใครจะมีภูมิหลังยังไง หรือใครจะมีอำนาจแค่ไหน ฉันมาที่นี่เพื่อหาความจริง และฉันมีวิธีของฉันที่จะทำให้มันเปิดเผย”
เธอหันไปสบตาลอว์เรนซ์ “และฉันสัญญาว่า เพชรของคุณจะไม่อยู่ในที่ที่ขโมยคิดว่ามันปลอดภัยอีกต่อไป”
อเล็กซานดร้า โคล ยืนกอดอกอยู่กลางห้อง เธอจ้องมองทุกคนด้วยสายตานิ่งเฉียบ อ่านท่าทางของแต่ละคนราวกับกำลังอ่านหนังสือที่มีตัวอักษรซ่อนอยู่
เธอปล่อยให้ความเงียบดำเนินต่อไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ
“พาฉันไปดูที่เก็บเพชร”
ลอว์เรนซ์พยักหน้า “ตามมา”
การเข้าสู่ห้องทำงาน – ระบบป้องกันที่แน่นหนา
ลอว์เรนซ์นำทางอเล็กซ์ไปยัง ห้องทำงานส่วนตัว ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นสองของคฤหาสน์ ประตูไม้โอ๊คสีเข้มสูงเกือบ 3 เมตรตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
“ห้องนี้มีแค่ฉันคนเดียวที่สามารถเข้าได้” ลอว์เรนซ์กล่าวก่อนจะกดปุ่มลับที่ติดตั้งไว้ข้างประตู
ระบบสแกนใบหน้าทำงานทันที กล้องเล็ก ๆ ขยับจ้องไปที่ใบหน้าของเศรษฐี
“ยืนยันตัวตน: ลอว์เรนซ์ แวนเดอร์บิลต์”
มีเสียงกลไกดังเบา ๆ ประตูปลดล็อก
“หลังจากสแกนใบหน้าแล้ว ต้องกดรหัสพิเศษที่แป้นนี้” ลอว์เรนซ์พูด พร้อมกดชุดตัวเลขหกหลักลงไปที่คีย์แพด (ตัวเลขที่ไม่มีใครรู้ นอกจากเขาเอง)
ประตูเปิดออก
ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรา โคมไฟแชนเดอเลียร์ส่องประกายเหนือโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ผนังด้านข้างเต็มไปด้วยชั้นหนังสือและของสะสมล้ำค่า
“แล้วเซฟล่ะ?” อเล็กซ์ถาม
ลอว์เรนซ์เดินไปที่ผนังฝั่งตรงข้าม กดปุ่มลับที่มุมโต๊ะ
ภาพวาดแวนโก๊ะที่แขวนอยู่ค่อย ๆ เลื่อนออก เผยให้เห็นเซฟขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่ในผนัง
“เซฟนี้เปิดได้แค่สามขั้นตอน” ลอว์เรนซ์กล่าว ขณะที่ชี้ไปที่แป้นสแกน
1. สแกนม่านตา – ต้องใช้ดวงตาของลอว์เรนซ์เท่านั้น
2. สแกนลายนิ้วมือ – ระบบจะตรวจจับลายนิ้วมือที่ลงทะเบียนไว้
3. ป้อนรหัสลับ – ตัวเลขหกหลักที่เปลี่ยนทุก ๆ เดือน
“ไม่มีทางที่ใครจะเปิดมันได้ นอกจากฉัน” ลอว์เรนซ์กล่าวด้วยความมั่นใจ
อเล็กซ์จ้องมองเซฟนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “มันถูกเปิดอย่างถูกต้อง หรือถูกงัด?”
