บทที่ 5 ค่ำคืนแห่งความมืดมิด

1732 Words

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง แขกทุกคนยังคงจ้องมองเพชร “The Golden Serengeti” ด้วยความชื่นชมขณะที่มันส่องประกายอยู่ภายในกล่องแก้วนิรภัย ลอว์เรนซ์ แวนเดอร์บิลต์ยืนอยู่บนเวทีด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ “ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ยิ่งใหญ่” เขากล่าว “และเพชรเม็ดนี้ จะถูกเก็บรักษาไว้เป็นสมบัติของตระกูลแวนเดอร์บิลต์ไปชั่วลูกชั่วหลาน” เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ลอว์เรนซ์จะหันไปพยักหน้าให้พ่อบ้านฮาร์ริงตันและเดเร็ค หัวหน้ารปภ. “ได้เวลาเอามันกลับไปเก็บแล้ว” ลอว์เรนซ์เดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปพร้อมกับพ่อบ้านและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย กล่องเพชรถูกนำขึ้นไปยังห้องทำงานของเขา ท่ามกลางสายตาของแขกบางส่วนที่ยังมองตามอย่างเสียดาย เมื่อมาถึงห้องทำงาน ลอว์เรนซ์ทำตามขั้นตอนปกติ เขากดรหัสลับที่โต๊ะทำงาน ภาพวาดแวนโก๊ะเลื่อนออก เผยให้เห็นตู้เซฟขนาดใหญ่ สแกนม่านตา – ผ่าน สแกนลายนิ้วมือ – ผ่าน กดรหัสลับ – ผ่าน เสียงกลไกดังขึ้นก่อนที่ตู้เซฟจะเปิดออก ลอว์เรนซ์วาง “The Golden Serengeti” ลงในแท่นล็อก กลไกพิเศษยึดเพชรไว้แน่น ป้องกันการขยับหรือเคลื่อนที่ เขากดปุ่มปิดตู้เซฟ หน้าจอแสดง “ระบบล็อกสมบูรณ์” และเดินออกมานอกห้อง ที่พ่อบ้านและหัวหน้า รปภยืนรออยู่ เขาพยักหน้ากับพ่อบ้านฮาร์ริงตัน “เรียบร้อย” “ให้ผมเฝ้าทางเดินไหมครับ?” เดเร็คถาม ลอว์เรนซ์ส่ายหน้า “ไม่จำเป็น คืนนี้ฉันต้องการให้ทุกคนสนุกกับงานเลี้ยง ไม่อยากให้บรรยากาศตึงเครียด” เขาหันหลังกลับลงไปยังงานเลี้ยง ทิ้งให้เซฟปิดสนิทอยู่ในห้องทำงาน งานเลี้ยงดำเนินต่อ & เหตุการณ์ไฟดับปริศนา 21:30 น. งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป เสียงเพลงแจ๊สบรรเลงคลอเบา ๆ แขกบางส่วนจับกลุ่มพูดคุย ดื่มแชมเปญ และเพลิดเพลินกับบรรยากาศที่หรูหรา ทันใดนั้น... ไฟทั้งคฤหาสน์ดับลง ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่เสียงอุทานของแขกจะเริ่มดังขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?” “ไฟดับเหรอ?” เสียงฮือฮาและความโกลาหลเริ่มขึ้น พิธีกรรีบก้าวขึ้นไปบนเวที แม้จะอยู่ในความมืด เธอพยายามควบคุมสถานการณ์ “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี โปรดอย่าตกใจ” เสียงของเธอชัดเจน “เราจะตรวจสอบระบบไฟฟ้าในทันที โปรดอยู่ในที่ของท่าน” หลังจากดับไป 40วินาที ไฟก็มา ทุกคนเลยกลับมาเป็นปกติ หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ไฟดับอีกครั้ง ดับรอบนี้ 15-20วินาที ยังไม่ทันได้ตกใจ ทุกอย่างก็ปกติ ผ่านไปอีก20นาที ไฟดับอีกรอบ รอบนี้แค่ 10วินาทีเท่านั้น รปภ.รีบวิ่งไปยังตู้ควบคุมไฟฟ้า แต่เนื่องจากคฤหาสน์มีระบบไฟที่ซับซ้อน พวกเขาต้องวิ่งขึ้นไปยังห้องควบคุมหลักที่อยู่ในชั้นใต้ดิน “นี่มันแปลกมาก...” “บ้านระดับนี้ ระบบไฟดับได้ยังไง?” ทันใดนั้น...