Pagdating ko sa bahay, agad akong sinunggaban ng yakap ni Ruby.
"Ate!" aniya habang humahagulgol pa. Hindi ko maiwasan ang ma-guilty. Nagsisisi na tuloy ako na iniwanan ko siyang mag-isa dito. Bakit ba kasi ako nagalit sa kan'ya? Mukhang nakalimutan ko agad.
"Sorry, Ruby, sorry. Iniwan ka ni ate. Sorry talaga," marahan kong sinabi habang hinahaplos ang likuran niya at niyayakap rin siya pabalik.
"Ate naman eh," sabay singhot ni Ruby, "ako dapat ang nagso-sorry, hindi ikaw. Sorry kung mas close pa kami ni kuya Charles, hindi ko na siya lalapitan, pramis." Agad akong napailing nang umiyak siyang muli.
"That's not fair," rinig kong sabi ni Charles sa likuran ko.
"Tama si Charles, Ruby. Unfair naman 'yun. Okay lang sa'kin na magkaibigan kayo," kahit hindi, kahit na nasasaktan ako kasi mas