ลอว์เรนซ์เม้มปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงหนัก “เซฟถูกเปิด... อย่างถูกต้อง ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ”
อเล็กซ์หรี่ตา “แสดงว่า... ขโมยต้องรู้วิธีเข้าถึงมันได้”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันที
การตรวจสอบกล้องวงจรปิด – เงื่อนงำที่ขาดหาย
อเล็กซ์พยักหน้า ก่อนจะหันไปทางเดเร็ค “ฉันต้องการดูภาพจากกล้องวงจรปิดในคืนนั้น”
เดเร็คพยักหน้า “ตามผมมา”
พวกเขาเดินลงไปยังห้องควบคุมกล้องวงจรปิดใต้ดิน จอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เรียงตัวอยู่รอบห้อง แสดงภาพจากมุมต่าง ๆ ของคฤหาสน์
เดเร็คกดปุ่มย้อนกลับไปยังคืนของงานเลี้ยง หน้าจอแสดงภาพอย่างต่อเนื่อง
20:00 น. – งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างปกติ
21:30 น. – ลอว์เรนซ์นำเพชรขึ้นไปเก็บ ทุกอย่างยังปกติ
22:00 น. – ลอว์เรนซ์ลงมาร่วมงานเลี้ยง แขกทยอยกลับ
22:30 น. – ระบบกล้องจับภาพ 7 คน ที่อยู่แถวหน้าห้องทำงานของลอว์เรนซ์
เฮนรี่ – เดินขึ้นไปก่อนหายไปจากเฟรม
วิคตอเรีย & โรเบิร์ต – ยืนคุยกันใกล้ทางเดิน
เจมี่ – เดินผ่านเหมือนกำลังจะขึ้นไปที่ห้องตัวเอง
มาดามโรซาลิน – ถือถาดชา เดินผ่าน
พ่อบ้านฮาร์ริงตัน – ตรวจตราความเรียบร้อย
เดเร็ค – กำลังเดินตรวจสอบความปลอดภัย
22:45 น. – ไฟดับ
จู่ ๆ หน้าจอกล้องทุกตัวก็ดับวูบ
ไม่มีภาพนานถึง 40 วินาทีและทุกอย่างก็กลับมาปกติ หลังจากนั้นภาพก๋หายไปอีก 15-20วินาที พอภาพหลับมาได้สักพักก็หายไปอีก 10วินาที
23:00 น. – ไฟกลับมา ทุกคนยังอยู่ที่ตำแหน่งเดิม บางคนเดินออกจากเฟรม บางคนยังอยู่ใกล้ ๆ แถวห้องทำงาน
อเล็กซ์ยืนกอดอก มองหน้าจอด้วยสายตานิ่งสนิท
“กล้องทุกตัวดับพร้อมกันหมด?”
เดเร็คพยักหน้า “ใช่ ระบบไฟฟ้าของที่นี่เชื่อมต่อกันหมด ไม่มีแหล่งพลังงานสำรองสำหรับกล้องวงจรปิด”
“สะดวกดีนะ” อเล็กซ์กล่าวเสียงเย็น “แสดงว่าไฟดับ ไม่ใช่อุบัติเหตุ”
ลอว์เรนซ์ขมวดคิ้ว “หมายความว่า...”
อเล็กซ์หันกลับมามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“หมายความว่า... มันคือแผนที่วางไว้อย่างดี”
“ขโมยไม่ได้เข้ามาจากภายนอก” อเล็กซ์กล่าวหนักแน่น
“เพราะไม่มีใครสามารถบุกเข้ามาและผ่านระบบป้องกันของที่นี่ได้”
เธอหันไปมองคนที่อยู่ในห้อง
“แต่คนที่อยู่ข้างในนี้ต่างหาก... ที่อาจเป็นขโมย”
อเล็กซานดร้า โคล ยืนกอดอกมองจอมอนิเตอร์ที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิด แม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศภายในห้องกลับอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด
ภาพจากกล้องทุกตัวดับลงพร้อมกัน
ไฟดับ สามครั้ง
ครั้งแรก 40วินาที
ครั้งที่สอง 15-20 วินาที
ครั้งที่สาม 10 วินาที
และเมื่อไฟกลับมา ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติ... ยกเว้นเพชรที่หายไป
เธอใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะควบคุมเบา ๆ ในขณะที่สมองประมวลผลข้อมูลทั้งหมด
จากนั้น เธอก็หันไปหาลอว์เรนซ์และพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น
“ฉันต้องการห้องทำงานเงียบ ๆ เพื่อวิเคราะห์ข้อมูล”
ลอว์เรนซ์พยักหน้า “ใช้ห้องทำงานของฉันได้”
เธอเดินนำขึ้นไปบนชั้นสองอีกครั้ง โดยที่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทุกคนมองตามหลังเธอ บางคนเต็มไปด้วยความสงสัย บางคนเต็มไปด้วยความกังวล
ภายในห้องทำงาน – ความเงียบที่เต็มไปด้วยความคิด
ประตูปิดลงเบา ๆ ทิ้งให้ทั้งห้องเหลือเพียง อเล็กซ์ กับความคิดของเธอ
เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน หย่อนตัวลงบนเก้าอี้หนังแท้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนัก มือข้างหนึ่งถอดแจ็กเก็ตหนังวางพาดกับเก้าอี้ แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกรั้งขึ้น เผยให้เห็นข้อมือเรียวที่เต็มไปด้วยร่องรอยจากอดีตที่เธอไม่เคยพูดถึง
เธอเปิดสมุดโน้ตเล่มเล็ก หยิบปากกาขึ้นมา แล้วเริ่มร่างแผนผังความเป็นไปได้
- Writer