หลังจากไฟดับครั้งล่าสุด ไฟกลับมา แสงไฟจากโคมระย้ากลับมาสว่างจ้าอีกครั้ง แขกหลายคนพากันถอนหายใจ พิธีกรก้าวขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง “ต้องขออภัยในความไม่สะดวก ระบบไฟฟ้ามีปัญหาทางเทคนิค แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว” แม้จะเกิดเหตุการณ์ไฟดับ แต่เพราะมันกินเวลาเพียง ไม่กี่วินาที ทุกคนจึงไม่ได้ตื่นตระหนกเกินไป ลอว์เรนซ์ที่ยืนอยู่กลางห้องมองไปรอบ ๆ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็ไม่ได้เอะใจอะไรเป็นพิเศษ งานเลี้ยงจบลง – ทุกคนแยกย้าย1 23:00 น. งานเลี้ยงจบลง แขกทุกคนทยอยกลับ รถลีมูซีนและโรลส์รอยซ์เคลื่อนตัวออกจากลานคฤหาสน์ ลอว์เรนซ์ยืนส่งแขกที่ประตูพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่พ่อบ้านและแม่บ้านเริ่มเก็บกวาดภายใน สมาชิกในบ้านต่างกลับไปยังห้องของตนเอง เฮนรี่ ถอนหายใจยาวก่อนจะเดินขึ้นห้อง ความคิดเรื่องธุรกิจยังคงวนเวียนอยู่ในหัว วิคตอเรีย ถอนรองเท้าส้นสูงออกแล้วเดินเข้าห้อง หัวของเธอยังคงคิดถึงเรื่องการเมืองและความขัดแย้งกับสามี เจมี่ ไม่พูดอะไรกับใคร เขาเดินเข้าห้องตัวเองเงียบ ๆ เปิดไวน์ขวดใหม่ และนั่งมองดาวจากระเบียง ในห้องแมว... ขณะที่ดูคาติเริ่มง่วงและขดตัวหลับ วินเซนต์กำลังกลับ เช้าวันรุ่งขึ้น – ความจริงที่ไม่มีใครคาดคิด 08:00 น. ลอว์เรนซ์ แวนเดอร์บิลต์ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่น เขาแต่งตัวเรียบร้อย ก่อนจะก้าวออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน เขาเดินไปที่ตู้เซฟ กดรหัสลับ สแกนม่านตา – ผ่าน สแกนลายนิ้วมือ – ผ่าน เสียงกลไกดังขึ้น ประตูเซฟเปิดออกช้า ๆ และที่นั่น... เพชรหายไป ดวงตาของลอว์เรนซ์เบิกกว้าง ความเงียบภายในห้องทำงานหนักอึ้ง “เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำ ก่อนจะหันหลังตวาดลั่น “พ่อบ้าน! รปภ.! ทุกคนมาที่นี่เดี๋ยวนี้!” เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อคนในบ้านรีบวิ่งเข้ามา สีหน้าของลอว์เรนซ์เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “เพชรของฉัน... หายไปแล้ว” “เป็นไปไม่ได้...” เสียงของลอว์เรนซ์ แวนเดอร์บิลต์แหบพร่าเมื่อเขามองเข้าไปในเซฟที่เปิดอ้า “The Golden Serengeti” ที่เคยส่องประกายอยู่ภายในนั้น—หายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบ “พ่อบ้าน! รปภ.! ทุกคนมาที่นี่เดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของเศรษฐีทำให้ทั้งคฤหาสน์สั่นสะเทือน เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกคนที่อยู่ในบ้านก็พากันวิ่งมาที่ห้องทำงาน สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้นครับคุณแวนเดอร์บิลต์?” เดเร็ค หัวหน้ารักษาความปลอดภัยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลอว์เรนซ์หันขวับไปทางเขา สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เพชรของฉันหายไป!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที “เป็นไปได้ยังไง?” วิคตอเรียอุทาน “พ่อเก็บมันไว้ในเซฟนี่!” “และเซฟนี้ไม่มีใครเปิดได้ นอกจากพ่อ” เฮนรี่เสริม พลางขมวดคิ้ว พ่อบ้านฮาร์ริงตันรีบก้าวเข้ามา “เราต้องตรวจสอบกล้องวงจรปิดครับ!” “ใช่” ลอว์เรนซ์กัดฟัน “ไปที่ห้องควบคุมเดี๋ยวนี้!” ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด – ช่องโหว่ของคดี ทุกคนพากันเดินลงไปยังห้องควบคุมด้านล่าง เดเร็ครีบเข้าไปที่คอมพิวเตอร์และเปิดระบบตรวจสอบย้อนหลัง ทุกสายตาจับจ้องไปที่จอภาพขนาดใหญ่ บนจอปรากฏภาพจากคืนก่อน แขกยังคงเดินทางออกจากงานเลี้ยง สมาชิกในบ้านเริ่มกลับเข้าห้องของตัวเอง แล้ว... ภาพกล้องจับภาพได้ว่ามีคนบางคนเดินอยู่แถวหน้าห้องทำงานของลอว์เรนซ์ เฮนรี่ – ลูกชายคนโต ผู้ที่มีปัญหาทางธุรกิจ วิคตอเรีย – ลูกสาวคนรอง และสามีนักการเมืองของเธอ โรเบิร์ต สแตนฟอร์ด เจมี่ – ลูกชายคนเล็ก ผู้ที่ดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องเงินทอง มาดามโรซาลิน – หัวหน้าแม่บ้านผู้ซื่อสัตย์ พ่อบ้านฮาร์ริงตัน – ผู้ที่ดูแลบ้านมาตลอด เดเร็ค – หัวหน้ารักษาความปลอดภัย ทั้งหมดนี้ คือ 7 คน ที่ปรากฏตัวอยู่แถวห้องทำงาน ก่อนที่ไฟจะดับ “นี่มัน…” วิคตอเรียเบิกตากว้าง “ทำไมพวกเราหลายคนมาอยู่ตรงนี้?” “ฉันจำได้ว่าฉันแค่เดินผ่าน ไม่ได้ทำอะไร” เจมี่พูดเสียงเรียบ “ฉันก็มาดูความเรียบร้อยของบ้าน” ฮาร์ริงตันกล่าว “เป็นหน้าที่ของพ่อบ้าน” เฮนรี่ขมวดคิ้ว “ฉันขึ้นมาดื่มไวน์ที่ห้องของฉันก่อนกลับเข้าห้องเท่านั้นเอง” โรเบิร์ตยกมือขึ้น “ผมเดินมาคุยโทรศัพท์ ไม่ได้ทำอะไรเกี่ยวกับเพชรของพ่อตาเลย” “ฉันกำลังตรวจสอบระบบความปลอดภัย” เดเร็คเสริม เสียงโต้เถียงดังขึ้นทันที ทุกคนพยายามอธิบายว่าทำไมพวกเขาอยู่ที่นั่น แล้วจู่ ๆ... ภาพก็ดับไป 15 นาทีต่อมา ภาพกลับมาอีกครั้ง และเมื่อไฟกลับมา ทุกคนก็เริ่มเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง ไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่มีเสียงสัญญาณเตือน ไม่มีร่องรอยของการงัดแงะ แต่เพชร... หายไปแล้ว ความตึงเครียด & การตัดสินใจครั้งสำคัญ ลอว์เรนซ์กำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...” พ่อบ้านฮาร์ริงตันพูดเสียงเบา “หรือว่า... ขโมยอาจเป็นคนในบ้าน?” “ไม่มีใครเข้าออกจากคฤหาสน์เมื่อคืนนี้” เดเร็คเสริม “หากเป็นโจรจากภายนอก พวกเราน่าจะเห็นอะไรบางอย่างในกล้องก่อนหน้านั้น” “แล้วเราจะทำยังไงดี?” วิคตอเรียถาม สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ลอว์เรนซ์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นเสียงหนักแน่น “ฉันจะไม่แจ้งตำรวจ” ทุกคนหันขวับมามองเขาอย่างตกใจ “แต่พ่อ! นี่มันการโจรกรรม!” เฮนรี่โพล่งขึ้น ลอว์เรนซ์ยกมือขึ้นตัดบท “ถ้าฉันแจ้งตำรวจ มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ พวกสื่อจะเล่นข่าว เพชรของฉันเพิ่งถูกประมูลมาไม่ถึงอาทิตย์ แล้วถูกขโมยไป? พวกมันจะเอาไปทำลายชื่อเสียงของฉันแน่” “แต่เราจะปล่อยให้ขโมยหนีไปงั้นเหรอ?” โรเบิร์ตถาม ลอว์เรนซ์หันไปมองทุกคนรอบห้องอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะพูดชัดถ้อยชัดคำ “ฉันต้องการนักสืบเอกชน” ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง “ใครล่ะ ที่พอจะไว้ใจได้?” พ่อบ้านฮาร์ริงตันเอ่ยขึ้น เดเร็คพยักหน้า “ผมรู้จักอยู่คนหนึ่ง เธอมีชื่อเสียงมากในวงการสืบสวน เคยคลี่คลายคดีที่ตำรวจยังแก้ไม่ได้” “เธอชื่ออะไร?” ลอว์เรนซ์ถามทันที เดเร็คหันไปสบตาเศรษฐี ก่อนจะตอบช้า ๆ “ อเล็กซานดร้า โคล “ “ติดต่อเธอเดี๋ยวนี้ บอกเธอว่า ‘The Golden Serengeti’ หายไป และฉันต้องการให้เธอมาที่นี่ทันที กำชับเธอด้วยว่า ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด “ ลอว์เรนซ์สั่ง เดเร็คพยักหน้า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ อเล็กซานดร้า โคล เป็นหนึ่งในนักสืบเอกชนที่เก่งที่สุดในนิวยอร์ก มีชื่อเสียงในแวดวงสืบสวนระดับสูง เธอเคยทำงานให้ทั้งภาครัฐและเอกชน ไขคดีโจรกรรมที่ตำรวจยังแก้ไม่ได้ ด้วยไหวพริบและวิธีการที่เฉียบแหลม และคืนนี้... เธอกำลังจะเข้าสู่คฤหาสน์แวนเดอร์บิลต์

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more