หลุมพรางรักร้าย

"คุณหมอค่ะ ได้เวลาพักแล้วค่ะ พี่บอกคนไข้ไว้แล้วว่าหมอพักทานข้าว" พยาบาลชุดขาวเดินเข้ามาในห้องตรวจของคุณหมอสาว เพื่อบอกให้พักทานข้าวกลางวันก่อนเริ่มหน้าที่ต่อในตอนบ่าย "ค่ะ พี่พร" ปานรินทร์เงยหน้าจากชาร์ตคนไข้คนล่าสุด เพื่อตอบพี่พยาบาลคนสวยที่อยู่หน้าห้องตรวจของเธอ "พิน ไปทานข้าวกลางวันกัน คนไข้เธอหมดรึยัง" ปานรินทร์โทรหาหมอที่เข้าเวรด้วยกันวันนี้เพื่อออกไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน ปานรินทร์กับเพลงพินเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ทั้งสองเป็นแพทย์เอ็กเทิร์นด้วยกัน หลังจากจบมาก็ได้มาเป็นแพทย์ใช้ทุนที่โรงพยาบาลเดียวกันอีก "ขอเวลาอีก 5 นาทีนะปาน พอดีเหลือคนไข้หน้าห้องอีก 1 เคส" เพลงพินตอบกลับเพื่อนหลังจากเห็นเพื่อนโทรศัพท์เข้ามา เธอจึงเดินมาถามพยาบาลหน้าห้องว่าเหลือคนไข้เยอะไหมแล้วจึงตอบกลับเพื่อนไปในสาย "ได้จ้าพิน ไม่ต้องรีบก็ได้ เรารอได้" ปานรินทร์ตอบกลับเพื่อนไป แล้ววางสายเดินไปรอที่ศาลาหลังประจำที่เธอกับเพลงพินจะนัดพบกันก่อนออกไปทานข้าวทุกครั้ง ปานรินทร์เดินมาที่ศาลาหลังประจำ เธอชอบศาลาหลังนี้ เพราะมันร่มรื่น มีลมพัดตลอดเวลา ทำให้เย็นสบายแบบธรรมชาติ มีต้นไม้ให้ความสดชื่น เธอพบศาลาหลังนี้พร้อมเพลงพิน หลังจากมาเป็นแพทย์ที่นี้ได้สองสัปดาห์ และตกลงว่าจะเป็นที่นัดประจำของพวกเธอ ปานรินทร์นั่งมองธรรมชาติไปเรื่อยๆ เธอคิดถึงครอบครัวเธอ ที่ประกอบก้วยพ่อ แม่ และพี่ชายที่แสนดี ทุกคนอยากให้เธอเป็นนักธุรกิจ เพราะครอบครัวเป็นครอบครัวธุรกิจที่มีชื่อในตอนนี้ แต่เธอไม่ชอบความฝันของเธอคือหมอที่ช่วยเหลือผู้อื่น ทุกคนจึงไม่คัดค้าน พร้อมทั้งตามใจเธอทุกอย่าง แต่ถ้าหากเธอเหนื่อยให้เธอคิดถึงทุกคนไว้ ว่ายังมีคนคอยห่วงใยและรักเธออยู่ "คอยนานไหมจ้า ปาน" เพลงพินเดินมาที่ศาลานัดพบของพวกเธอ เธอรีบเดินมาจึงทำให้เหนื่อยหอบ หน้าแดงเมื่อมาถึง ทำให้ผู้มองที่คอยเธออยู่ได้แต่อมยิ้ม "ไม่นานหรอก ไปกันเลยไหม" ปานรินทร์ถามเพลงพินหลังจากยืนมองเพื่อนมาถึงศาลาด้วยความรีบ "ไปเลยก็ได้ เดี๋ยวไม่ทันเวรบ่าย" เพลงพินพยักหน้าพร้อมตอบเพื่อนเธอ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินคุยกันออกจากศาลา เพื่อไปร้านอาหารที่วันนี้ทั้งสองคนคุยกันไว้ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วว่าอยากไปทานกัน เนื่องจากเห็นรีวิวร้านในอินเทอร์เนตแล้วน่าทานมาก "อร่อยสมคำร่ำลือมากเลยเนาะปาน" เพลงพินคุยกับปานรินทร์หลังจากที่ออกจากร้านเพื่อขึ้นรถกลับไปทำหน้าที่ต่อในช่วงบ่าย "อืม อร่อยจริง เอาไว้ พ่อแม่ กับพี่ปีย์มาจะพามาทานร้านนี้เลย" ปานรินทร์พยักหน้า พร้อมกับบอกเพื่อนว่าพ่อ แม่ และพี่ชายจะเดินทางมาเยี่ยมเธอในอาทิตย์หน้านี้ "ดีเลย พาท่านมาทานจะได้รู้ว่าลูกสาวกินดีอยู่ดี ไม่อดอยาก จะได้ไม่ห่วงมาก โดยเฉพาะพี่ปีย์ ห่วงแบบเว่อร์มากๆ" เพลงพินบอกเพื่อนพร้อมทั้งหัวเราะและทำหน้าตาโอเวอร์ของพี่ชายปานรินทร์ที่ห่วงน้องสาวจนเกินเหตุ เพราะกลัวน้องสาวอดอยาก กลัวน้องสาวลำบากมากขนาดใหน ซึ่งปานรินทร์ก็เห็นด้วยกับเพื่อนสาวที่ทั้งครอบครัวเธอจะห่วงเธอมากจนเกินไป "แล้วเจอกันตอนเย็นนะพิน" ปานรินทร์บอกเพื่อนหลังจากที่มาถึงโรงพยาบาล ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของตนต่อในช่วงบ่าย "อืม จ้า แล้วเจอกันเย็นนี้ ไปหาของอร่อยกินกันอีก" เพลงพินตอบเพื่อนยิ้มๆจนปานรินทร์ได้แต่ส่ายหน้า เพราะเพิ่งทานข้าวกันมาเมื่อกี้ ยังคิดถึงเรื่องกินต่อได้อีก แต่ปานรินทร์ก็เข้าใจ เพราะทั้งเธอและเพลงพินมีส่วนที่ชอบเหมือนกันคือเรื่องกินและหนังสือ ทำให้ทั้งสองมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันสองคน เพราะความชอบที่เหมือนกัน จนมีบางคนคิดว่าเธอสองคนเป็นแฟนกันหรือป่าว เพราะทั้งคู่ไม่เคยไปไหนมาไหนกับคนอื่นเลยก็ว่าได้ตั้งแต่สมัยเรียนด้วยกัน แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อทั้งสองคนได้ยินแบบนั้นจะพากันหัวเราะแทบตายกับข้อสันนิฐานน่าตลกแบบนี้ ‘คิดแบบนี้ก็ได้เนาะ’